บทที่ 9

วันต่อมา @มหาวิทยาลัย

หมวยลี่กำลังเดินไปโรงอาหารพร้อมกับเพื่อนสนิทอีกสองคน

ระหว่างนั้น จู่ ๆ น้องรหัสก็โผล่พรวดเข้ามาทักทาย

“พี่ลี่พรุ่งนี้จะไปดูผมแข่งบาสไหมครับ”

“อ๋อ จริงสิ พี่ลืมเลย” ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเพิ่งนึกออกว่า

รุ่นน้องเคยบอกไว้ให้ไปดูเขาแข่งบาส

“โหย! น้อยใจนะเนี่ย”

“เดี๋ยวพี่ไปดูนะ แข่งบ่ายใช่ไหม”

“ใช่ครับผม พี่หวานกับพี่มายด์มาดูผมด้วยนะ ๆ”

“จ้า เดี๋ยวจะไปเชียร์หนุ่มหล่อ”

“ไม่เขินครับ ต้องพี่ลี่พูดผมถึงจะเขิน”

พีท หรือ พีระพัท ด้วยความที่เป็นหนุ่มช่างพูด ทำให้สนิทกับ

หมวยลี่และเพื่อนในระดับหนึ่ง แถมยังชอบพูดไปเรื่อยจนบางครั้ง

ก็ไม่มีใครเดาออกว่าถ้อยคำนั้นจริงจังแค่ไหน

หลังแยกย้ายกับเด็กรุ่นน้องแล้ว ร่างเล็กรับหน้าที่นั่งจองโต๊ะ

ในโรงอาหาร ส่วนโมมายด์ไปซื้อข้าวให้และฝันหวานแยกตัวไปซื้อน้ำ

หมวยลี่นั่งเล่นโทรศัพท์เพื่อรอเวลา ก่อนจะผุดความคิด จู่ ๆ เธอก็

รู้สึกเป็นห่วง คนที่ชอบเล่นกับความรู้สึกอย่างค่ายขึ้นมาดื้อ ๆ

ยิ่งเขาพยายามเข้ามาพัวพันมากเท่าไร หัวใจก็ไม่รักดีเอาซะเลย

‘ถ้าเจ็บก็ไม่ต้องพูดถึง’

‘เพราะฉันก็ไม่อยากได้ยิน’

ประโยคเหล่านั้นคอยตามหลอกหลอน เธอได้ยินมันซ้ำ ๆ

เหมือนกับว่าค่ายกระซิบพูดข้างหูตลอดเวลา หัวใจสั่นไหวต่อให้

ปรามยังไงก็ไม่ยอมเชื่อฟัง

ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอชอบ แม้จะพยายามต่อต้านแล้วก็ตาม

ดวงตากลมมองช่องแชตของคนที่เข้ามาปั่นป่วนความรู้สึก

ในเวลานี้ เกิดความลังเลว่าควรจะถามไถ่หรือละเลย แต่เธอเป็นห่วงเขา

มากเกินกว่าจะทำอย่างนั้นได้

แชต: ค่าย

หมวยลี่: กินยาหรือยังคะ

Read

ขอความขึ้นอ่านแทบจะทันทีที่กดส่งไป แต่ไร้การตอบกลับ

จากเจ้าของช่องแชต ทำให้หมวยลี่เริ่มเตือนตัวเองอีกครั้ง ขณะกำลัง

จะพิมพ์ข้อความใหม่

เธอกำลังเตือนตัวเองว่าที่เขาเงียบ แปลว่าไม่อยากคุย คิดได้

แบบนั้นจึงเลือกปิดหน้าจอ แล้วเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าอย่างเดิม

เป็นจังหวะเดียวกันที่เพื่อนเดินกลับมาพอดี

หลังจากกินข้าวแล้วทั้งสามคนก็เดินมานั่งรอเวลาเข้าเรียน

ภาคบ่ายที่ใต้ตึกคณะ หมวยลี่ก้มหน้ามองมือถือบ่อยครั้ง เธอมักจะเผลอ

กดเข้าไปในแชตที่อ่านข้อความแต่ไม่ยอม แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

ปฏิเสธเขาแทบตาย แต่คนที่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวดันเป็น

ตัวเธอเอง

“ถ้าคนที่เราชอบมาก ๆ ทำเหมือนสนใจเรา หวานกับมายด์จะทำ

ยังไงเหรอ” ไม่รู้ว่าอะไรดลใจ จู่ ๆ หมวยลี่ก็หลุดคำถามออกมาดื้อ ๆ

ทำเอาเพื่อนอีกสองคนหันมามองเธอเป็นตาเดียว

“หือ ก็ดีน่ะสิ มีแววสมหวัง” โมมายด์ตอบ และกำลังรู้สึกสงสัย

ในคำถามของเพื่อนสนิท สังเกตจากใบหน้าที่ฉายแววความกังวลออกมา

“แล้วถ้าความสนใจของเขา… คือต้องการแค่ร่างกายล่ะ”

“แย่มาก” ทันทีที่โมมายด์เอ่ยคำนั้นพร้อมส่ายหน้า ฝันหวาน

รีบเอ่ยแทรกทันควัน

“วินวินไปเลยสิ เขาต้องการร่างกายแกก็สนอง การมีอะไรกับ

คนที่แอบชอบมันคือจุดสูงสุดเลยนะ”

“ยัยหวาน!! คนที่มีเมียอย่างแกไม่ควรแนะนำแบบนี้นะ ผู้ชาย

กับผู้หญิงเสียหายมากกว่า”

