บทที่310 ผมเข้าไปยุ่งเอง

“ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของเวลา หรือเทคนิค ผมสุดยอดแน่นอน! "

จอห์นยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเบ่งกล้ามแขน พูดโอ้อวดตัวเอง

เมื่อเห็นว่าจอห์นยังคงตื้อ เป๋าฮวนก็ตะโกนอย่างโกรธเคือง: “ไปให้พ้น!”

มีเสียงดังขึ้น "ปั๊ง” เป๋าฮวนปิดประตูอย่างดุเดือด

จอห์นยืนที่ประตูกระพริบตาหลายต่อหลายครั้ง ทำหน้าร้องไห้ เคาะประตูและตะโกน: "คุณเป๋า ขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณโกรธ คุณต้องยกโทษให้ผมนะ!"

“คืนนี้คุณไม่สนใจ แล้วคืนพรุ่งนี้คุณจะยังอยู่ที่นี่ไหม? ผมชอบคุณเป๋ามากจริงๆ ผมอยากดูแลคุณเป๋า”

เป๋าฮวนไม่สนใจเขาเลย และไม่ตอบ เธอมีเพียงความรู้สึกที่หงุดหงิด

ขณะที่เธอหันหลัง กำลังจะกลับไปที่ห้อง วินาทีต่อมา จอห์นก็กรีดร้องลั่นจากนอกประตู

“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ—”

เป๋าฮวนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอรีบเปิดประตูและเห็นจอห์นคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยว เฟิงหานชวนจับเขาคุกเข่าด้วยท่าทางที่เคร่งขรึม

“นี่...” เป๋าฮวนไม่รู้ว่าเพราะอะไร

“คุณเป๋า ครั้งต่อไปถ้าคุณเจอผู้ก่อกวนแบบนี้อีก คุณควรรีบโทรแจ้งตำรวจ” เฟิงหานชวนชำเลืองมองเธอ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงขู่ที่เย็นชา

เป๋าฮวนกระตุกปากสองครั้งแล้วกล่าวว่า: “ขอบคุณมากคุณเฟิง”

“คุณเป๋า คุณจะใจร้ายแบบนี้ไม่ได้! คุณต้องช่วยผม! ผมมาหาคุณตอนกลางคืน เพราะคุณนัดกับผมไว้ แต่ผมไม่รู้ว่าคุณเปลี่ยนแพลนแล้ว คุณต้องช่วยผม...” ใบหน้าของจอห์นบูดบึ้งเพราะความเจ็บปวด ใบหน้าของเขาทั้งหมดบิดเบี้ยวไปหมด

เขากัดฟันและพยายามขอความช่วยเหลือจากเป๋าฮวน

เป๋าฮวนรู้สึกรำคาญกับการวิงวอนของเขา เธอจึงมองไปที่เฟิงหานชวน และกล่าวเบาๆว่า: "คุณเฟิง คุณปล่อยจอห์นเถอะ เขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด"

เธอเข้าใจการกระทำของจอห์น เป็ดธรรมดาต้องการจะขึ้นมาอยู่ตำแหน่งหงษ์ที่สูงกว่า จึงริเริ่มเข้าหาแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ

ตอนแรกถ้าเธอไม่สนใจ เรื่องนี้ก็จบ แต่ไม่คาดคิด เฟิงหานชวนจะปรากฏออกมา แถมยังให้บทเรียนกับจอห์น

“ไม่ได้ทำอะไรผิด?” เฟิงหานชวนหัวเราะเยาะราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างและพูดประชดประชันว่า: “ผมก็ลืมไป คุณเป๋าชอบเขาก่อน แถมยังถามเขาว่าเขาแข็งแกร่งหรือเปล่า ใช่ไหม?”

เป๋าฮวน: "???"

ตอนที่เธออยู่ห้องฟิตเนส เธอหยอกล้อกับจอห์นแบบนี้จริงๆ แต่สิ่งที่เฟิงหานชวนพูดออกมาหมายถึงอะไร?

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้ตอบ เฟิงหานชวนก็ปล่อยจอห์น และพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า: “ผมเข้าไปยุ่งเอง"

หลังจากนั้นก็หันหลังเดินออกไป

เป๋าฮวนยืนมองแผ่นหลังของเขา ยังคงสูงและทรงพลัง ปฏิเสธไม่ได้ว่าสัดส่วนร่างกายของเฟิงหานชวน นั้นสมบูรณ์แบบมากจริงๆ

จากนั้น เธอก็มองเขาเปิดประตูอีกบานของชั้นนี้

มีเสียงดัง "ปั๊ง” เสียงกระแทกประตู

จู่ๆเป๋าฮวนก็รู้สึกอธิบายไม่ถูก คุยกันแล้วว่าจะเป็นคนแปลกหน้ากันไม่ใช่เหรอ?

