บทที่161 เฉินฮวนฮวนมีอะไรดี

“ที่ผมขอให้คุณมาตามลำพัง ผมอยากถามความคิดเห็นของคุณเกี่ยวกับการแต่งเพลงร้องเอง”

กู้ไหว่นั่งลงท่าทีเคร่งขรึมบนเก้าอี้สำนักงานและทำท่าแนะให้เฉินฮวนฮวนนั่งลงเช่นกัน

เฉินฮวนฮวนนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามโต๊ะของเขา

“แต่งเพลงร้อง? ฉันไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้” เฉินฮวนฮวนกล่าวถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเขาหรี่ลง และเขาส่ายหัวอย่างเงียบ ๆ

"ฉันชอบการดัดแปลง 《เพลงสายลม》 ของคุณมาก และฉันคิดว่าการปรับเปลี่ยนของคุณทำให้มันดีขึ้น" กู้ไหว่ยักคิ้วขึ้นเล็กน้อยบนใบหน้าของเขาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน

เมื่อได้ยินคำชมของกู้ไหว่ เฉินฮวนฮวนรู้สึกปลาบปลื้มใจ เธอโค้งคำนับอย่างรวดเร็วและกล่าวขอบคุณ: “ขอบคุณค่ะอาจารย์กู้ ฉันคิดว่าเพลงต้นฉบับของคุณดีกว่า แต่อารมณ์ในใจของฉันนั้นแต่งต่าง ฉันเลยอยากใช้แบบฉบับของฉันร้องเพลงนี้” "

“อันที่จริง ฉันรู้สึกคุ้นเคยในทำนองของคุณ คุณเคยฝึกเปียโนมาก่อนไหมคะ? มีทำนองที่ดูเหมือนเปียโน” กู้ฮวยคิดอย่างถี่ถ้วนในใจและเริ่มฮัมเพลงขึ้น

ใบหน้าของเฉินฮวนฮวนซีดกะทันหัน เธอรีบปกปิดความตื่นตระหนกบนใบหน้าของเธอ ส่ายหัวแล้วพูดว่า: "อาจารย์กู้! ฉัน... ฉันไม่เคยได้ยินมันมาก่อน บางทีอาจเป็นแค่ความบังเอิญ"

“อย่าตกใจเลย ผมไม่ได้หมายความว่าคุณลอกเลียนแบบ ผมแค่อยากถามว่าคุณเคยได้ยินเพลงทำนองเปียโนนี้หรือเปล่า ”กู้ไหว่คิดเพียงว่าเฉินฮวนฮวนถูกตัวเองทำให้ตกใจ เขาอดไม่ได้ที่จะปลอบว่า : "การเป็นศิลปินต้องหนักแน่น!"

“ค่ะ อาจารย์กู้” เฉินฮวนฮวนรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก

“ที่ผมโทรหาคุณเป็นการส่วนตัวนอกจากพูดถึงเพลงนี้แล้ว ผมอยากแนะนำคุณว่าระหว่างที่คุณประกวดคุณควรเลือกกลุ่มแต่งเพลงร้อง” กู้ไหว่ทำท่าครุ่นคิดแล้วพูดว่า “ในบรรดาผู้เข้าแข่งขันทั้งร้อยคน คนที่ร้องเพลงได้ดีมีมาก แต่ร้องเพลงและแต่งเพลงนั้นมีน้อย และผมคิดว่าคุณมีพรสวรรค์"

เฉินฮวนฮวนเข้าใจทันทีว่า ที่กู้ไหว่เรียกเธอมาที่สำนักงานเพื่อพูดคุยเพื่อให้คำแนะนำแก่เธอ

เธอรู้ว่าหลังจากเข้าประกวดในรายการแล้ว จะมีการแบ่งกลุ่มออกเป็นทั้งหมด 3 กลุ่ม คือ กลุ่มร้อง กลุ่มเต้น และกลุ่มแต่งเพลงร้อง

“อาจารย์กู้คะ ฉันไม่มีประสบการณ์ในด้านนี้ ฉันขอคิดดูก่อน” เฉินฮวนฮวนยังไม่แน่ใจในทิศทางของเธอเองได้ในขณะนี้

“ได้ ผมแค่แนะนำ” กู้ไหว่มองดูนาฬิกาแล้วพูดว่า “คุณกลับไปก่อน สักครู่ผมจะเข้าสอน”

“ค่ะอาจารย์กู้ เฉินฮวนฮวนพยักหน้าและออกจากห้องทำงานของอาจารย์

ทันทีที่เธอจากไป ซูเวยก็เดินเข้ามา ใบหน้าของเธอดูไม่ดีและเธอยังล็อคประตูอีกด้วย

“กู้ไหว่ คุณหมายความว่าอย่างไร ฉันพึ่งสารภาพคุณก็ปฏิเสธ แล้วคุณก็พานักเรียนหญิงมาที่สำนักงาน” ซูเวยตรงดิ่งไปที่กู้ไหว่ พูดด้วยน้ำเสียงของเธอโกรธมาก

ใช่แล้ว วันนี้เธออารมณ์ไม่ดีเพราะกู้ไหว่

เธอชอบกู้ไหว่และสารภาพกับกู้ไหว่เมื่อเช้านี้ แต่กู้ไหว่กลับปฏิเสธเธออย่างไม่ปราณี บอกว่าเรื่องของเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้

ซูเวยไม่เคยสารภาพกับใครมาก่อน และเธอไม่เคยรู้สึกอายเช่นนี้

“ซูเวย ระวังคำพูดของคุณด้วย ผมกับเฉินฮวนฮวนเป็นแค่อาจารย์กับลูกศิษย์” สีหน้าของกู้ไหว่เคร่งขรึมขึ้น

เขารู้ว่าซูเวยถูกเขาปฏิเสธ แน่นอนว่าเธอจะรู้สึกไม่ดีกับเขา แต่เขาไม่อนุญาตให้ซูเวยพูดจาใส่ร้ายป้ายสี

“ความสัมพันธ์อาจารย์กับลูกศิษย์? เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคุณดูแลศิษย์ผู้หญิงดีขนาดนี้ คุณเคยพาลูกศิษย์ผู้หญิงมาที่สำนักงานด้วยตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่?” ซูเวยมั่นใจว่ากู้ไหวรู้สึกไม่ธรรมดากับเฉินฮวนฮวน

“พอแล้ว! ซูเวย ถ้าคุณยังยุ่งวุ่นวายแบบนี้ อย่าโทษที่ผมไม่เกรงใจ” ดวงตาของกู้ไหว่แสดงถึงความโกรธ เขาเป็นคนเรียบง่าย แต่ใช่ว่าเขาจะเป็นคนไร้อารมณ์

“ฉัน... ฉันแค่อยากจะถาม ฉันไม่ได้เอาไปพูดเรื่อยเปื่อยสักหน่อย เฉินฮวนฮวนคนนั้นมีดีอะไร คุณชอบผู้หญิงแบบเธอหรือ?” ท่าทีของซูเวยอ่อนลง เธอก็ไม่ต้องการทำให้กู่ไหว่ขุ่นเคือง ไม่ต้องการทำให้เรื่องบานปลาย

แต่เธอไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ เธอจะแพ้ผู้หญิงที่ไม่มีอะไรดีอย่างเฉินฮวนฮวนได้อย่างไร?

“ซูเวย คุณบ้าหรือเปล่า” กู้ไหว่โกรธจนหายใจติดขัด และพูดอย่างเย็นชาว่า “ผมจะต้องพูดอีกกี่ครั้ง ความสัมพันธ์ของผมกับคุณเป็นแค่อาจารย์กับลูกศิษย์”

“จริงเหรอ?” ซูเวยสงสัย

กู้ไหว่ไม่อยากสนใจเธอ เอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำแล้วก้าวออกจากสำนักงาน

เมื่อมองคล้อยหลังกู้ไหว่ ซูเวยก็รู้สึกโกรธ ขณะเดียวกันหญิงสาวในชุดเต้นรำรัดรูปสีดำเดินเข้ามา

หญิงสาวเกล้าผม รูปร่างสูงโปร่ง อายุประมาณ 30 ปี เธอดูมีอัธยาศัยดีมาก แค่มองก็รู้ว่าเธอเป็นนักเต้นบัลเลต์

"ชิงอวิ้น ฉันจะอกแตกตายเพราะกู้ไหว่!" เมื่อเห็นเฉินชิงอวิ้นซูเวยรีบคว้ามือของเธอและเบ้ปาก

“เวยเวย เกิดอะไรขึ้น?” น้ำเสียงที่อ่อนโยนของเฉินชิงอวิ้นพูดขึ้น เช่นเดียวกับรูปลักษณ์ภายนอกของเธอ

เธอเป็นครูสอนบัลเล่ต์ แต่ทีมประกวดหญิงไม่จำเป็นต้องฝึกบัลเล่ต์ เธอมีหน้าที่หลักในการฝึกฝนร่างกายของลูกศิษย์เป็นหลัก

เธออยู่ที่สำนักงานข้างๆ และได้ยินเสียงทะเลาะกันที่นี่ เธอเลยมาดูโดยเฉพาะ

“กู้ไหว่พาเด็กฝึกคนใหม่มาที่สำนักงาน คนที่ชื่อเฉินฮวนฮวน ฉันบอกว่าเขาชอบเธอ เขาเลยตะคอกใส่ฉัน” ซูเวยพูดถึงเฉินฮวนฮวนด้วยความรู้สึกโกรธ

“เฉินฮวนฮวน…” เฉินชิงอวิ้นเอ่ยชื่อของเธอ ทันใดนั้นก็พยักหน้าและพูดว่า “ฉันรู้จักเธอ”