“ไม่ต่างหรอกน่า ถือคติไม่ได้ใจแต่ได้ตัวก็ยังดี”

“ให้ตาย!! ถ้าแกแนะนำลี่แบบนี้อีกฉันจะหยิก อย่ามายุลูกสาว

ฉันแบบนั้น” โมมายด์ยกแขนขึ้นกอดอกจ้องเพื่อนด้วยแววตาจริงจัง

“วิญญาณแม่เข้าสิงตลอด”

“เจ็บแผลคลอดสุด ๆ หวงลูกสาวมากด้วย”

“นี่ ไม่ต้องจริงจังกันก็ได้ ลี่แค่ถามเฉย ๆ เอง” ร่างเล็กรีบห้าม

ก่อนที่เพื่อนจะถกเถียงกันเป็นประเด็นไปมากกว่านี้

“ดีแล้วที่ถามเฉย ๆ อย่าไปฟังยัยหวานมันนะลี่ ไม่อย่างนั้น

ฉันจะฟาดด้วยก้านมะยม”

“แค่เพื่อนไม่ใช่แม่ อย่าอินบทขนาดนั้นมายด์”

ตั้งแต่รู้จักกันมา หมวยลี่เห็นสองคนนี้ชอบทะเลาะกันบ่อย ๆ

ถึงจะไม่ใช่เรื่องจริงจังก็ตาม แต่พอถึงเวลาหากใครคนใดคนหนึ่งมีปัญหา

หรือช้ำรัก อีกคนก็มักจะเป็นห่วงคอยเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ ไม่เคยห่าง จนตอนที่

รู้จักกันแรก ๆ หมวยลี่ก็เคยแอบคิดว่าทั้งสองคนชอบกัน แต่ตอนนี้

เธอเลิกคิดไปแล้ว

“ว่าแต่เฮียค่ายสนใจแกเหรอลี่” ฝันหวานถามโพล่งขึ้นมา

ทำเอาร่างเล็กรีบยกไม้ยกมือปฏิเสธ

“ไม่ ไม่ ไม่ใช่นะ ไม่ใช่จริง ๆ”

“เอ่อ… ความจริงแกมีพิรุธมากเลย”

หมวยลี่ค่อย ๆ เม้มริมฝีปากพร้อมบีบมือแน่น เธอไม่ได้ตั้งใจ

ปฏิเสธขนาดนั้น แต่มันพลั้งปากไปเอง มือไม้ก็ยกขึ้นโบกไปมา

ด้วยความลนลาน อีกความตกใจคือเธอไม่รู้เลยว่าทำไมฝันหวาน

ถึงถามแบบนั้น ทั้งที่ไม่เคยเล่าให้ฟัง

“ทำไมคิดว่าเป็นเฮียค่ายล่ะหวาน” โมมายด์เป็นคนเอ่ยถามแทน

เพราะร่างเล็กเอาแต่นั่งนิ่งเงียบ

“ดูออกยากมากมั้ง สายตาฟ้องขนาดนั้น”

“… มันชัดมากเลยเหรอหวาน” หมวยลี่บีบมือเบา ๆ แทบกลั้นใจ

ตอนที่รอฟังคำตอบ

“เพราะแกไม่เคยมองใครแบบที่มองเฮียไงลี่ สำหรับฉันที่

สนิทมานานทำไมจะดูไม่ออก”

“…”

“แต่ฉันขอเตือนนะ ถึงจะไม่ได้สนิทกับเฮีย แต่จากที่เห็นผ่าน ๆ

ดูท่าจะร้ายพอสมควรเคย” โมมายด์เตือน เธอเห็นอาการของเพื่อนตอนนี้

แล้วรู้ทันทีว่ากำลังนึกลังเลภายในใจ

“ร้ายที่ไหน ก็เห็นมียัยผู้หญิงคนนั้นแค่คนเดียวมาตลอด แกอย่า

มองคนแค่ภายนอกสิมายด์”

“ก็เพราะรักยัยนั่นมากไง ถึงไม่คิดจะจริงจังกับคนอื่น”

“แกอคติ”

“ฝันหวาน” โมมายด์เอ่ยเพียงแค่ชื่อสั้น ๆ เท่านั้นคนที่ถูกเรียก

ก็ปิดปากเงียบไปไม่เถียงอะไรต่อ

หมวยลี่ยังคงบีบมือตัวเองแน่น เธอพอจะเดาได้ว่าค่ายร้ายแค่ไหน

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาก็เอาแต่หยอกล้อกับหัวใจของเธอ

ตั้งใจทำให้รู้สึกมากขึ้น ทั้งที่ยังมีอีกคนอยู่ในใจ

ถึงเวลาที่ต้องไปเรียน บทสนทนาจึงจบลงเพียงเท่านั้นหมวยลี่

เป็นเด็กเรียนเก่งและตั้งใจฟังเวลาอาจารย์พูด หลายคนชอบเหน็บเธอว่า

เป็นลูกรักอาจารย์ เพราะเวลามีกิจกรรมเธอมักจะได้เข้าร่วม โชคดีที่มี

โมมายด์และฝันหวานอยู่ข้าง ๆ เลยไม่มีใครกล้าเข้ามากลั่นแกล้ง

“ไอ้ซานชวนไปคลับอีกแล้ว” โมมายด์พูดขึ้น พลางเงยหน้าขึ้น