บทที่ 6

หมวยลี่มองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ที่กำลังเรียกร้องขอให้ลงโทษด้วยแววตาเจ้าเล่ห์อย่างนั้น ในขณะที่เธอไร้หนทางหนี เขากลับโน้มลงมาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ

“รู้สึกยังไงตอนนั่งบดตักของฉัน”

ค่ายกำลังตั้งคำถามกับตัวเอง ว่าตอนนี้เขาไล่ต้อนกระต่ายตัวน้อยไปถึงไหนแล้ว

“เมื่อคืนลี่เมา”

ฝ่ามือใหญ่วางแนบบนสะโพกบาง ลูบไล้อย่างเชื่องช้า ก่อนจะเอ่ยเสียงเย็น “ฉันชอบเธอในตอนนั้น”

“เราไม่ควรใกล้กันขนาดนี้” มือเล็กยกขึ้นดันแผงอกแกร่งเอาไว้ ต้องการให้เขาหยุดการกระทำที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น

“ทำไม”

“เฮียคือลูกชายของคุณท่าน”

“ถ้าอย่างนั้นก็ควรห้ามความรู้สึกของเธอ…ให้รู้จักเจียมตัวบ้างสิ” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้น หลังเขาเอ่ยถ้อยคำนั้น “กี่ปีแล้ว? ทำไมถึงยังไม่ยอมตัดใจ”

“มันเรื่องของลี่” คำตอบนั้นอาจฟังดูเหมือนรำคาญ แต่เปล่าเลย ตอนนี้หมวยลี่แทบจะกลั้นหายใจอยู่แล้ว

“ไม่อยากเป็นผู้หญิงของฉันหรือไง”

ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ จนลมหายใจปะทะกัน แต่แล้วค่ายกลับชะงักกลางคัน เมื่อได้ยินคำพูดของร่างเล็กที่ดังขึ้นมา ในจังหวะที่ริมฝีปากเกือบสัมผัส

“ลี่จะไม่ร้องขอความรักจากใคร เหมือนที่เฮียทำอยู่ตอนนี้”

ไม่ต่างอะไรจากคำที่จี้ลงตรงจุดแผลในใจ ที่เขาพยายามกลบฝังมันให้ลึก และทันทีที่ได้ยิน แววตาคู่คมก็พลันลุกโชนขึ้นด้วยเปลวไฟ

“หุบปากไปซะ”

“ความรักมันเจ็บปวดใช่ไหมล่ะคะ” ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเอ่ยคำท้าทาย

“ฉันบอกให้หยุด!!”

สิ้นสุดเสียงตวาด ฝ่ามือใหญ่ก็คว้าจับลำคอเล็ก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงกดจูบขยี้บนกลีบปากนุ่ม โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งรับ แรงดึงดูดนั้นรุนแรงและหยาบกร้าน ราวกับจะกลืนกินวิญญาณของเธอ

จากความโกรธในตอนแรก แต่ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในภวังค์ความลุ่มหลงที่ไม่อาจถอดถอน

“อึก~ อื้อ” กำปั้นเล็กทุบรัวลงบนแผงอกแกร่ง พยายามผลักไสสุดแรง แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย แถมยังบดจูบลงมาหนักหน่วงมากขึ้น จนเธอรู้สึกปวดชาไปทั่วริมฝีปาก

“อื้อ~”

เสียงแผ่วเบาคล้ายจะขาดใจที่แว่วออกมา ทำให้ค่ายยอมถอนจูบออก นัยน์ตาคมสะท้อนภาพกลีบปากของเธอที่บวมช้ำ จากแรงดูดดึงร้อนแรงเมื่อครู่

“ฉันให้เวลาเธอครึ่งชั่วโมง รีบไปทำความสะอาดให้เสร็จ” ใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วชิดข้างหูของร่างเล็กที่ยืนตัวแข็งทื่อ

“ถ้าช้ากว่านั้น อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยให้กลับไป”

หมวยลี่มองแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินหายออกไปจากสายตา ในหัวของเธอมีแต่คำถามมากมายเต็มไปหมด

“…ลี่ไม่เข้าใจเฮียเลย” ภายในห้องที่เงียบและเย็นเฉียบ เสียงที่ปะปนไปด้วยความสับสนนั้นแทบถูกกลืนหายไปกับความว่างเปล่ารอบตัว

มันคือสิ่งที่เธอกลัว แต่กลายเป็นสิ่งที่เขาชอบ ค่ายกำลังขังเธอเอาไว้ให้จมอยู่กับความรู้สึกนั้น

หมวยลี่ไล่ความคิดออกไปจากหัวทั้งหมด เธอตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับมอบหมายมาอย่างเร่งรีบ เพราะกลัวไม่ทันเวลา

หลังจากจัดการในห้องทำงานเรียบร้อยก็รีบก้มดูนาฬิกาบนจอมือถือ พลางถอนหายใจโล่งอก เมื่อเห็นว่ายังเหลือเวลาอีกสิบนาที ร่างเล็กเดินออกมาจากห้องทำงานพร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาดในมือ เตรียมจะนำไปเก็บ

แต่แล้วเรียวขาก็ชะงัก กึก! ทันที เมื่อเห็นห้องโถงที่เพิ่งปัดกวาดก่อนหน้านี้ เต็มไปด้วยของกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นอีกครั้ง

เธอรีบกวาดสายตามองหาเจ้าของห้อง ก่อนจะเห็นว่าค่ายกำลังยืนพ่นควันบุหรี่อยู่ด้านนอกระเบียง ไม่รอช้า เรียวขาเล็กรีบจ้ำเดินไปหาด้วยท่าทางเอาเรื่อง

“แกล้งกันหรอคะ” เธอตะเบ็งเสียงถามด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว ถึงจะหวั่นไหวกับเขา แต่การทำแบบนี้ใช่ว่าเธอต้องยอมอยู่ฝ่ายเดียว เพราะมันไร้เหตุผล