บทที่ 141 ฉันเป็นเศรษฐีนี คุณเป็นหนุ่มน้อยแสนน่ารัก!

ดังนั้น เฉินฮวนฮวนแย้มยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวซี่เล็กเรียงตัวสวย เธอยิ้มอย่างมีความสุข

เธอจับแก้วเซรามิกอุ่นๆ ไว้แน่นด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะยกแก้วขึ้นจรดปลายจมูกเพื่อสูดดมกลิ่น

หอมมากจริงๆ อยากดื่ม…

เธออ้าปากแตะขอบแก้วทันที และกระดกดื่มเข้าไปหนึ่งอึก ซึ่งอุณหภูมิกำลังพอดี

“อร่อยมากเลย!” ตอนนี้เฉินฮวนฮวนมีความสุขเป็นพิเศษ เธอไม่รู้ว่าตัวเองไม่ได้ดื่มนมร้อนมานานแค่ไหนแล้ว

ดังนั้น เธอเริ่มกระดกดื่มเอือกๆ อีกครั้ง สามารถใช้คำว่าตะกละตะกลามมาบรรยายได้เลยทีเดียว เพียงไม่นานในแก้วก็ว่างเปล่า

เฉินฮวนฮวนมองแก้วเซรามิกที่ว่างเปล่า เหลือเพียงคราบน้ำนมติดแก้วไว้เท่านั้น เธอกลืนน้ำลายอย่างเสียดายอยากดื่มอีก

“อาหาน นมที่คุณชงอร่อยมากจริงๆ” เฉินฮวนฮวนยิ้มตาหยีด้วยท่าทางมีความสุข เธอยิ้มให้ชายหนุ่มตรงหน้า

เฟิงหานชวนรู้สึกว่าหญิงสาวตรงหน้าเขา ดูเหมือนจะเปลี่ยนจากเด็กสาวเป็นเด็กผู้หญิงตัวน้อย เธอดูน่ารักมาก

“ถ้าคุณชอบ ต่อไปผมชงให้คุณดื่มทุกวันได้นะ” เฟิงหานชวนกล่าวอย่างจริงจัง

ในใจของเฉินฮวนฮวนรู้สึกดีใจมาก เธอพยักหน้าทันที กำลังจะอ้าปาก ทันใดนั้น เธอพบว่าตัวเองเข้าใจคำพูดของเฟิงหานชวนผิดแล้ว

“คุณบอกว่า คุณชงให้ฉันดื่มได้ทุกวัน?” เฉินฮวนฮวนอดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้วไปเชยคางของเฟิงหานชวนขึ้น แล้วหัวเราะเบาๆ “คุณพูดแบบนี้ ฉันก็เหมือนเป็นเศรษฐีนี คุณเป็นหนุ่มน้อยแสนน่ารัก…”

เฟิงหานชวนหัวเราะอย่างอดไม่ได้ เขาพบว่าเฉินฮวนฮวนตรงหน้าเขา เปลี่ยนจากเด็กผู้หญิงตัวน้อยที่มีความสุขเป็นหญิงสาวพราวเสน่ห์ที่ยังคงโปรยเสน่ห์ได้เฉพาะตัว

โดยเฉพาะมุมปากของเธอ ยังคงมีรอยคราบน้ำนมหลงเหลืออยู่

“อย่าขยับ” เฟิงหานชวนจับมือของเธอออก

เฉินฮวนฮวนนิ่งไปครู่หนึ่ง หรือว่าเฟิงหานชวนไม่ชอบเธอที่เป็นแบบนี้อย่างนั้นเหรอ เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองพูดเล่นแบบนี้ เฟิงหานชวนจะไม่ถือสา

เธอเพียงอยากเปลี่ยนบรรยากาศเท่านั้นเอง