บทที่ 53 หลิวตงรุ่ย

เยี่ยจิ่งเฉินหันกลับไป เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาดูเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งเดินเข้ามา จนกระทั่งเดินมาหยุดตรงหน้าเขา

ผู้ชายคนนี้สูงกว่าเขาครึ่งศีรษะ ใบหน้าของเขาอึมครึมอย่างมาก ทำให้คนรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างรุนแรง

อีกอย่าง เขารู้สึกว่าชายหนุ่มตรงหน้าดูคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างมาก สมองของเขาเอาแต่คิดเรื่องนี้ไม่หยุด

เป็นเขา!

“คุณชายเยี่ย สิ่งที่คุณเพิ่งทำเมื่อสักครู่ คือการล่วงละเมิดนะครับ” เฟิงหานชวนเหลือบมองเยี่ยจิ่งเฉินแวบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“คุณชายเฟิงที่สาม ผม…ผมแค่อยากช่วยส่งเสียฮวนฮวน ผมไม่ได้ตั้งใจล่วงเกินตระกูลเฟิงนะครับ” เยี่ยจิ่งเฉินตื่นตระหนกตกใจขึ้นมาทันที และเอ่ยอธิบายออกมารวดเดียว

เขาจำได้ว่าชายหนุ่มตรงหน้า คือเฟิงหานชวนคุณชายสามของตระกูลเฟิง เขาเป็นสุดยอดนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงโด่งดัง และมีระเบียบแบบแผนเป็นอย่างมาก

และเฟิงหานชวนก็เป็นอาสามของเฟิงเฉินเหยี่ยนด้วย กล่าวได้ว่า เฉินฮวนฮวนเป็นหลานสะใภ้ของเฟิงหานชวน

“โอ้? ช่วยส่งเสีย?” เฟิงหานชวนเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่สายตาของเขากลับมองไปยังเฉินฮวนฮวนที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ชำระเงิน

เฉินฮวนฮวนเม้มริมฝีปากเข้าหากัน ก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดออกไป “อาสาม เขาบอกว่าตระกูลเฟิงไม่ดีกับฉัน ไม่ได้ให้เงินฉัน ฉันเป็นถึงนายหญิงของตระกูลเฟิง เขาบอกว่าฉันลำบาก นี่มันดูถูกตระกูลเฟิงชัดๆ!”

ความจริงเธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่า ตัวเองกำลังจะออกไปจากบ้านของตระกูลเฟิง ทว่าเธอกลับไม่ต้องการให้เหยี่ยจิ่งเฉินดูถูกเธอ

ดังนั้น เธอจึงแสร้งทำเป็นฟ้องกับเฟิงหานชวน ทว่าเมื่อพูดจบ ฝ่ามือของเธอแทบเต็มไปด้วยเหงื่อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

เธอไม่รู้ว่าเฟิงหานชวนจะเปิดโปงเธอหรือเปล่า

“ฮวนฮวน ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นนะ ผมหวังดีอยากช่วยคุณ คุณอย่าใส่ร้ายผมสิ!” เยี่ยจิ่งเฉินกังวลขึ้นมา เขามองไปที่เฟิงหานชวนด้วยท่าทีนอบน้อม และกล่าวเอาใจ “คุณชายสาม ผมไม่ได้ตั้งใจจะดูถูกตระกูลเฟิงจริงๆ นะครับ”

”เท่าที่ผมรู้มา ฮวนฮวนเป็นแฟนเก่าของคุณ?” นิ้วเรียวยาวของเฟิงหานชวนเคาะเบาๆ ที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน

เสียงแผ่วเบา ทว่าราวกับเคาะบนหัวใจของเยี่ยจิ่งเฉิน เขาเริ่มอกสั่นขวัญแขวนขึ้นมา บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นผุดพราย

แม้ว่าเฟิงหานชวนเพียงถามเขาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเยี่ยจิ่งเฉินรู้สึกกดดันและหวาดหวั่นอย่างมาก ทำให้เขาสั่นระริกไปทั้งตัว

“ครับ ครับ…” เขาเหลือบมองเฉินฮวนฮวนเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้า

ตระกูลเฟิงมีระเบียบแบบแผนขนาดนั้น ตรวจสอบอดีตของเฉินฮวนฮวนก็เป็นเรื่องปกติ ดังนั้นเขาก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร

“ในเมื่อเป็นแฟนเก่าไปแล้ว คุณมีน้ำใจขนาดนี้ อยากกลับมาคืนดี?” ขณะที่พูดประโยคนี้ สายตาของเฟิงหานชวนยังคงจ้องใบหน้าของเฉินฮวนฮวน

เฉินฮวนฮวนเห็นสายตาพินิจพิเคราะห์ของเฟิงหานชวน ในใจของเธอรู้สึกอับอายอย่างบอกไม่ถูก

สายตาคู่นั้นของเขาราวกับกำลังเตือนเธอว่า ไม่อนุญาตให้เธอเหลือเยื่อใยกับแฟนเก่า ทว่าเธอไม่ได้ทำอะไรเลย

เยี่ยจิ่งเฉินเป็นฝ่ายมาวุ่นวายกับเธอก่อน

“ไม่ ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ คุณชายสาม คุณอย่าเข้าใจผิดนะครับ!”

เยี่ยจิ่งเฉินหวาดกลัวจนเหงื่อท่วมตัว เขายกมือขึ้นเช็ดเหงื่อ และรีบเอ่ยอธิบาย “ฮวนฮวนเป็นภรรยาของหลานชายคุณแล้ว ผมจะคิดอะไรกับเธอได้ยังไง ยิ่งไปกว่านั้น ผมก็ชอบแฟนคนปัจจุบันของผม ถ้าพวกคุณเคยเช็กประวัติของฮวนฮวน น่าจะรู้ว่า แฟนของผมคือเฉินซินโหรวพี่สาวของเธอ ผมกับเฉินซินโหรวอยู่ด้วยกันตั้งแต่ปีที่แล้วแล้วครับ”

“อืม เรื่องนี้ผมรู้ คุณนี่เก่งไม่เบาเลยนะ ทั้งพี่ทั้งน้องเลย” มุมปากของเฟิงหานชวนกระตุกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้มอย่างเย้ยหยัน

สีหน้าของเยี่ยจิ่งเฉินพลันเปลี่ยนไป มือที่สั่นเทาดึงกระดาษทิชชู่ แล้วเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของเขา

แม้ว่าเฟิงหานชวนไม่ได้กล่าวอะไร และไม่ได้โกรธ ทว่าเขากลับรู้สึกกลัวอย่างมาก