บทที่195 คนที่ต้องขอโทษ ควรเป็นผม

“ไล่ออกเดี๋ยวนี้ อย่ามาพูดไร้สาระ”

เฟิงหานชวนพูดอย่างเย็นชาและจับมือเฉินฮวนฮวนเดินออกจากโรงอาหาร

โรงอาหารขนาดใหญ่ก็เงียบไปทันที จากนั้นทุกคนก็โต้เถียงกัน ราวกับหม้อเดือดที่กำลังจะระเบิด

“เกิดอะไรขึ้น ผู้ชายคนนั้นพาเฉินฮวนฮวนออกไป?”

“เขายังจับมือของเฉินฮวนฮวนด้วย หรือว่าพวกเขาจะรู้จักกัน?”

“เชี่ย อย่าบอกนะว่าผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนเฉินฮวนฮวน พระเจ้า!”

“เป็นไปไม่ได้ เขาไม่ได้ปกป้องเฉินฮวนฮวนเลย ไม่ดูเหมือนแฟนสักนิด หรือว่าจะพาเฉินฮวนฮวนไปตักเตือน?”

“จริงด้วย เขาเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทหวาเถิงไม่ใช่เหรอ? ก็คงไปตักเตือนเฉินฮวนฮวนแหละ!”

“ใช่ใช่ใช่ คงเป็นอย่างนั้น เขามีสิทธิ์ไล่ครูซวนออก เขาคงเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทหวาเถิง”

“เป็นไปไม่ได้ที่เฉินฮวนฮวนจะเป็นแฟนเขา มิฉะนั้น ทำไมถึงไม่มีสิทธิพิเศษอะไรเลย?”

...

ทุกคนกำลังพูดคุยกันไม่หยุด แต่หลินอวี่หยางและติงเซียงยืนบื้ออยู่ที่เดิม

ในเวลานี้ เฉินเสี่ยวอวี่เพื่อนร่วมห้องของหลินอวี่หยาง วิ่งเข้ามาจับมือเธอแล้วถามว่า: "หยางหยาง เธอรู้จักผู้ชายคนนั้นใช่ไหม? เขาเป็นใครกันแน่? เมื่อกี้เหมือนเธอเรียกเขาว่าอาเฟิง?"

“จริงด้วย หยางหยาง เหมือนเรียกเฟิงกับชวนอะไรสักอย่าง เป็นชื่อของเขาหรือเปล่า? เขารู้จักกับเฉินฮวนฮวนเหรอ?” จางถิงถามด้วยความสงสัย

หลินอวี่หยางขมวดคิ้วและสีหน้าตกใจบนใบหน้าของเธอ เธอโบกมือและกล่าวว่า: "พวกเธอสองคนเงียบๆหน่อย ให้ฉันสงบสติอารมณ์ก่อน"

ติงเซียงได้สติกลับมา และอดไม่ได้ที่จะถามว่า: "หยางหยาง ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเฟิงหานชวนรู้จักเฉินฮวนฮวน?"

ติงเซียงรู้จักตัวตนของเฟิงหานชวนมาก่อน เพราะหลินอวี่หยางเคยพูดถึงเขา แต่เมื่อเห็นตัวจริงอีกครั้งในวันนี้ มันรู้สึกแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เธอเกือบจะสูญเสียจิตวิญญาณ

"เป็นไปไม่ได้ ฮวนฮวนไม่รู้จักเฟิงหานชวนอย่างแน่นอน แต่ว่า... " หลินอวี่หยางเหยียดมือออกและเกาศีรษะพูดอย่างสงสัย: "แต่ว่าฉันไม่เข้าใจ ทำไมเฟิงหานชวนถึงพาฮวนฮวนออกไปคนเดียว?"

