บทที่ 8

อาทิตย์ต่อมา

โชคดีที่ช่วงนี้ค่ายต้องบินไปดูงานที่ฝรั่งเศสแทนน้องชาย ซึ่งกำลัง

ยุ่งกับการเตรียมงานหมั้น ทำให้ตอนหมวยลี่เข้าไปทำความสะอาด

เพนท์เฮาส์ ไม่ต้องรู้สึกกังวลว่าจะเผชิญหน้ากับเขา

แถมยังไม่ต้องเข้ามาทุกวัน เพราะห้องไม่ได้รกหรือมีฝุ่น เนื่องจาก

ไม่มีใครอยู่ อาทิตย์นี้เธอจึงทำความสะอาดเพียงแค่สองวัน

ห้างสรรพสินค้า

หมวยลี่กำลังเดินห้างกับเพื่อน ๆ ความจริงเธอไม่ชอบมาที่ห้าง

เท่าไร ชอบเดินร้านสะดวกซื้อมากกว่า แต่เพราะโมมายด์และฝันหวาน

เอ่ยชวนให้มาดูของเป็นเพื่อน จึงยอม

“ลี่ระวัง!” ฝังหวานรีบดึงเพื่อนออกห่างจากเสาต้นใหญ่ ถ้าเธอ

ไม่ช่วยเมื่อครู่คงชนเข้าอย่างจัง

“แกเหม่ออีกแล้วนะลี่ ระวังหน่อยสิ ถ้าเดินชนขึ้นมาจะเจ็บตัว

เอานะ”

“อื้อ คงนอนน้อยน่ะเลยเบลอ”

“แกเป็นแบบนี้เกือบเดือนแล้วลี่ มีปัญหาอะไรก็ปรึกษาสิ ฉันเป็น

ที่พึ่งให้แกไม่ได้เลยเหรอ”

“หวานอย่าพูดแบบนี้ได้ไหม ลี่โอเคจริง ๆ”

“ทุกทีก็พูดแบบนี้” ฝันหวานถอนหายใจเบา ๆ แม้ในใจจะอยาก

คาดคั้นให้ได้คำตอบ แต่สุดท้ายเธอก็เลือกจะเงียบ เพราะแค่มอง

ปราดเดียวก็รู้แล้วว่าหมวยลี่กำลังคิดบางอย่างวนเวียนอยู่ในหัว

แทบตลอดเวลา

ทั้งที่ไม่อยากคิดถึง แต่คำพูดของค่ายยังคงวนเวียนในความคิด

ของหมวยลี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเธอเหม่อลอยอยู่บ่อย ๆ อย่างเมื่อครู่ก็เกือบ

เผลอเดินชนเสา

เธอไม่ต้องการรับหน้าที่นั้น เพราะสักวันก็คงถูกทิ้งขว้างเอาไว้

แต่กลับไม่สามารถสลัดเรื่องราวพวกนั้นออกจากหัวได้เลย

เหมือนกำลังพยายามต่อต้าน แต่ก็ลังเลแทบทุกครั้งที่นึกถึง

“ผู้หญิงคนนั้นหน้าคุ้นจัง” ฝันหวานชี้นิ้วไปทางผู้หญิงคนหนึ่ง

ที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ในร้านแบรนด์ดัง โมมายด์หันตามสายตาไปดู

ก่อนจะรีบตอบกลับ

“ไม่คุ้นได้ยังไง นั่นน่ะชื่อโบว์ แฟนเก่าเฮียค่ายของยัยลี่”

“มายด์ พูดแบบนี้ถ้ามีใครมาได้ยินจะทำยังไง” ร่างเล็กมองเพื่อน

ด้วยแววตาดุ เพราะเรื่องที่เธอแอบชอบค่ายมีโมมายด์เพียงคนเดียว

ที่รับรู้

ระหว่างทั้งสามคนกำลังยืนคุยกันอยู่ ผู้หญิงที่เลือกซื้อเสื้อผ้า

ในช็อปแบรนด์ดังก็เดินออกมาพอดี และทันทีที่สายตาเธอเหลือบมา

เห็นหมวยลี่ ก็รีบตรงเข้ามาหาด้วยท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตรสักเท่าไร

“นี่ ยัยลูกคนใช้” เสียงทักทายของหญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาดังขึ้น

