บทที่ 2

“….เรียกเฮียได้ไหมคะ” เด็กหญิงวัยแปดปีเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ ขณะเงยหน้ามองลูกชายของผู้มีพระคุณ

“ได้สิ” ค่ายในวัยสิบแปดตอบรับอย่างเรียบเฉย แม้น้ำเสียงจะฟังดูเย็นชา ทว่ากลับแฝงความใจดีไว้ลึกๆ

‘อ่ะ’

‘เจ็บตรงไหน มาขี่หลัง เดี๋ยวจะพาไปทำแผล’

‘มะ ไม่เป็นไรค่ะ ลี่ไม่เจ็บ’

‘เลือดออกเยอะขนาดนี้ไม่เจ็บได้ยังไง มาขึ้นหลังเร็วๆ’

‘อื้อ’

เด็กน้อยนั่งมองหนุ่มรุ่นพี่ทำแผลให้ ฝ่ามืออุ่นที่จับบนข้อเท้าเล็กของเธออย่างไม่นึกรังเกียจ สายตาใสซื่อที่จ้องเขาไม่กะพริบ ในเวลานั้น เหมือนว่าเขาคือฮีโร่ในโลกใบเล็กของเธอ

ความทรงจำในวัยเด็ก…ไม่เคยถูกลืมเลือน ความรู้สึกในวันนั้นที่เริ่มต้นจากเพียงแค่ความชื่นชม ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหวั่นไหวที่ควบคุมไม่ได้ จนสุดท้ายหัวใจดวงน้อยก็เต้นแรงทุกครั้งที่ได้สบตา

ใจเต้นแรงจนไม่กล้าเผชิญหน้า

หมวยลี่ในวัยยี่สิบปีกำลังนึกถึงเรื่องราวในอดีต ที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำของเธอมายาวนาน

@คฤหาสน์ทรัพย์หิรัญสกุล

แม้จะได้อยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่โต แต่หมวยลี่เป็นเพียงลูกสาวของแม่บ้านที่ทำงานให้กับครอบครัวนี้มานาน และเพราะคุณท่านไกวิญช์เอ็นดูเธอเหมือนลูกหลานคนหนึ่ง จึงส่งเสียให้ได้เรียนหนังสือมาตั้งแต่เด็ก และในตอนนี้เธอกำลังศึกษาอยู่ในมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศ

“เรียนจบแล้วต้องตอบแทนคุณท่านเขานะลูก” ถ้อยคำนั้นที่เธอได้ยิน เปรียบดั่งคำปลูกฝังมาตั้งแต่เด็ก ผู้เป็นแม่มักจะย้ำบอกประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมาว่าต้อง ‘ตอบแทน’ ผู้มีพระคุณบ่อยครั้ง

“ค่ะแม่”

“ดูแลลูกชายทั้งสามคนของท่านให้ดี ต่อไปลี่ก็คงได้ทำหน้าที่ดูแลพวกคุณเขาแทนแม่”

“อย่าพูดแบบนี้สิคะ ลี่ใจไม่ดีเลย”

“ชีวิตคนเรากำหนดไม่ได้หรอกนะลี่ แม่ก็อยากอยู่กับลูกไปนานๆ แต่เวลาผ่านไปแม่เองก็แก่ขึ้นทุกวัน”

“มาค่ะ ลี่ช่วย” ร่างเล็กตัดบทด้วยการเข้าไปช่วยแม่ทำอาหาร เธอรู้ดีว่าขณะที่ตัวเองโตขึ้น ผู้เป็นแม่จะแก่ลงในทุกวัน ถึงอย่างนั้นก็ไม่อยากให้วันนั้นมาถึง

“จริงสิ วันนี้ลูกต้องไปทำความสะอาดเพนท์เฮ้าส์ให้คุณค่ายหรือเปล่า”

“……..” ชื่อนั้นที่แม่เอ่ยเรียก ทำเอามือเล็กที่กำลังล้างผักพลันชะงัก กึก! สมองหวนนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน

เหตุการณ์ที่ทำให้เธอไม่สามารถมองหน้าเขาได้อีกต่อไป ทุกครั้งที่ค่ายกลับมาบ้านใหญ่ หมวยลี่มักจะหลบจากรัศมีของเขา

แต่เพราะเป็นคำขอของคุณท่าน เธอจึงต้องยอมรับหน้าที่เข้าไปดูแลทำความสะอาดเพนท์เฮ้าส์ของลูกชายคนโต พร้อมทั้งคอยสอดส่องและรายงานว่าค่ายพาอดีตแฟนสาวเข้ามาพักด้วยหรือไม่ แม้จะไม่เต็มใจนัก แต่ก็ต้องตอบตกลงอย่างขัดไม่ได้

