บทที่ 140 ทำไมคุณถึงดีกับฉันนัก?

เฉินฮวนฮวนไม่กล้าที่จะรู้สึกอีกต่อไป เธอรีบดึงมือของเธอกลับมาและส่ายหัวอย่างแรง

"ไม่ ไม่ ไม่จำเป็นต้องรู้สึก คุณพูดถูก ถูกมากๆ..."เธอพูดตะกุกตะกัก ดวงตาสีแอปริคอทของเธอเปียกชื้นจนดูน่ารังเกียจ

"คุณรู้สึกจริงใจ หรือว่า..."เฟิงหานชวนอยากจะพูดต่อแต่ก็หยุดเสียก่อน

เฉินฮวนฮวนตอบกลับไปทันที: "ฉันจริงใจจริงๆ ฉันคิดว่าสิ่งที่คุณพูดนั้นถูกต้อง ถูกต้องจริง ๆ และฉันจะไม่ปฏิเสธคุณอีก!"

เธอเครียดจะตายอยู่แล้วจริงๆ ถ้าหากเฟิงหานชวนเลือกที่จะจับมือเธอจริงๆ งั้น...งั้นไม่ว่าเขาจะทำอะไรอีก เธอคาดว่าเธอคงจะช็อกไปเลยแน่ๆ

"ต่อไปไม่อนุญาตให้เรียกผมว่าคุณอาอีกแล้วนะ เข้าใจไหม?"เฟิงหานชวนกอดเธอไว้ในอ้อมแขน น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการขู่

เฉินฮวนฮวนรู้สึกได้ถึงการขู่ของเขา และเธอทำได้เพียงแค่พยักหน้าในอ้อมกอดของเขา และพูดอย่างคลุมเครือว่า: "รู้ รู้ ฉันรู้"

เธอคงไม่กล้าเรียกเฟิงหานชวนว่า "คุณอา" อีกแน่นอน มันชัดอยู่แล้วที่เธอเรียกชื่อนี้เธอเพราะแค่ต้องการแขวะเฟิงหานชวน แต่สุดท้ายมันก็เปลี่ยนไปแล้ว....

เมื่อเห็นว่าเฉินฮวนฮวนเชื่อฟังขนาดนี้ เฟิงหานชวนก็ปล่อยเธอด้วยท่าทางที่มีความสุข

เฉินฮวนฮวนขยับตัวออกอย่างรวดเร็วและสูดอากาศหายใจอยู่สักครู่ เมื่อกี้เฟิงหานชวนกอดเธอแน่นไว้ในอ้อมแขนของเขา จนทำให้เธอรู้สึกหายใจลำบาก

"ที่ผมปล่อยมือคุณ คุณแทบรอไม่ไหวที่จะไปไกลๆจากผมแล้วใช่ไหม?"เฟิงหานชวนทำปากบึ้งตึงและเอ่ยถามอย่างเย็นชา

แต่เฉินฮวนฮวนได้ยินคำขู่เล็กน้อยภายในน้ำเสียงของเขา

"ฉันแค่หายใจ"หลังจากเฉินฮวนฮวนอธิบายไปแล้ว เธอก็ล้มตัวลงนอนทันที เธอรีบเอาผ้าห่มคลุมตัวเองแล้วพูดว่า: "ฉันจะนอนแล้ว"

จากนั้นเธอก็หลับตาลงโดยไม่สนใจว่าเฟิงหานชวนต้องการจะพูดอะไรอีกหรือไม่ก็ตาม

หลังจากนั้นไม่นานภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบสงบ เฟิงหานชวนเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ส่วนเฉินฮวนฮวนเองที่พยายามจะนอนให้หลับอย่างไรเธอก็นอนไม่หลับสักที

ขณะที่เธอหลับตาลง จิตใจของเธอก็เต็มไปด้วยภาพที่ทั้งสองจูบกันบนโซฟา ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินนานา พวกเขาก็คงจะ...

เฟิงหานชวนมองไปที่เฉินฮวนฮวนตลอดเวลา เขาต้องการรอจนกว่าเธอจะหลับไป แต่เมื่อมองไปยังเปลือกตาที่สั่นเทาของหญิงสาว เขาคิดว่าเฉินฮวนฮวนน่าจะนอนไม่หลับแน่ๆ

ดังนั้นเขาจึงเอนตัวลงและถามเสียงเบาๆข้างหูของเธอว่า: "นอนไม่หลับเหรอ?"

"อ๊าย!"เฉินฮวนฮวนลืมตาทันที เธอหันศีรษะและมองไปที่เฟิงหานชวน

"กำลังคิดอะไรอยู่? มองดูแล้วเหมือนว่าคุณกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในหัวของคุณ "เฟิงหานชวนถามด้วยน้ำเสียงที่สงบนิ่ง

"ฉัน......ฉันไม่ได้คิดอะไร ฉันแค่ยังไม่หลับ "แน่นอนว่าเฉินฮวนฮวนไม่กล้าพูดว่าเธอกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในตอนนี้

ถ้าเป็นเช่นนั้นมันจะเป็นการเตือนเฟิงหานชวน และเป็นไปได้ว่าเฟิงหานชวนคงอยากจะรีบๆจบเรื่องนี้โดยเร็ว

ไม่รู้ว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว และมันก็คงน่าจะดึกแล้วด้วย เธอต้องรีบพักผ่อน

"ถ้านอนไม่หลับอย่างนี้ บางทีอาจจะเป็นอาการนอนไม่หลับ"สีหน้าของเฟิงหานชวนดูจริงจัง เขาพูดต่อว่า: "อาการนอนไม่หลับมันเป็นโรคและต้องได้รับการรักษา"

"มันไม่ใช่อาการนอนไม่หลับ จริงๆแล้วฉันสามารถหลับได้เร็วมาก ฉันไม่จำเป็นต้องรับการรักษา"เนื่องจากเฟิงหานชวนดูเหมือนจะพูดอย่างจริงจัง เฉินฮวนฮวนก็ตอบกลับไปอย่างจริงจังเช่นกัน

"ในเมื่อไม่ใช่อาการนอนไม่หลับ ทำไมคุณถึงไม่นอนสักทีล่ะ"เฟิงหานชวนถามเธออีกครั้ง

"ฉัน......ฉันแค่ยังไม่หลับ ฉันเพิ่งหลับตาไปไม่นานเองนะ "เฉินฮวนฮวนยังคงตอบอย่างจริงจัง

เฟิงหานชวนลุกขึ้นนั่งในเวลานี้ เขาลงจากเตียงอีกด้านแล้วเดินไปที่ประตูห้อง