บทที่ 317 เธอสามารถให้เงินฉันได้เท่าไหร่?

เป๋าฮวน: "???"

สรุปแล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน?

ภรรยาใหม่คือเธอ?

"แต่งงานกับคุณไง!" เป๋าฮวนแอบกลอกตาและด่ากลับไป: "เฟิงหานชวน คุณนี่ป่วยจริงๆนะ!"

หลังจากพูดจบเธอก็หันหลังและวิ่งออกจากห้องผู้ป่วยไป

หลังจากนั่งรถกลับมาถึงโรงแรม เป๋าฮวนก็นอนไม่หลับและเอาแต่คิดถึงสิ่งที่หรงจิ่นซิวพูด

ทุกครั้งที่คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองเข้าใจเฟิงหานชวนผิดไป แต่พอกลับมานึกถึงคำพูดที่เฟิงหานชวนพูด เธอก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนใจอ่อนเกินไป

เธอคิดพลางพลิกตัวไปมา...

วันรุ่งขึ้นจิ่งมั่วและจิ่งเหลิ่งมาหาเป๋าฮวน แต่พวกเขาก็ต้องตกใจกับใบหน้าที่หมองคล้ำของเธอ

"คุณหนูใหญ่ นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?"จิ่งเหลิ่งอุทาน

เป๋าฮวนขยี้ผมที่กระเซอะกระเซิง จากนั้นเดินไปทางห้องน้ำและตัดสินใจที่จะส่องกระจก

วินาทีถัดมา เสียงกรีดร้องดัง "อ๊าย--" เสียงดังไปทั่วทั้งชั้น

เมื่อเป๋าฮวนเดินออกมาก็เห็นจิ่งมั่วและจิ่งเหลิ่งยังคงปิดหูของพวกเขาอยู่และดูกลัวๆ

"เอามือลงเดี๋ยวนี้นะ ฉันไม่ตะโกนแล้ว แกล้งทำหรือยังไงกัน?"เป๋าฮวนแอบกลอกตา

"คุณหนูใหญ่ ที่คุณตะโกนเมื่อกี้เกือบทำพวกเราเกือบหูหนวกแล้ว"จิ่งเหลิ่งโจมตี

เป๋าฮวนชำเลืองมองเขาตาแข็งแล้วพูดว่า: "อาเหลิ่ง ฉันได้ยินมาว่าเดวิดยังไล่ตามนายอยู่เหรอ?"

จู่ๆจิ่งเหลิ่งก็ตัวหดทันทีและรีบพูดว่า: "คุณหนูใหญ่ ผมผิดไปแล้ว! ผมผิดไปแล้วจริงๆ! "

เมื่อพูดถึงสิ่งที่จิ่งเหลิ่งกลัวที่สุด ก็คือคนทำสวนของตระกูลเป๋าที่ชื่อเดวิด

เดวิดเป็นผู้ชายที่มีกล้ามใหญ่แต่เขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งเท่ากับรูปร่างของเขา แต่เป็นผู้ชายจำพวกผิดผี

เดวิดชอบจิ่งเหลิ่ง นี่คือสิ่งที่หลายคนรู้ เขาไล่ตามจิ่งเหลิ่งอย่างหลงใหล แต่จิ่งเหลิ่งก็เลี่ยงทุกครั้งเมื่อเจอเดวิด

แค่มีการกล่าวถึงเดวิด จิ่งเหลิ่งก็จะต้องยอมจำนนอย่างเชื่อฟัง

"ฮ่าๆ" แม้แต่จิ่งมั่วที่จริงจังมาตลอดก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้

จิ่งเหลิ่งเหยียดมือออกไปหยิกแขนของจิ่งมั่วอย่างแรง เขากัดฟันด้วยความโกรธ

"คุณหนูใหญ่ พวกเราได้ข่าวเรื่องพ่อของคุณแล้ว"จิ่งมั่วไม่สนใจสนใจจิ่งเหลิ่ง แต่รายงานกับเป๋าฮวนอย่างจริงจัง