อย่างจงใจกดให้คนอื่นอยู่ต่ำกว่าตัวเอง

“นั่นปากเหรอคะ” โมมายด์รีบสวนกลับทันควัน เธอจ้องอย่าง

เอาเรื่องโดยไม่เกรงกลัว หมวยลี่รับรู้สถานการณ์ที่ไม่ค่อยสู้ดีจึงรีบ

แทรกขึ้นด้วยการตั้งคำถาม

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“รู้ไหมว่าค่ายหายไปไหน” น้ำเสียงที่เอ่ยถามเต็มไปด้วย

ความไม่เป็นมิตร สีหน้าแสดงออกชัดเจนว่าอารมณ์ไม่ดี

“ไปฝรั่งเศสค่ะ”

“มีคีย์การ์ดเพนท์เฮ้าส์หรือเปล่า”

“ลี่ไม่มีของส่วนตัวของเจ้านายหรอกค่ะ”

“สามหมื่น แกจะทำยังไงก็ได้ ต้องเอาคีย์การ์ดมาให้ฉัน” แววตา

และน้ำเสียงของเธอคล้ายจะเหวี่ยงใส่ตลอดเวลา แต่ถึงจะรู้แบบนั้น

หมวยลี่ก็ยังเลือกตอบกลับอย่างถ่อมตัว

“ขอโทษด้วยนะคะที่ต้องปฏิเสธ”

“นี่! ครั้งเดียวได้สามหมื่นเชียวนะ อย่างแกทำงานทั้งเดือน

ยังหาไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“เก็บเงินของคุณโบว์เอาไว้ใช้ประโยชน์อย่างอื่นดีกว่านะคะ”

“ปากดี!! เป็นแค่ลูกคนใช้อย่ามาสอนฉัน”

หมวยลี่ได้แต่เก็บความขุ่นเคืองเอาไว้ เธอนิ่งไม่โต้ตอบ รอให้

อีกฝ่ายเดินจากไป

ให้หลังจากที่โบว์เดินไปแล้ว โมมายด์กับฝันหวานก็เริ่มจุดประเด็น

ขึ้นมาทันที เธอทั้งสองพูดอย่าเหลืออด หากเมื่อครู่ไม่ถูกห้ามเอาไว้

คงได้ตอบกลับและคงมีปากเสียงอย่างแน่นอน

“ถามจริง ๆ นะลี่ เฮียค่ายรักยัยนี่ลงได้ยังไง” โมมายด์ไม่อยาก

จะเชื่อเลยว่าผู้ชายที่ดูมีพร้อมทุกอย่างแบบค่าย จะชอบผู้หญิงนิสัยแย่

คนนี้ เพราะมันช่างไม่เข้ากัน

“ฉันถึงกับส่ายหน้าเลยนะ ไม่ไหวจริง ๆ มายเซ็ตท็อกซิกสุด ๆ

อยู่กับคนแบบนี้ได้เป็นบ้าแน่!” ฝันหวานที่ปกติชอบผู้หญิงสวย ๆ

ยังอดรู้สึกเอือมระอากับคนเมื่อครู่ไม่ได้

“ตอนอยู่กับเฮียเธอเป็นอีกแบบน่ะ” หมวยลี่ตอบ เธอเห็นมาตลอด

ว่าเวลาผู้หญิงคนนั้นอยู่กับค่ายมักจะทำตัวออดอ้อน พูดจาน่าฟัง

แต่ลับหลังจะเป็นอีกแบบ

“อ๋อ มารยาเก่งนี่เอง”

“ดีแล้วที่เลิก ขืนแต่งงานกันไปคงเหมือนตกนรกทั้งเป็น”

ถึงจะเดินเข้ามาเลือกดูเสื้อผ้าในช็อปแล้ว แต่ทั้งฝันหวาน

และโมมายด์ก็ยังคงเอ่ยถึงผู้หญิงในอดีตของค่ายไม่เลิก ซึ่งหมวยลี่เอง

ก็ได้แต่เงียบไม่แสดงความคิดเห็น

ระหว่างกำลังรอเพื่อนเดินเลือกเสื้อผ้า โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋า

ก็สั่นแจ้งเตือน ร่างเล็กเกี่ยวปลดตัวล็อกกระเป๋าใบเล็ก แล้วล้วงมือ

หยิบโทรศัพท์ออกมา

แชต: ค่าย

ค่าย: เก็บกล่องยาไว้ที่ไหน ฉันหาไม่เจอ