บทที่69 ฉันไม่ได้โกหก

เมื่อเห็นสีหน้าที่น่าสะพรึงกลัวของเฟิงหานชวน เฉินฮวนฮวนตกใจจนร้องไห้ออกมา

“เฟิงหานชวน ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน!”

“ฉันจะไม่ทำตามข้อตกลงกับคุณ ฉันได้เจรจากับนายท่านแล้ว ตอนนี้ฉันเป็นภรรยาของอาเหยี่ยน ฉันไม่ออกจากตระกูลเฟิงแล้ว ดังนั้นคุณเป็นอาสามของฉัน คุณทำแบบนี้ไม่ได้!”

“ได้โปรดปล่อยฉันเถอะ...”

ผู้หญิงร้องไห้และขอความเมตตาอย่างต่อเนื่องทำให้เฟิงหานชวนทำอะไรไม่ได้ แต่ใบหน้าของเขาดูบูดบึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ

เขากลิ้งตัวลงจากเตียง มองลงไปผู้หญิงที่นอนอยู่ที่นั่นด้วยสายตาที่เย็นชา กัดฟันของเขาแล้วพูดว่า: "เฉินฮวนฮวน เธอเป็นผู้หญิงที่พูดโกหก ไม่สมควรที่จะอยู่ในบ้านตระกูลเฟิง!"

“ฉันจะเปิดเผยนิสัยไม่ดีของเธอกับนายท่าน”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังกลับและกำลังจะจากไป เฉินฮวนฮวนรีบลุกจากเตียงทันที

“อาสาม ฉันไม่ได้โกหก ฉันไม่ได้โกหกจริงๆ!” เฉินฮวนฮวนรีบลุกขึ้นและคว้าแขนของเฟิงหานชวน

สีหน้าของเฟิงหานชวนบึ้งตึง เขาหันศีรษะกลับมาและสะบัดมือของเฉินฮวนฮวน เข้าหาเธอและกล่าว่า: "ไม่ได้พูดโกหก? สัปดาห์ที่แล้วหลิวตงรุ่ยอยู่ที่ญี่ปุ่น คุณไปถึงญี่ปุ่นเพื่อมีอะไรกับเขาเลยงั้นเหรอ?"

“อะไรนะ...” เฉินฮวนฮวนตกตะลึง

สัปดาห์ที่แล้ว หลิวตงรุ่ยอยู่ที่ญี่ปุ่นงั้นเหรอ?

แต่ว่า คืนวันศุกร์ที่แล้วในห้องเก็บของของบลูส์คลับ ฝันร้ายอันน่าสยดสยองนั้น...

“เธอโกหกฉันว่าครั้งแรกของเธอถูกหลิวตงรุ่ยพรากไป เขายังเอาสร้อยคอของคุณไปเพื่อขู่คุณ ตอนนั้นฉันเองก็ใจอ่อนหลงเชื่อคำหลอกลวงของเธอ!”

เฟิงหานชวนเข้าใกล้เธอ กดดันเธออย่างแรง เฉินฮวนฮวนรู้สึกแทบจะหายใจไม่ออก ก้าวถอยหลังและในที่สุดก็ถูกต้อนไปที่มุม

“เป็นไปไม่ได้! หลิวตงรุ่ยอยู่ที่นี่เมื่อสัปดาห์ก่อน อยู่ที่นี่จริงๆ เขากำลังโกหก กำลังโกหก!” เฉินฮวนฮวนเอามือจับศีรษะของเธอ และเธอก็ยังคงส่ายหัว การแสดงออกของเธอกำลังตกอยู่ในภวังค์

ในหัวของเธอว่างเปล่าและโลกรอบตัวเธอดูเหมือนจะมืดมนไปทั้งหมด ความรู้สึกการกดขี่นี้เหมือนหวนคืนสู่คืนอันเลวร้ายคืนนั้น

เฟิงหานชวนจ้องไปที่ผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้ามองดูทุกการเคลื่อนไหว ขมวดคิ้วเมื่อเห็นท่าทางที่ผิดปกติของเธอ

"ตุ๊ดตุ๊ดตุ๊ด... "

ในขณะนี้ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นขึ้นมา

เฟิงหานชวนมองโทรศัพท์และรับสายทันที ได้ยินเพียงเขาออกคำสั่งกับอีกสายว่า: "พาเขาไปที่ห้องพิเศษ”

หลังจากออกคำสั่งเสร็จ เขาก็วางสาย

เมื่อมองไปผู้หญิงที่อยู่ในภวังค์ตรงหน้าเขา เฟิงหานชวนเอื้อมมือออกไปและจับคอของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา

“หลิวตงรุ่ย ถูกพาตัวไปที่โรงแรมพอยเซินแล้ว”

“ในเมื่อเธอบอกว่าเขาโกหก ถ้างั้นฉันก็จะให้พวกเธอเผชิญหน้ากัน”

เขาใช้น้ำเสียงที่เย็นชาพ่นคำพวกนี้ออกมา จากนั้นจับมือของเฉินฮวนฮวนและลากเธอออกจากห้อง

เฉินฮวนฮวนก้มตัวไม่ยอมก้าวไปข้างหน้า เฟิงหานชวนออกแรงลากเธอ ไม่เช่นนั้นเธอก็จะถอยกลับไป

“ไม่เอา ไม่...” เฉินฮวนฮวนอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว ใบหน้าซีดขาวและพึมพำ: “ฉันไม่อยากเจอเขา อย่า อย่าพาฉันไป...”

ผู้ชายที่น่ากลัวคนนั้น เธอไม่อยากเห็นหน้าเขา ไม่อยากเห็นรูปร่างของเขา ไม่อยากได้ยินเสียงของเขา เธอกลัว...

“ไม่? เผชิญหน้ากับหลิวตงรุ่ย กลัวว่าคำโกหกทั้งหมดของเธอจะถูกเปิดเผยเหรอ?” เฟิงหานชวนหยุดหันไปมองผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเขาและอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย

ผู้หญิงเจ้าเล่ห์คนนี้ วันนี้เขาต้องสั่งสอนเธอให้หลาบจำ

“ฟังฉันนะ เฉินฮวนฮวน ถ้าหลิวตงรุ่ยบริสุทธิ์ เธอต้องคุกเข่าและขอโทษเขา!” น้ำเสียงของเขาเย็นชาเต็มไปด้วยการคุกคามและไม่แยแส