บทที่ 54 ผมไม่ได้สนใจผู้หญิง

ผู้ชายในคืนนั้น ฝันร้ายที่น่ากลัวนั่น

ความทรงจำเหล่านั้นผุดขึ้นมาในหัวของเธออีกครั้ง

และจนกระทั่งตอนนี้ เธอไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วหลิวตงรุ่ยหน้าตาเป็นอย่างไร

เธอไม่อยากไปสืบหาผู้ชายคนนั้น เพราะเธอกลัวจะเห็นหน้าตาชั่วร้ายของผู้ชายคนนั้น เธอแค่ต้องการสร้อยคอของคุณแม่เธอ

นอกจากสร้อยคอเส้นนั้น เธอไม่อยากนึกถึงเรื่องราวในคืนนั้นเลยแม้แต่น้อย

“ความจริงฉัน…” เฉินฮวนฮวนกลั้นน้ำตาเอาไว้ ตัดสินใจจะพูดเรื่องสร้อยคอออกไป

“หลิวตงรุ่ย?” ใบหน้าของเฟิงหานชวนดูอึมครึม คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันแน่น

ชื่อของผู้ชายคนนี้ เขาเคยได้ยิน เหมือนว่าจะเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลหลิว เขาเป็นที่รู้จักดีในแวดวงไฮโซ

“อือ เป็นเขา” เฉินฮวนฮวนพยักหน้าทันที

ในเวลานี้เอง จู่ๆ หญิงสาวสามคนก็เดินเข้ามาที่ประตู เฉินฮวนฮวนจำได้ว่าพวกเธอเป็นลูกค้าประจำของร้าน

“อ๊าก!!!”

เมื่อพวกเธอเห็นเฟิงหานชวนยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ชำระเงิน แต่ละคนเบิกตากว้าง และร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้มหลงใหล

“หล่อจังเลย!”

“ใช่เลย เขาหล่อมากจริงๆ!”

“มีเสน่ห์จัง หล่อกร้าวใจมาก ไม่ใช่นักศึกษาของมหา’ลัยเราแน่ๆ”

“ไร้สาระ เขาดูเป็นผู้ใหญ่ขนาดนั้น ต้องเป็นคนที่ประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน!”

หญิงสาวสามคนยืนอยู่หน้าประตู ไม่กล้าเดินเข้ามาด้านใน พวกเธอกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ ทว่าเฟิงหานชวนและเฉินฮวนฮวนกลับได้ยินอย่างชัดเจน

เฉินฮวนฮวนรู้สึกว่าเฟิงหานชวนมีอิทธิพลต่อธุรกิจในร้านเข้าแล้ว

เธอเอียงศีรษะทักทายหญิงสาวทั้งสาม “สวัสดีค่ะ! รับเครื่องดื่มอะไรดีคะ”

“สวัสดีค่ะ!” หญิงสาวทั้งสามทักทายเฉินฮวนฮวนด้วยท่าทีเขินอาย ทว่าดวงตาสามคู่นั้น แทบจะจับจ้องอยู่แต่เฟิงหานชวน

ใบหน้าของเฟิงหานชวนดูแย่มาก ไม่ใช่เพราะหญิงสาวเหล่านี้กล่าวถึงเขา อันที่จริงตั้งแต่เด็กจนโต เขาก็ใช้ชีวิตท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมายที่จับจ้องเขา

สิ่งที่เขาเบื่อหน่ายคือ หญิงสาวเหล่านี้เข้ามาผิดเวลา ขัดจังหวะการสนทนาระหว่างเขากับเฉินฮวนฮวน

เฟิงหานชวนหันตัวกลับ พบว่ามีที่นั่งตรงมุมข้างหน้าต่าง เขาจึงนั่งไปพลางๆ

หญิงสาวสามคนนั้นสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจของเขา พวกเธอต่างรู้สึกเกรงใจ พวกเธอค่อยๆ เดินไปที่เคาน์เตอร์ชำระเงิน และหันไปมองเฟิงหานชวนเป็นครั้งคราว

เฉินฮวนฮวนมองออกว่าเฟิงหานชวนค่อนข้างโมโห แต่ถึงอย่างไรหญิงสาวสามคนนี้ก็เป็นลูกค้า เธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ เธอทำได้เพียงรอพวกเธอสั่งเครื่องดื่มอย่างเงียบๆ

หญิงสาวสามคนซุบซิบกันอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดหญิงสาวหัวหน้ากลุ่มก็เอ่ยขึ้นว่า “ชานมไข่มุกสี่แก้ว ไม่เอาน้ำแข็งค่ะ”

“ค่ะ” เฉินฮวนฮวนไม่ได้คิดมาก เธอรับเงินมาแล้วเริ่มลงมือชงชานม

หลังจากชงชานมทั้งสี่แก้วเสร็จ ทันใดนั้น เธอก็พบว่ามีเพียงพวกเธอสามคนเท่านั้น แก้วที่สี่เป็นแก้วที่คนอื่นฝากซื้อหรือเปล่า

เธอก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เธอเริ่มหยิบถุงมาใส่แก้วชานม ในตอนนี้เอง หญิงสาวหัวหน้ากลุ่มเอ่ยขัดขึ้นว่า “ไม่ต้องใส่ถุงค่ะ พวกเราจะดื่มที่นี่”

“อ้ออ้อ ได้ค่ะ” เฉินฮวนฮวนวางถุงกลับเข้าไปที่เดิม

ในตอนนี้เอง เธอเห็นหญิงสาวที่สวยที่สุดหัวหน้ากลุ่มคนนั้น หยิบแก้วชานมกับหลอดขึ้นมา จากนั้นก็เดินไปหาเฟิงหานชวน

หลังจากนั้น หญิงสาวคนนั้นเดินมาหยุดตรงหน้าเฟิงหานชวน และวางชานมกับหลอดลงบนโต๊ะตรงหน้าเฟิงหานชวนด้วยรอยยิ้ม และกล่าวด้วยเสียงหวานหยาดเยิ้ม “สุดหล่อ ฉันเลี้ยงชานมคุณค่ะ”