บทที่ 7

@คฤหาสน์ทรัพย์หิรัญสกุล

เมื่อมาถึงหมวยลี่ก็ตรงไปยังห้องนอนที่อยู่ทางด้านหลัง

ของตัวคฤหาสน์ บริเวณนี้จะมีบ้านพักของเหล่าแม่บ้านเรียงราย

อยู่ติดกันคล้ายห้องแถว

หลังทิ้งตัวลงบนเตียง ดวงตากลมก็จ้องมองเพดานสีขาว

อย่างเลื่อนลอย ในหัวพยายามสลัดเรื่องราวที่ได้พูดคุยกับค่ายในวันนี้

ออกไปให้พ้น ทั้งที่รู้ดีว่าไม่ง่าย เพราะคำที่เธอพูดออกไปในวันนี้

ก็แค่คำพูดหลอกลวง ที่ไม่มีทางทำได้จริงเลยสักนิด

การเลิกรู้สึกหากมันง่ายขนาดนั้น คงทำไปได้ตั้งนานแล้ว

ไม่ปล่อยให้ผ่านมาจนถึงตอนนี้ วันที่ทุกอย่างดูจะตัดใจยากยิ่งกว่าเดิม

ติ้ง ติ้ง ติ้ง~

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ช่วยฉุดดึงร่างเล็ก

ให้หลุดออกจากวังวนความคิดที่กำลังบีบหัวใจจนเจ็บปวด

แจ้งเตือนดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้หมวยลี่อดไม่ได้ที่จะต้อง

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความ

แชตกลุ่ม

ซาน: เมามาก เพิ่งฟื้น

โมมายด์: นอนหรือตายคะ ไม่ตื่นพรุ่งนี้ไปเลย

ซาน: แม่บ้านมาปลุกไปกินข้าวอะดิ ขัดจังหวะฉิบ

ฝันหวาน: เมื่อคืนลี่กลับไปตอนไหน แล้วกลับยังไง

ฝันหวาน: @หมวยลี่

ประโยคที่ฝันหวานพิมพ์ถาม ทำให้คนอ่านเผลอกัดปากตัวเอง

เบา ๆ ช่วงนี้ไม่ว่าจะทำอะไร ใจก็เอาแต่วนกลับไปคิดถึงเรื่องของค่าย

อย่างห้ามไม่ได้

ลมหายใจถูกถอนออกมา ก่อนที่เรียวนิ้วเล็กจะกดแป้นพิมพ์

ตอบกลับคำถามของเพื่อน

หมวยลี่: กลับพร้อมเฮียค่าย

ซาน: ทำไมเฮียยังอยู่ มันดึกแล้วนะ

หมวยลี่: ลี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน คงคุยธุระสำคัญกับคุณอานน

ซาน: พักนี้เฮียแปลก ๆ อกหักแล้วเพี้ยนแน่

ฝันหวาน: แคปแล้วจ้า!! ฉันจะฟ้องเฮียค่าย

ซาน: อย่า!! เดี๋ยวโดนดุ

โมมายด์: ในบรรดาสุดหล่อทั้งสามคน นายกลัวเฮียค่ายที่สุด

เลยเหรอ

ซาน: ความจริงตอนแรกก็กลัวเฮียล่านะ แต่พอมีเมียแล้วมุ้งมิ้ง

ส่วนเฮียค่ายเขานิ่ง ๆ มาตั้งแต่ไหนแต่ไร ก็เลยไม่ค่อยกล้าเล่นด้วย

หมวยลี่ได้แต่อ่านข้อความของเพื่อนที่กำลังพิมพ์คุยกันอยู่

ในช่องแชต เธอไม่รู้ว่าจะออกความคิดเห็นอะไรเมื่อเห็นชื่อของคนที่

เพิ่งเจอกัน แถมยังเป็นคนที่ทำให้เธอฟุ้งซ่านอยู่ในตอนนี้

โมมายด์: ขอพูดหน่อยนะ เคยเห็นแฟนพี่ล่าตอนไปหายัยลี่

คนอะไรสวยมาก หวานมองตาค้างน่ะคิดดูสิ

ฝันหวาน: สวยจริง ถ้าไม่ใช่แฟนพี่ล่าฉันพุ่งไปจีบแล้ว

ซาน: ระวังนะ เฮียล่าโคตรหวง

ติ้ง~ ระหว่างอ่านแชตของเหล่าเพื่อนที่กำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีแชต

