บทที่ 5

แสงแดดยามเช้ารบกวนเวลานอนของร่างเล็กที่กำลังหลับอยู่บนเตียง เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆ เปิดขึ้นรับกับแดดอุ่นๆ ที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง

หมวยลี่รีบดีดตัวขึ้นนั่ง พลางกวาดสายตาไปรอบๆ ก่อนใบหน้าสวยจะเริ่มขึ้นสีแดงเถือกทีละนิด เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในรถเมื่อคืน

‘ลงโทษเฮีย’

‘คนแรกของเธอ….เป็นฉันได้หรือเปล่า’

เธอเมา แต่กลับจำได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งตอนที่เขาเข้ามาส่งในห้อง วางลงบนเตียง ภาพเหล่านั้นฉายวนเข้ามาเป็นฉากๆ มือเล็กยกขึ้นมาสัมผัสบนลำคอของตัวเองเบาๆ ก่อนจะรีบลนลานลุกขึ้นจากเตียงไปส่องกระจก

ร่องรอยสีแดงช้ำที่ชัดในสายตา ย้ำเตือนว่าทุกอย่างคือความจริง

เธอกำลังต่อว่าตัวเองในใจว่าทำบ้าอะไรลงไป ถึงยอมให้เขาฝากรอยไว้บนร่างกายแบบนี้ ทั้งที่ความจริงรู้คำตอบลึกๆ ในหัวใจดีอยู่แล้ว แค่เป็นเขา แค่ผู้ชายที่ชื่อค่าย ก็สามารถทำให้เธอยอมได้ทุกอย่าง

ก็อกๆ เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงของผู้เป็นแม่

“ลี่ตื่นหรือยังลูก”

ดวงตากลมกวาดมองไปรอบห้องหาบางอย่าง ก่อนจะรีบเดินไปหยิบผ้าขนหนูมาคลุมต้นคอเอาไว้ เพื่อปิดบังร่องรอย

“ลี่ได้ยินแม่หรือเปล่าลูก”

“ค่า ลี่กำลังจะไปเปิดประตู”

มือเล็กเอื้อมจับลูกบิด ก่อนประตูจะถูกปลดล็อก ผู้เป็นแม่เดินเข้ามาในห้องนอนของลูกสาว พร้อมกับพูด

“คุณท่านเรียกพบน่ะลูก”

“พบแค่ลี่หรอคะ”

“ใช่แล้วจ้ะ รีบไปอาบน้ำแต่งตัวดีๆ เร็วเข้า ปล่อยให้ท่านรอนานไม่ดี” หมวยลี่พยักหน้า โชคดีที่ผู้เป็นแม่ไม่นึกสงสัยสิ่งที่เธอกำลังปกปิด

ให้หลังจากแม่ออกไปจากห้องแล้ว หมวยลี่เดินย้อนกลับมาหยุดยืนที่หน้ากระจกสะท้อนอีกครั้ง ทั้งที่ไม่ชอบ แต่พอมองเห็นรอยแดงจากฝีมือของคนที่เธอพยายามหลีกหนี หัวใจดวงน้อยก็พลันสั่นไหวอย่างไม่รักดี

หลังจากอาบน้ำและแต่งตัวเรียบร้อย ร่างเล็กในชุดเสื้อไหมพรมแขนยาวที่ปิดถึงลำคอ ก็ก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านใหญ่ เพื่อพบเจ้าของคฤหาสน์ตามคำเรียก

“ฉันอยากให้หนูคอยดูแลเรื่องอาหารในงานหมั้น พอจะสะดวกหรือเปล่า”

“ได้ค่ะท่าน”

งานหมั้นที่ว่าคือ งานลูกชายคนกลางของตระกูลทรัพย์หิรัญสกุล ที่มีชื่อว่า ‘ล่า’

หมวยลี่เองก็รู้จักกับว่าที่คู่หมั้นของเขาเป็นอย่างดี เธอเป็นคนอัธยาศัยดี นิสัยน่ารัก และยังชอบแวะเอาขนมมาฝากบ่อยครั้ง

