บทที่ 70 ไม่ได้หน้าด้านเท่าคุณหรอกหลิ่วเยว่เอ่อร์

สิ่งที่เขาได้ยินเมื่อสักครู่เขาได้ยินไม่ผิด

คืนวันศุกร์ที่ผ่านมาและสร้อยคอทองคำพร้อมจี้รูปดอกบัวในห้องเก็บของของบลูส์คลับ

หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่ตัวเขา

"อ้าวคุณ พูดอะไรเนี่ย? ผมอยู่ที่ญี่ปุ่นเมื่อสัปดาห์ที่แล้วและผมไม่ได้ไปที่บลูส์คลับเลย ยังไงก็ไม่สามารถไปที่ห้องเก็บของอะไรนั่นได้ด้วย! "หลิวตงรุ่ยกำลังจะร้องไห้จริงๆ

"คุณเป็นผู้ชายหรือเปล่า คุณกล้าทำก็ต้องกล้ายอมรับสิ" เมื่อเฉินฮวนฮวนเห็นว่าหลิวตงรุ่ยปฏิเสธที่จะยอมรับ อารมณ์ของเธอก็เหมือนถูกพังทลายถึงขีดสุด

เธอทรุดตัวลงกับพื้นในทันใด ความเย็นกัดกินเธอไปทั้งตัว

ซูอวี่ที่ยืนอยู่ที่ประตูยังอ้าปากค้างตกใจ จิตใจของเขารู้สึกสับสนไปชั่วขณะ

เขากลับมารู้สึกตัวและมองไปที่เฟิงหานชวนที่เหมือนถูกแช่แข็งเช่นกัน เขารู้เลยว่าเฟิงหานชวนก็ต้องมีความคิดแบบเดียวกันกับเขาแน่นอน

สิ่งที่เฉินฮวนฮวนกำลังพูดถึงอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องเมื่อตอนนั้นใช่ไหม?

แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่หลิ่วเยว่เอ่อร์หรอกเหรอ?

"ซูอวี่ พาหลิวตงรุ่ยออกไป"ณ ตอนนี้ เสียงทุ้มๆของเฟิงหานชวนค่อยๆพูดอย่างช้า ๆ ราวกับมีหมอกหนามาปกคลุมรอบๆตัว

เขาไม่เคยมีช่วงเวลาแห่งความสับสนเช่นนี้มาก่อน และตอนนี้เขาก็ไม่สามารถโล่งใจอะไรได้เลย

"คุณชายสาม ผมไม่รู้จริงๆว่าผมทำอะไรผิด ผมไม่ได้ไปบลูส์คลับ ผมไม่ได้ไปบลูส์คลับเมื่อสัปดาห์จริงๆ ได้โปรดเถอะ!"

เมื่อหลิวตงรุ่ยได้ยินว่าเขากำลังจะถูกพาตัวไป เขาก็กลัวว่าตัวเองจะได้พบกับเรื่องที่น่ากลัวกว่านี้ เขาจึงร้องขอความเมตตาเหมือนคนบ้า

อย่างไรก็ตามท้ายที่สุดเขาก็ถูกพาตัวออกไป จากนั้นประตูก็ปิดลงและทำให้ห้องส่วนตัวนั้นเงียบกริบ

เหลือเพียงแต่เฉินฮวนฮวนและเฟิงหานชวนเท่านั้น

ยิ่งกว่านั้นแสงไฟในห้องนั้นสลัวมาก ทำให้เฉินฮวนฮวนขดตัวด้วยความกลัว

เมื่อมองดูเธอที่เป็นเช่นนี้ เฟิงหานชวนก็รู้สึกว่าเธอไม่ได้แกล้งทำ ดังนั้นเขาจึงค่อยๆเดินไปหาผู้หญิงที่นั่งอยู่บนพื้น

"อ๊ะ!" อย่าเข้ามานะ" ลมหายใจที่อันตรายดูเหมือนจะใกล้เข้าตัวเธอมา เฉินฮวนฮวนจึงเอามือทั้งสองข้างปิดหูแล้วกรีดร้อง

"เฉินฮวนฮวน มองฉันสิ!” เฟิงหานชวนกดเสียงต่ำ แต่น้ำเสียงก็อ่อนโยนกว่าเมื่อก่อนมาก

ไม่มีความเย็นชาและความโกรธใดๆ

เฉินฮวนฮวนได้ยินแต่ก็ยังคงก้มหัวและหดตัวต่อ

"บอกฉันทีว่าคืนวันศุกร์ที่แล้ว เธออยู่ในห้องเก็บของของบลูส์คลับและถูกข่มเหงหรือเปล่า?"เฟิงหานชวนย่อตัวลงเกือบจะเท่าๆระยะของเฉินฮวนฮวน

เฉินฮวนฮวนกอดขาของตัวเองและเมื่อเธอได้ยินสิ่งนี้ก็ยิ่งก้มหัวต่ำลงไปอีก

เธอรู้ว่าถ้าเธอพูดแบบนี้เธออาจจะไม่สามารถอาศัยอยู่บ้านตระกูลเฟิงได้อีกต่อไป เพราะเฟิงหานชวนนั้นเกลียดตัวเธอมากและยังไงเขาก็คงจะบอกนายท่านเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างแน่นอน

ตำแหน่งของนายหญิงที่อายุน้อยที่สุดของตระกูลเฟิงจะไม่มีวันถูกมอบให้กับผู้หญิงที่เคยผ่านเรื่องแบบนั้นมาแน่นอน

แต่เธอก็ไม่มีวิธีแล้ว ตอนนั้นเธอก็รู้สึกแหลกสลายมากพอแล้วและหุนหันพลันแล่นมากเกินไป เธอเพียงหวังให้หลิวตงรุ่ยคืนสร้อยคอให้เธอเท่านั้น

แต่สุดท้ายชายคนนั้นก็ยังปฏิเสธที่จะยอมรับ

"ตอบฉันมา!"เมื่อเฟิงหานชวนเห็นว่าเธอตอบช้า เขาก็รู้สึกร้อนรนมากกว่าเดิม

เขาต้องการได้ยินเธอสารภาพ

"ใช่ ฉันถูกข่มเหงจากใครบางคน ซึ่งนั่นก็คือหลิวตงรุ่ยคนเมื่อกี้ที่อยู่ในห้องเก็บของในบลูส์เมื่อคืนวันศุกร์ที่ผ่านมา แต่เขาปฏิเสธที่จะยอมรับ!"

“เฟิงหานชวน คุณทำให้เขายอมรับเถอะ! เพราะอย่างไรคุณก็เกลียดฉันมากขนาดนี้อยู่แล้ว ตราบใดที่เขายอมรับ คุณสามารถไปบอกนายท่านเฟิงเลยว่าฉันเป็นผู้หญิงที่มีมลทินไปแล้ว และฉันก็ไม่สมควรที่จะอยู่ที่บ้านตระกูลเฟิงอีกต่อไป! "

"ตราบใดที่หลิวตงรุ่ยยอมรับ ตราบใดที่เขาส่งสร้อยคอคืนมา…”"

เฉินฮวนฮวนร้องไห้ ใบหน้าของเธอเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา