บทที่ 168 โต้กลับ

“พวกเธอยังรออะไร รีบลากหล่อนออกจากฉัน” ผู้หญิงผมสั้นร้องตะโกนขึ้น

ผู้สมรู้ร่วมคิดอีกสามคน รีบเดินไปด้านหลังเฉินฮวนฮวน คนหนึ่งดึงเอวของเธอ อีกสองคนดึงแขนทั้งสองของเธอ ในที่สุดสองคนที่ดึงกันอยู่ก็แยกออกจากกัน

เฉินฮวนฮวนถูกผู้หญิงอีกสามคนจับไว้ นอกจากเท้าทั้งสองที่ขยับได้ แขนกับร่างกายโดนดึงไว้

“นึกไม่ถึงว่าจะกล้าดึงเส้นผมของฉัน เธอมันต่ำ วันนี้ฉันจะทำให้เธอได้เห็น” ผู้หญิงผมสั้นเดินเข้าใกล้เฉินฮวนฮวนทีละก้าว

เฉินฮวนฮวนขมวดคิ้ว เห็นป้ายชื่อชุดฝึกบนหน้าอกของหญิงสาว หวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเม้นท์——

หลินอวี่หยาง

หลินอวี่หยางเดินไปถึงหน้าเธอ ลูบผมสั้นของตัวเอง ริมฝีปากยกยิ้มอย่างได้ใจ ตามมาด้วยการยกฝ่ามือขึ้น

เห็นสถานการณ์นี้ เฉินฮวนฮวนยกเท้าขึ้นทันที ขาข้างหนึ่งยกสูง เท้าเตะไปที่หน้าอกหลินอวี่หยาง

อย่างแข็งแรง หลินอวี่หยางร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เอนตัวถอยหลังไปหลายก้าว

“หยางหยาง” ผู้หญิงทั้งสามคนต่างตะโกนออกมา

“รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ นี่ถือว่าพวกเธอกลั่นแกล้ง ยังอยากอยู่ในค่ายฝึกอบรมต่อไหม?” เฉินฮวนฮวนตะโกนไปทางหลินอวี่หยางกับผู้หญิงอีกสามคน

“อยู่ต่อ? เหอะๆ เธอรู้ว่าฉันเป็นใครไหม?” หลินอวี่หยางหัวเราะเยาะออกมา ชี้ไปที่ป้ายของตัวเอง พูดว่า“ฉันอยู่หวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ เธอตาบอดใช่ไหม? นึกไม่ถึงว่าจะกล้าเตะฉัน”

หวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ เฉินฮวนฮวนเคยได้ยินเป็นธรรมดา เป็นบริษัทด้านความบันเทิงที่ดีมากแห่งหนึ่ง

สำคัญที่สุดก็คือ เด็กฝึกของหวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเม้นท์ เป็นทายาทเศรษฐีหรือไม่ก็ลูกหลานข้าราชการทั้งหมด พวกเขาไม่รับเด็กทั่วไป

ขอเพียงแค่เป็นเด็กฝึกของหวงเทียน คนอื่นก็จะมองพวกเขาอย่างอิจฉา เพราะเบื้องหลังครอบครัวของพวกเขา หรือความมีอำนาจ หรือมีเงิน หรือทั้งมีเงินและอำนาจ

“หวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเม้นท์แล้วทำไม? ฉันยืนตรงนี้นิ่งๆให้เธอตี ? ฉันกับเธอ ไม่ได้เป็นศัตรูคู่แค้นกัน ทำไมต้องโดนเธอรังแก ?” เฉินฮวนฮวนตำหนิหลินอวี่หยางพร้อมกับพยายามสลัดผู้หญิงอีกสามคนที่จับเธอไว้

อย่างไรก็ตามเธอไม่มีอะไรอยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลัว ไม่มีวันยอมให้คนอื่นรังแกอีก

เมื่อก่อน เธอถูกเฉินซินโหรวกับเฉินเหม่ยเจวียน เพราะเธอยังมีคุณยายที่ต้องดูแล ตอนนี้ไม่มีใครจะรังแกเธอได้อีกแล้ว

“ไม่ได้เป็นศัตรูคู่แค้นกัน ? นึกไม่ถึงว่าเธอจะกล้ายั่วยวนครูกู้ อย่าโทษว่าถูกพวกเราเล่นงาน ”หลินอวี่หยางพุ่งไป นิ้วชี้ไปที่จมูกของเฉินฮวนฮวน

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” เฉินฮวนฮวนเสียงต่ำลง เธอจ้องหลินอวี่หยางด้วยความโกรธ “ไม่ว่าจะเป็นมือของเธอ หรือมือของพวกเธอ รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”

ด้านในที่ทะเลาะกัน ทำให้เด็กฝึกผู้หญิงที่เข้ามาในห้องน้ำถอยออกไป ตอนนี้สถานการณ์ในห้องน้ำ ไม่มีใครกล้าเข้ามา

ข่าวถูกแพร่อย่างรวดเร็ว ไม่ช้าเด็กฝึกคนอื่นก็หลบอยู่ด้านนอก แอบฟังสถานการณ์ด้านใน

“ปล่อยเธอ? ไม่มีทาง เธอขอโทษฉัน คุกเข่าขอโทษ” หลินอวี่หยางพูดข่มขู่เฉินฮวนฮวนอย่างโหดเหี้ยม

ตั้งแต่เด็กเธออยากทำอะไรก็ทำ ไม่มีใครกล้ารังแกเธอ ไม่ว่าจะตอนเรียน หรือว่าเข้าเป็นเด็กฝึกของบริษัท ทุกคนต่างประจบสอพลอเธอ

นึกไม่ถึงว่าตอนนี้เธอจะถูกเฉินฮวนฮวนเตะ หลินอวี่หยางทนไม่ได้จริงๆ

เธอรู้ด้านนอกมีคนรุมล้อมอยู่มากแน่นอน เพราะฉะนั้นเธอจำเป็นวางอำนาจกับเฉินฮวนฮวนหน่อย

“หลินอวี่หยาง เธอผิดปกติใช่หรือเปล่า? ทำไมฉันต้องคุกเข่าขอโทษเธอ?” เฉินฮวนฮวนยิ้มเยาะ พูดว่า “ฉันถือว่าเป็นการป้องกันตัว”

“เธอ...”หลินอวี่หยางโกรธจนอวัยวะภายในใกล้จะระเบิดออกมาแล้ว