“ทำไมถึงแต่งตัวแบบนั้น อากาศอบอ้าวแต่ใส่เสื้อคอเต่า”

ไกรวิชญ์อดเอ่ยถามไถ่ด้วยความแปลกใจไม่ได้ ทว่าแค่เพียงคำนั้นกลับทำให้ร่างเล็กรู้สึกเหมือนลำคอแห้งผาก

ดวงตากลมสั่นไหวเล็กน้อย รีบคิดหาข้ออ้างมารับมือ ก่อนจะหันไปมองเจ้าของคฤหาสน์ที่ยังนั่งจิบกาแฟอย่างใจเย็น

“คือ….คือลี่ลืมซักผ้าค่ะ เลยเหลือแค่ชุดนี้”

“อืม” แก้วกาแฟในมือถูกวางลงบนโต๊ะอย่างเดิม ทุกการเคลื่อนไหวของร่างกายเป็นไปอย่างสุขุมนุ่มลึก แต่ให้อารมณ์น่าเกรงขาม “ลูกชายฉันบอกว่าอยากให้หนูเข้าไปทำความสะอาดที่เพนท์เฮ้าให้ห้าวันต่ออาทิตย์ สะดวกหรือเปล่าล่ะ”

ค่ายใช้วิธีนี้ไล่ต้อน…เพราะรู้ดี

“….ได้ค่ะ”

เธอไม่มีทางขัดคำขอของผู้มีพระคุณ

“หนูคงรู้ว่าลูกชายฉันคนนี้ค่อนข้างหวงความเป็นส่วนตัว ถ้าไม่ใช่คนที่บ้านก็ไม่ยอมให้ใครเข้าไปทำความสะอาด”

“รู้ค่ะ”

ความเจ้าเล่ห์ของค่ายเริ่มเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนเธอไม่สามารถตั้งรับได้เลยในแต่ละครั้ง

“ลูกชายฉันน่ะ รักผู้หญิงคนนั้นจนโงหัวไม่ขึ้น ช่างน่าสมเพชจริงๆ ใช่ไหม” ไกรวิชญ์แค่นหัวเราะเบาๆ นึกถึงสีหน้าของลูกชายในวันที่มาขอร้องให้ไปสู่ขอผู้หญิงคนนั้น ก็พลันหงุดหงิดเล็กน้อย ลูกชายที่ทั้งเก่งและฉลาดมาตลอด แต่สุดท้ายกลับพ่ายแพ้ให้กับความรักจอมปลอมอย่างน่าเสียดาย

“ไม่เลยค่ะท่าน มันคือความรัก ถ้าเกิดขึ้นมาแล้วการที่เราจะจมปลักเพราะรักคนคนหนึ่งมากเกินไป ไม่เรียกว่าน่าสมเพช”

เพราะเธอก็ตกอยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายกัน

“อืม ฉันแค่อยากให้ลูกชายทุกคนได้ภรรยาที่ดี หนูคิดว่าฉันเจ้ากี้เจ้าการเกินไปหรือเปล่า”

“ท่านเป็นพ่อ ฉะนั้นการที่พ่อจะห่วงลูกชายไม่ได้เรียกว่าเจ้ากี้เจ้าการเลยค่ะ”

“หนูอยากเป็นสะใภ้ของทรัพย์หิรัญสกุลหรือเปล่า”

หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดขาดช่วงอีกครั้ง แม้จะถูกเจ้าของคฤหาสน์เอ็นดู ราวกับเป็นลูกหลานในตระกูล แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เธอจะได้ยินคำถามแบบนี้

สมองหวนกลับไปนึกถึงเหตุการณ์ในรถเมื่อคืน ทำเอาเหงื่อผุดเต็มฝ่ามือเล็กที่กำแน่นอยู่ในตอนนี้

“…ลี่ไม่กล้าคิดและไม่อาจเอื้อมค่ะ”