“หยางหยาง เธอรู้จักเฟิงหานชวน ถ้างั้นเธอตามไปดูสิ” ติงเซียงพูดอย่างหมดความอดทน เธออยากรู้ว่าเฟิงหานชวนพาเฉินฮวนฮวนออกไปมันเกิดอะไรขึ้น

“ไม่ไม่ไม่ ไม่ได้ รอให้ฮวนฮวนกลับมาดีกว่า ฉันไม่กล้า...” หลินอวี่หยางส่ายหัวทันที

ติงเซียงอดสงสัยไม่ได้ เพราะหลินอวี่หยางเป็นคนที่กล้าหาญไม่เคยกลัวอะไรมาก่อน แต่ทำไมถึงกลัวเฟิงหานชวน?

“เฟิงหานชวนน่ากลัวมากเหรอ?” ติงเซียงถามอีกครั้ง

“ไม่ใช่ว่าน่ากลัว แค่รู้สึก...เป็นคนน่าขนลุก ฉันไม่กล้าคุยกับเขาเยอะ” เป็นเรื่องยากที่หลินอวี่หยางจะแสดงด้านกลัวออกมา

ติงเซียงก็ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน เธอรู้สึกราวกับว่ามดนับพันกำลังคืบคลานอยู่ในใจ เธออยากรู้ว่าเฟิงหานชวนจะพูดอะไรกับเฉินฮวนฮวน

ถ้าทั้งสองคนไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เพราะความปั่นป่วนของคุณนายซวน ทำให้เฉินฮวนฮวนบังเอิญเข้าตาเฟิงหานชวน งั้น... ติงเซียงไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้

เพราะเธอตกหลุมรักเฟิงหานชวน

...

เฟิงหานชวนพาเฉินฮวนฮวนไปที่ห้องรับรอง

ห้องทำงานของหนีซวงกำลังจะจัดการกับเรื่องของซวนเลี่ยง ดังนั้น เฟิงหานชวนจึงไม่พาเฉินฮวนฮวนไปที่ห้องทำงานของหนีซวง

มาถึงห้องรับรอง เฟิงหานชวนปิดประตู แล้วดึงเฉินฮวนฮวนไปที่โซฟา กดไหล่ของเธอ บังคับให้เธอนั่งลง

“คุณพาฉันมาที่นี่คนเดียว คุณต้องการจะพูดอะไร?” ใบหน้าของเฉินฮวนฮวนนิ่งมาก และเสียงของเธอก็สงบ

สำหรับความห่างเหินของเธอ เฟิงหานชวนได้เตรียมใจมาพร้อมแล้ว หลังจากที่เฉินฮวนฮวนรู้เรื่องเกี่ยวกับบลูส์คลับในคืนนั้น เธอไม่ร้องไม่โวยวายก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

“รอผมสักครู่” หลังจากที่เฟิงหานชวนพูดคำเหล่านี้ เขาก็เปิดประตูอีกครั้งและออกจากห้องรับรอง

เมื่อมองไปที่ประตูสีน้ำตาลที่ปิดอยู่ เฉินฮวนฮวนขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าเฟิงหานชวนพาเธอมาที่นี่แล้วออกไป มันหมายความว่าอะไร?

อย่างไรก็ตาม เขาบอกว่ารอเขาสักครู่ เขาก็คงจะกลับมา

เฉินฮวนฮวนก้มหน้า มองรองเท้าของเธอ ตกอยู่ในความงุนงง

ไม่นาน ประตูก็เปิดออก ชายคนนั้นก็เดินเข้ามาพร้อมกับกล่องยาเล็กๆ

เขาวางกล่องยาลงบนโต๊ะ จากนั้นนั่งยองๆต่อหน้าผู้หญิง หยิบยาออกจากกล่องยา บีบยาสีขาวออกมา แล้วทาบนแก้มของผู้หญิง

เฉินฮวนฮวนรู้สึกเย็นที่แก้มของเธอ และการเคลื่อนไหวที่อ่อนโยนของชายคนนั้น ทำให้เธอตกตะลึงโดยไม่รู้ตัว ไม่ขยับ นั่งนิ่งอย่างเชื่อฟัง ปล่อยให้เฟิงหานชวนทายาบนแก้มที่บวมของเธอ

“ผู้หญิงท้องคนนั้นเป็นคนตบ?” เขาถามช้าๆด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา