ตอนที่ 160 ไม่ถูกชะตากับเธอ!

เฉินฮวนฮวนยกมือขึ้น จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นจากพื้นแล้วมองไปที่กู้ไหว่ที่ยืนอยู่แถวหน้าด้วยสายตาที่ว่องไวกระฉับกระเฉง

เธอตื่นเต้นมาก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นตัวเป็นๆของกู้ไหว่

"คุณชื่ออะไรครับ?"กู้ไหว่ไม่ได้รับคำสั่งให้ปฏิบัติต่อเฉินฮวนฮวนเป็นพิเศษ ดังนั้นเขาจึงจัดการกับเธอแบบปกติ

"ฉันชื่อเฉินฮวนฮวน"ตอนนี้เฉินฮวนฮวนรู้สึกตื่นเต้นมากเพราะไอดอลอยู่ตรงหน้าของเธอ เธอเริ่มรู้สึกว่ามีเหงื่อออกบนฝ่ามือของเธอ

"เอาล่ะ ร้องเพลงเถอะ"ขณะที่พูดกู้ไหว่ก็นั่งลงตรงหน้าเปียโนไฟฟ้าและถามต่อว่า: "คุณต้องการร้องสดแบบไม่มีดนตรี หรือต้องการดนตรี"

"ฉัน......ฉันขอร้องสด"เฉินฮวนฮวนมักจะแอบฮัมเพลงกับตัวเองและบางครั้งก็ปรับเสียงของเธอด้วยตัวเธอเอง หากมีดนตรีประกอบเธออาจจะไม่สามารถตามจังหวะได้

"รายงานชื่อเพลงมา แล้วเริ่มกันเลย"แม้ว่ากู้ไหว่จะมีรอยยิ้มจางๆ แต่เขาก็ดูจริงจังและเข้มงวดมาก

เฉินฮวนฮวนรู้สึกตื่นเต้นมาก เธอสูดหายใจเข้าลึกๆและขยับมือไปข้างหน้า จากนั้นก็เม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า: "ฉันจะร้องเพลงที่คุณแต่ง เพลงลม"

หลังจากรายงานชื่อเพลงเสร็จ เฉินฮวนฮวนก็เริ่มร้องเพลง เพลงนี้เป็นเพลงโปรดของเธอ และช่วงกลางเพลงเธอก็เรียบเรียงดนตรีใหม่ด้วยตัวของเธอเอง ซึ่งค่อนข้างแตกต่างจากเพลงต้นฉบับเล็กน้อย

ในขณะที่เฉินฮวนฮวนกำลังร้องสดแบบไม่มีเสียงดนตรี ฉินฟางก็อดไม่ได้ที่จะดึงแขนของอันเยว่และกระซิบเบาๆว่า: "เธอร้องเพลงของครูกู้ มันชัดเจนเลยว่าเธอต้องการทำให้ครูกู้พอใจ"

"ฟางฟาง อย่าพูดเรื่องไร้สาระ"อันเยว่เหลือบมองไปทางกู้ไหว่ที่กำลังฟังเฉินฮวนฮวนร้อเพลง และแกล้งทำเป็นเตือนฉินฟาง

"ฉันพูดผิดซะที่ไหน เฉินฮวนฮวนกำลังพยายามทำให้ครูกู้พอใจ เธอดูครูกู้สิยังไม่เรียกให้เธอหยุดร้องเลย"

ฉินฟางกัดฟันกรอด และเธอรู้สึกอารมณ์เสียมาก: "วันแรกที่พวกเราอยู่ในคลาสและตอนที่ทุกคนร้องเพลง ครูกู้ฟังเพียงแค่ไม่กี่ประโยคก็บอกให้พวกเราหยุดร้องแล้ว"

"โอเคๆ เธอไม่ต้องพูดแล้ว ระวังครูกู้ได้ยินเข้านะ"อันเยว่ห้ามเธอ

คนอื่นๆเองก็มีความคิดแบบเดียวกันกับฉินฟาง ทั้งหมดล้วนคิดว่าเฉินฮวนฮวนตั้งใจเลือกเพลงของกู้ไหว่เพื่อทำให้กู้ไหว่รู้สึกพอใจ อย่างไรก็ตามคนฉลาดๆอย่างกู้ไหว่อันที่จริงก็ได้เพ่งเล็งไปยังเด็กฝึกบางคนแล้ว

อายุของเด็กฝึกส่วนใหญ่อยู่ระหว่าง 18-28 ปี อันที่จริงก็ไม่ต่างจากกู้ไหว่มากนัก

เฉินฮวนฮวนเพลิดเพลินไปกับการร้องเพลงของเธอ เธอร้องเพลงโดยหลับตาและไม่ได้สนใจสีหน้าของผู้อื่นเลย ในช่วงเวลานี้เธอเป็นเพียงแค่คนๆหนึ่งที่หลงใหลในเสียงดนตรี

หลังจากที่เธอร้องเพลงจบและลืมตาขึ้น เธอก็ได้พบกับแววตาที่แสดงความชื่นชมของกู้ไหว่ จากนั้นเธอก็เห็นกู้ไหว่ยืนขึ้นมองมาที่เธอและปรบมือ

แม้ว่าส่วนลึกๆของหัวใจเด็กฝึกหัดคนอื่นๆจะรู้สึกไม่พอใจ แต่พวกเธอยังคงทำตามกู้ไหว่และปรบมือให้กับเฉินฮวนฮวน