“ค่ะ”

“ตายจริง! สายแล้วนะ รีบไปเร็วเข้า คุณค่ายเป็นคนตรงต่อเวลา เดี๋ยวจะถูกดุเอา”

ร่างเล็กได้แต่ลอบถอนหายใจเบาๆ แม้จะยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับทุกอย่าง แต่ก็รู้ดีว่าหลบเลี่ยงไปตลอดไม่ได้

วันนี้เป็นวันแรกที่เธอต้องเริ่มต้นทำหน้าที่ และในที่สุด รถคันหรูของที่บ้านก็มาจอดเทียบหน้าตึกเพนท์เฮ้าหรู

@เพนท์เฮ้าส์

…เป็นครั้งแรกหลังเหตุการณ์นั้นที่เธอกลับมายังที่แห่งนี้ หมวยลี่ทำตัวไม่ถูก ขณะก้าวขาเดินไปเนื้อตัวก็เริ่มสั่นไหว

เธอกำลังนึกว่า จะต้องทำหน้ายังไงเมื่อเจอกับอีกฝ่าย

แม้จะพยายามเดินให้ช้าขนาดไหน แต่สุดท้ายเธอก็นำพาตัวเองมาหยุดยืนที่หน้าห้องจนได้ เรียวนิ้วเล็กค่อยๆ ยกขึ้นไปแตะปุ่มส่งสัญญาณที่หน้าประตูห้อง

ก็แค่ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คงไม่ยากเกินไป

คำนั้นเธอย้ำกับตัวเองตั้งแต่นั่งอยู่ในรถ

ทว่า

แกร็ก

เพียงแค่ได้ยินเสียงปลดล็อกประตู ทำเอาร่างเล็กที่ยืนอยู่สะดุ้งเฮือก ใบหน้าหวานรีบก้มลง ไม่ยอมเงยขึ้นไปมองชายในชุดคลุมอาบน้ำสีดำ

“เข้ามา” เสียงทุ้มแฝงความเย็นยะเยือกเอ่ยคำอนุญาตด้วยประโยคสั้นๆ เพียงเท่านั้นก็สามารถสั่งให้ขนทั้งตัวของคนฟังลุกซู่ได้

“พ่อฉันให้มาทำกี่วันต่ออาทิตย์” ร่างสูงหันหลังเดินกลับเข้าไปภายในห้อง โดยมีดวงตาคู่กลมจับจ้องการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้านั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรง

“ส…สองวันค่ะ…จันทร์กับศุกร์”

“อ่า แล้วถ้าฉันอยากจะจ้างเพิ่ม เป็นห้าวันต่ออาทิตย์ล่ะ” ค่ายหยุดนิ่ง ก่อนจะหมุนตัวกลับมาประจันหน้ากับลูกสาวแม่บ้านที่ถูกส่งตัวมาทำความสะอาด นัยน์ตาคู่คมฉายแววความเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างเปิดเผย

“…ลี่ติดเรียนคงมาทำให้ไม่ได้…เดี๋ยวบอกพี่จูนให้นะคะ” จูนคือเด็กสาวลูกแม่บ้านอีกคนที่ถูกส่งเสียให้เรียนหนังสือเหมือนกับเธอ

กระทั่งตอนนี้ร่างเล็กก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้น ความเงียบที่แทรกซึมเข้ามาแทนคำพูด ชวนให้หวาดหวั่น ก่อนจะกระตุกวูบไปทั้งใจเมื่อเห็นปลายเท้าเดินมาหยุดใกล้ๆ

อัตราการเต้นของหัวใจพลันถี่รัวขึ้นอย่างไม่สามารถปรามได้

“ไม่เข้าใจหรือไงว่าฉันต้องการเธอ” น้ำเสียงทุ้มเย็นเอ่ยแผ่วเบาใกล้ใบหูเล็กราวเสียงกระซิบ

“หมายถึงต้องการให้มาทำความสะอาด”

“แต่ว่าห้องคุณค่ายไม่ได้รกเลยนี่คะ ความจริงแค่สองวันต่ออาทิตย์ก็….” ใบหน้าหวานเงยขึ้น เพื่อจะถอยหลังหนีเมื่อรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่รดรินกระทบบริเวณลำคอ ทว่าเมื่อได้สบกับสายตาคู่คม คำพูดทั้งหมดก็กระเจิงหายไปจนหมด

“ทำไมถึงเรียกคุณ?” หัวคิ้วหนาขมวดเข้มตั้งคำถาม ราวกับไม่ชอบใจเท่าไรนัก

“…….”

“เรียกเฮียอย่างเดิมสิ….ฉันไม่ห้าม”

เขาอันตราย สายตา คำพูด อันตรายทั้งหมด