"ฉันรู้เรื่องนี้แล้ว คุณปู่โทรหาฉันเมื่อคืนนี้ พวกนายรอฉันแต่งหน้าก่อนแล้วค่อยมารับฉัน"เมื่อเป๋าฮวนพูดถึงเฉินเจี้ยนหมินสีหน้าของเธอก็ทรุดลงทันที จากท่าทางที่เจ้าเล่ห์เมื่อสักครู่ของเธอก็เปลี่ยนนิ่งเฉย

"ได้ครับ คุณหนูใหญ่"จิ่งเหลิ่งและจิ่งมั่วฟังคำสั่งและปฏิบัติ

……

หลังจากหนึ่งชั่วโมง

รถโรลส์รอยซ์สีดำจอดอยู่ข้างทางในชนบท

"คุณหนูใหญ่ ถ้าจะขับเข้าไปข้างในมันจะขับยาก ต้องลงจากรถแล้วเดิน"จิ่งมั่วหันหน้ามาและรายงานเป๋าฮวนซึ่งนั่งอยู่ที่เบาะหลัง

"โอเค"เป๋าฮวนพยักหน้าและลงจากรถ

จิ่งมั่วเดินอยู่ข้างหน้าสุด ส่วนเป๋าฮวนเดินอยู่ตรงกลาง และจิ่งเหลิ่งอยู่ท้ายสุด

หลังจากเดินไปเกือบสิบนาทีในซอยเล็กๆ จิ่งมั่วก็หยุดอยู่หน้าบ้านหลังเล็กๆหลังหนึ่งที่ดูทรุดโทรม

เป๋าฮวนมองไปรอบๆและขมวดคิ้ว สภาพแวดล้อมที่นี่ลำบากกว่าที่เธอคิดไว้มาก

ในขณะเดียวกันเสียงเปิดประตูดัง "กริ๊ก" และประตูก็เปิดออกอย่างกะทันหัน ผู้ชายในชุดเหมือนผ้าขี้ริ้วก็เดินออกมา

ผมของเขายุ่งเหยิงและปรกใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง ผมของเขาเป็นสีขาวครึ่งหนึ่งและสีดำครึ่งหนึ่ง เขาถือชามข้าวสเตนเลสอยู่ในมือ

อาหารในชามดูเหมือนอาหารสุนัข

เขาไม่ได้สังเกตเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงข้าม เขาหันไปและกำลังจะเดินข้างหน้าแต่จู่ๆเขาหยุดกะทันหัน

ในขณะที่เขาหันกลับมา ชามข้าวในมือก็ตกลงกับพื้นดัง "แกร๊ง" และอาหารก็กระจัดกระจายไปทั่วพื้น ทำให้สภาพแวดล้อมดูสกปรกมากกว่าเดิม

"เธอ……เธอ……"ดวงตาของเขาเบิกกว้างและนิ้วที่สั่นของเขาชี้ไปทางของเป๋าฮวน

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนทั้งสองคนที่อยู่ด้านของเป๋าฮวน จิ่งมั่วและจิ่งเหลิ่งในชุดสีดำยังคงยืนอยู่ การต่อสู้แบบนี้ทำให้เฉินเจี้ยนหมินนั่งลงบนพื้นทันที "พรุ่บ"

เขาเอามือกุมหัวแล้วพูดกับตัวเองในหัวอย่างมึนงง: "ฉันตายแล้วเหรอ? นี่ฉันตายแล้วเหรอ? พวกคุณมาที่นี่เพื่อพาฉันไปนรกเหรอ? "

เป๋าฮวน: "...."

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด เป๋าฮวนก็ตระหนักว่าตอนนี้เธอเป็นเพียง "คนตาย" สำหรับเฉินเจี้ยนหมิน

นอกจากนี้ยังมีคนชุดดำสองคนที่อยู่ข้างๆ เฉินเจี้ยนหมินคงกลัวจนคิดว่าพวกเขาจะเป็นยมทูตที่มาจากยมโลก

"ฮวนฮวน ฉันตายแล้วเหรอ? ฉันจะตายได้ยังไง? ฉันไม่ได้มีชีวิตอยู่หรอกเหรอ?"เฉินเจี้ยนหมินลุกยืนขึ้นอย่างลำบากลำบน เขามองไปที่เป๋าฮวนและต้องการจะเดินเข้าไปข้างหน้าเพื่อหาเธอแต่เขาไม่กล้า