"ขอบคุณค่ะครูกู้ ขอบคุณค่ะทุกๆคน"เฉินฮวนฮวนโค้งคำนับ

ในส่วนของการร้องเพลงเธอไม่ได้ปิดบังความสามารถอะไรเลย พลังเสียงของเธอไม่ได้สูงมากนัก ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นอย่างไร เธอจึงแสดงให้เห็นว่าตัวเธอน่ะเป็นอย่างไร

"ร้องได้ดีมาก การเรียบเรียงดนตรีใหม่ก็ดีมากอีกด้วย ยกเว้นแค่ทักษะเฉพาะบางอย่างเท่านั้น แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการร้องเพลงเพราะ"

กู้ไหว่ยิ้มเบาๆ สีหน้าของเขาดูอ่อนโยน: "แต่ผมอยากจะถามคุณว่าทำไมคุณถึงเลือกเพลงลม?"

เฉินฮวนฮวนผงะไปครู่หนึ่งและไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรไปชั่วขณะหนึ่ง

"อาจเป็นเพราะทำนอง หรืออาจเป็นเพราะเนื้อเพลง จริงๆแล้วฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันฟังเพลงนี้มาเป็นสิบๆปีแล้วและก็ไม่เคยรู้สึกเบื่อเลย"เฉินฮวนฮวนตอบอย่างใจเย็น: "แม้ว่าชีวิตจะอยู่ในความมืด แต่เพลงนี้ก็ทำให้ฉันรู้สึกมีความหวังเสมอ และมันช่วยทำให้ฉันเติบโตขึ้น"

คำพูดของเธอกระตุ้นความไม่พอใจของเด็กฝึกคนอื่นๆ เด็กฝึกบางคนบ่นว่าเธอประจบประแจงกู้ไหว่

"นี่เป็นเพลงแรกในสายอาชีพนี้ของผมที่ถูกบริษัทซื้อไป และยังเป็นเพลงที่ถูกปล่อยออกไปเป็นเพลงแรกอีกด้วย"เสียงของกู้ไหว่ฟังดูอ่อนโยนมาก เสียงของเขาราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งทำให้ผู้คนรู้สึกว่าถึงช่วงเวลาแห่งความสงบในหัวใจ

"ที่จริงคนที่ฟังเพลงนี้ไม่ได้มีเยอะมากนัก และเพลงนี้ก็ไม่ได้ถือว่าเป็นที่นิยม แต่คุณก็ยังจำมันได้ผมรู้สึกขอบคุณจริงๆ"

"นั่งลงเถอะ ผมจะเริ่มคลาสแล้ว"

กู้ไหว่ไม่ได้พูดอะไรมาก แต่หัวใจของเขาที่มองเฉินฮวนฮวนมีมุมมองที่แตกต่างออกไปจากเดิม

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนที่เฉินฮวนฮวนเรียบเรียงดนตรีใหม่ เขารู้สึกว่ามันดีกว่าเวอร์ชั่นเดิมของเขา และเขารู้สึกว่าเฉินฮวนฮวนมีพรสวรรค์ที่สามารถสร้างได้

เฉินฮวนฮวนไม่รู้ว่ากู้ไหว่กำลังคิดอะไร เธอนั่งลงบนพื้นและเริ่มฟังคลาสเรียนของกู้ไหว่อย่างตั้งใจ

ในช่วงพัก อันเยว่ถูกล้อมรอบไปด้วยเด็กฝึกครึ่งหนึ่งในคลาส โดยเฉพาะฉินฟางที่ตัวเกาะติดอยู่กับอันเยว่

เฉินฮวนฮวนและติงเซียงยืนอยู่ข้างๆ เธอจิบน้ำและพยายามทบทวนวิธีการร้องเพลงที่กู้ไหว่สอนในคลาสเมื่อครู่นี้

เมื่อได้ยินเสียงของเฉินฮวนฮวน ฉินฟางก็ปล่อยมือของอันเยว่และตรงไปที่เฉินฮวนฮวนทันที เธอพ่นน้ำเสียงอย่างเย็นชาว่า: "ครูกู้ไม่ชอบคนประจบสอพลอ ดังนั้นเขาไม่สนใจเธอหรอก"

เฉินฮวนฮวนมองไปที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธออย่างงุนงงและสงสัยว่าฉินฟางกำลังคุยกับเธออยู่หรือไม่

"อย่ามามองฉันแบบนั้น ฉันก็พูดกับเธอนั่นแหละ"ฉินฟางมองไปที่เธอด้วยสายตาเยาะเย้ย: "มาถึงก็ทำให้ครูวีวี่เคืองแล้ว เลยรีบไปเอาใจครูกู้สินะ?"

"ฉินฟาง พวกเราไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกัน ฉันไปทำให้เธอรู้สึกไม่พอใจตอนไหน?"เฉินฮวนฮวนเดิมทีที่นั่งอยู่บนพื้นก็ยืนขึ้น และมองตรงไปยังสายตาที่เยาะเย้ยของฉินฟาง

ไม่ได้มีความรู้สึกกลัวเลย

"โอ๊ะ! เธอไม่ได้ทำให้ฉันไม่พอใจเลย! ฉันก็แค่...ไม่ถูกชะตากับเธอ! "ฉินฟางพ่นลมหายใจและหันหลังเดินกลับไปหาอันเยว่

เฉินฮวนฮวนพูดไม่ออกไปชั่วขณะหนึ่ง