บทที่ 355 ผมโกหกคุณ

บางทีถ้าตัวเองไม่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน เฟิงหานชวนอาจจะขอหลีซืออวิ๋นแต่งงานไปแล้วใช่ไหม

อีกอย่าง เป็นไปไม่ได้ที่เฟิงหานชวนจะขอแต่งงานอย่างกะทันหัน ปกติเขาต้องติดต่อกับหลีซืออวิ๋น และมีลับลมคมในกันอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นหลีซืออวิ๋นจะเร่งเร้าให้เขารีบขอแต่งงานได้อย่างไร

จะเห็นได้ว่า เฟิงหานชวนไม่ค่อยเก่งเรื่องผู้หญิงเท่าไรนัก

“ปัง”

ในเวลานี้เอง จู่ๆ ประตูห้องน้ำก็ถูกถีบออก

โชคดีที่ประตูบานนี้คุณภาพดี เพียงแต่ส่วนที่ล็อกของประตูถูกถีบออก แต่ประตูไม่ได้ล้มลงมา

เมื่อเป๋าฮวนมองไปที่ประตู ร่างทั้งร่างก็ชะงักงันไปชั่วขณะ

“เฟิงหานชวน คุณ…คุณทำอะไร…” เป๋าฮวนตกใจเป็นอย่างมาก เธอไม่คิดว่าเฟิงหานชวนจะถีบประตู

อีกอย่าง ตอนนี้เธอ…ตอนนี้เธอกำลังร้องไห้!

เดิมทีเฟิงหานชวนตั้งใจจะเข้ามาเค้นถามเป๋าฮวนอย่างดุดัน แต่เมื่อเขาเห็นเธอตาแดงจมูกแดงไปหมด ดวงตาของเธอมีน้ำตาเอ่อล้นขอบตาแลดูน่าสงสาร อารมณ์ที่เดือดดาลของเขาก็พลันหายไปในทันที

“ฮวนฮวน ฮวนฮวน คุณร้องไห้ทำไม” เฟิงหานชวนรีบพุ่งตัวไปตรงหน้าเป๋าฮวน เขาจับใบหน้าเธอ และใช้นิ้วมือเช็ดเกลี่ยน้ำตาให้เธอ ใบหน้าของเขาดูกังวลอย่างมาก

“คุณทำอะไร คุณปล่อยฉันนะ!” ในใจเป๋าฮวนไม่เพียงแต่โกรธ แต่เพราะอิริยาบถของตัวเองในตอนนี้ด้วย

ตอนนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนชักโครกในห้องน้ำ แต่จู่ๆ เฟิงหานก็ถีบประตูแล้ววิ่งเข้ามา แถมยังนั่งยองๆ ตรงหน้าแล้วเช็ดหน้าให้เธออีก!

อย่างไรเป๋าฮวนก็ยังรู้สึกอายอยู่ดี เขามาเจอเธอแอบร้องไห้ ก็น่าอายมากแล้ว แถมเธอยังนั่งร้องไห้บนชักโครก เข้าห้องน้ำไปร้องไห้ไป แบบนี้น่าอายยิ่งกว่าเดิมซะอีก!

“เป๋าฮวน คุณร้องไห้ทำไม คุณบอกผมสิ ทำไม…” เฟิงหานชวนร้อนใจ จนแทบจะตะคอกออกมา

เขาไม่ได้ตะคอกใส่เป๋าฮวน เขากระวนกระวายใจ เขาไม่รู้ว่าเป๋าฮวนร้องไห้ทำไม ทำไมถึงดูทุกข์ใจแบบนี้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้แม่ทูนหัวของเขาต้องเป็นแบบนี้หรือเปล่า

เป๋าฮวนตกตะลึง เธอหยุดร้องไห้ และมองไปที่ชายหนุ่มอย่างงุนงง ดวงตาที่มีหยาดน้ำตากคลออยู่กำลังกระพริบตาปริบๆ

“คุณ…คุณมีสิทธิอะไรมาดุฉัน!” หลังจากตอบสนอง เป๋าฮวนก็แผดเสียงใส่เขา จากนั้นเธอก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

สำหรับเธอแล้ว เห็นได้ชัดว่าคนที่เจ็บปวดคือตัวเอง แอบร้องไห้ก็ยังโดนจับได้ แถมยังโดนเฟิงหานชวนตะคอกใส่อีก

ไม่มีใครไม่ได้รับความเป็นธรรมเท่าเธอแล้ว!

สาเหตุที่เป๋าฮวนร้องไห้ เป็นเพราะว่าเธอเสียใจ เพราะว่าเธออับอาย เพราะว่าเธอโกรธ

สรุปได้ว่า มีหลายเหตุผลปะปนกันไปหมด

เสียใจที่มีช่วงเวลาบ้าบิ่นไปกับเฟิงหานชวนถึงสองคืน อับอายเพราะอิริยาบถในตอนนี้ โกรธเพราะเฟิงหานชวนหลอกลวงเธอ

“ผมไม่ได้ดุคุณ ผมแค่เป็นห่วงคุณ!” เสียงของเฟิงหานชวนเริ่มเบาลงเรื่อยๆ

เพราะเขารู้สึกว่า ตัวเองไม่ได้เป็นอะไรกับเป๋าฮวน เขามีสิทธิอะไรมาเป็นห่วงเธอ

ยิ่งเขาเป็นห่วงเธอมากเท่าไหร่ กลับจะยิ่งทำให้เธอรังเกียจมากขึ้นเท่านั้น

คำตอบของเฟิงหานชวน ทำให้เป๋าฮวนนิ่งไป แต่เมื่อเธอตอบสนอง เธอก็เค้นเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน

เป็นห่วงเธอ?

ทำไมเธอรู้สึกว่ามันช่างน่าขบขันล่ะ!

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก…”

ในเวลานี้เอง เสียงเคาะประตูดังขึ้น

จากนั้น น้ำเสียงกังวลของซูซานก็ดังขึ้น “คุณหนูใหญ่ ทำไมมีเสียงดังในห้องของคุณหนู เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ คุณหนูใหญ่ต้องการให้ฉันเข้าไปช่วยไหมคะ”