ของอีกคนแจ้งเตือนซ้อนขึ้นมา

แชต: ค่าย

ค่าย: วันนี้ฉันจะเข้าไปนอนบ้านใหญ่

ร่างเล็กอ่านข้อความที่เพิ่งเด้งเข้ามาพร้อมหัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากัน

ด้วยความแปลกใจ แต่ถูกประโยคถัดไปที่เขาส่งมากลบความสงสัย

ทั้งหมด

ค่าย: รู้ใช่ไหมว่าของโปรดที่ชอบกินคืออะไร

หมวยลี่: ทำไมไม่บอกแม่ครัวคะ

ค่าย: ทุกทีเธอเป็นคนทำของโปรดฉัน ไม่ใช่หรือไง

เรียวนิ้วสวยค้างบนหน้าจอมือถือ หมวยลี่กำลังตั้งคำถาม

ค่ายรู้ได้ยังไง ว่าเธอเป็นคนทำของโปรดเขาด้วยตัวเองทุกครั้ง

ค่าย: ถ้าไม่ใช่ ก็ปฏิเสธมา

ไม่สามารถเถียงได้เลย ทุกครั้งที่รู้ว่าค่ายจะกลับมานอนบ้านใหญ่

หมวยลี่จะขอเข้าครัวพร้อมกับแม่ และทำเมนูโปรดที่เขาชอบด้วยตัวเอง

แต่เรื่องนี้เธอขอแม่เอาไว้แล้วว่าห้ามบอกใครเด็ดขาด

เธอคิดมาตลอดว่าเขาไม่รู้อะไรเลย ทว่าภายใต้ความเงียบขรึม

เขารับรู้ทุกอย่าง แค่ไม่พูดมันออกมาก็เท่านั้น

“ลี่ว่างหรือเปล่า มาช่วยแม่ทำอาหารทีสิลูก”

เสียงของแม่ที่ดังเล็ดลอดมาจากด้านหน้าประตู ทำให้ใบหน้า

จิ้มลิ้มเงยขึ้นจากจอมือถือ ก่อนจะรีบตอบกลับทันที แล้วรีบลุกขึ้น

จากเตียงไปช่วยทำอาหาร

ภายในห้องอาหาร

ร่างเล็กทำหน้าที่ตักข้าวใส่จานให้กับทุกคน มื้ออาหารค่ำในคืนนี้

มีไกรวิชญ์พร้อมด้วยลูกชายทั้งคนโตและคนเล็กนั่งร่วมวงกัน

“เรียนสนุกไหมลี่” คลื่นเป็นฝ่ายเริ่มตั้งคำถาม เขากับหมวยลี่

พูดคุยกันบ่อยอยู่แล้ว เพราะในบรรดาพี่น้องทั้งหมด คลื่นเป็นคนเดียว

ที่มีอารมณ์สบาย ๆ เข้าถึงง่าย และทำให้เธอรู้สึกเป็นกันเองมากที่สุด

“สนุกค่ะ”

“มีหนุ่ม ๆ ขายขนมจีบบ้างหรือเปล่า” คลื่นไม่ได้เซ้าซี้อะไร

เขาแค่หยอกล้อถามไปอย่างนั้น เพราะรู้อยู่เต็มอกว่า ผู้หญิงหน้าตาสวย

แบบเธอ คงมีคนเข้าหาไม่เว้นแต่ละวันอยู่แล้ว

หมวยลี่ได้แต่ยิ้มบาง ๆ แทนคำตอบ จากนั้นก็เดินออกจาก

ห้องอาหารไปอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้คนในครอบครัวได้ใช้เวลาส่วนตัว

พูดคุยกัน