เฟิงหานชวนเล่นอะไรอยู่กันแน่?

จอห์นที่คุกเข่าลงบนพื้น คลานไปที่เท้าของเป๋าฮวน คว้าน่องของเธอแล้วกล่าวขอบคุณ: “ขอบคุณคุณเป๋า ขอบคุณคุณเป๋าที่ช่วยผม ผมจะไม่รบกวนคุณเป๋าอีกแล้ว!”

“คุณเป๋า นี่คือนามบัตรของผม ผมอาจจะไม่อยู่ในห้องฟิตเนสตลอด 24 ชั่วโมง หากคุณมีความต้องการใดๆ โทรหาผมได้ตลอดเวลา”

เมื่อพูดจบ จอห์นก็หยิบนามบัตรสีขาวออกมาจากกระเป๋ากางเกงวอร์มของเขา โดยไม่คำนึงว่าเป๋าฮวนจะอยากได้หรือเปล่า เขาวางบนมือของเธอโดยตรง

ก่อนที่เป๋าฮวนจะได้สติหลับมา จอห์นก็กลับไปแล้ว

"..."

เป๋าฮวนมองไปที่นามบัตรในมือและไม่พูดอะไร

หลังจากได้สติกลับมา เธอกำลังจะเปิดประตูเข้าไปในห้อง แต่เหลือบมองไปยังทิศทางอีกห้อง

ตอนนี้เธอกับเฟิงหานชวน ระยะห่างถือว่าใกล้กันมาก แต่ก็ไม่ใกล้ขนาดนั้น เธออยู่ห้องข้างๆเขา แต่ก็ไม่ใช่ข้างๆที่แท้จริง

เนื่องจากห้องมีขนาดใหญ่มาก ระยะห่างระหว่างสองห้องถึงแม้จะอยู่ในห้องสวีทติดกัน แต่ก็ยังห่างกันมาก

เป๋าฮวนถอนหายใจออกมาเบาๆโดยไม่รู้ตัว ปิดประตู หันหลังเดินเข้าไปในห้อง

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง

เธอนอนกลิ้งไปมาใต้ผ้าห่ม นอนยังไงก็นอนไม่หลับ เพราะมีเรื่องหงุดหงิดมากมาย เตะผ้าห่มออกไปอย่างดุเดือด

เธอลุกขึ้นนั่ง เกาศีรษะอย่างมึนงง เธอรู้สึกเหนื่อยมากและง่วงนอน แต่นอนไม่หลับ

ในหัวมีเรื่องให้คิดมากมาย คิดย้อนกลับไปเมื่อสามปีที่แล้ว

ในความเป็นจริง แม้ว่าเธอกับเฟิงหานชวนจะเป็นสามีภรรยากัน แต่ระยะเวลาศึกษาดูใจกันนั้นสั้นมาก ตั้งแต่รู้จักจนแยกกัน ไม่ถึง3เดือนด้วยซ้ำ

อีกอย่าง ครึ่งเดือนอยู่ในค่ายฝึก และอีกหนึ่งเดือนอยู่ในสงครามเย็น

เธอรู้สึกว่าเรื่องนี้พูดยังไงก็ไม่เข้าใจ

แม้ว่าเวลาที่อยู่ด้วยกันจะไม่นาน แต่3ปีที่แล้วที่อยู่กับเฟิงหานชวน รู้สึกเหมือนอยู่ด้วยกันมานานแสนนาน

อันที่จริง คำนวณแล้วเป็นเวลาที่สั้นมาก

เป๋าฮวนลุกขึ้นจากเตียง เดินออกจากห้องนอนและเดินไปที่ตู้เก็บไวน์เล็กๆข้างห้องนั่งเล่น

ห้องราคาสูงก็ต้องมีของดีในห้องราคาสูง มีไวน์แดงคุณภาพดีหลายขวดในตู้เก็บไวน์ เธอหยิบขวดหนึ่ง เทลงในแก้ว

เมื่อก่อน ประสิทธิภาพการนอนของเธอดีมาก แต่หลังจากมาที่ประเทศเฉิน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอาการเจ็ตแล็กหรือการปรับตัวทางร่างกาย เธอมักมีอาการนอนไม่หลับ

ตอนนั้น จิตแพทย์ที่คุณปู่เชิญมา บอกเธอว่าก่อนนอนดื่มไวน์แดงสักเล็กน้อย ไวน์แดงมีส่วนช่วยในการนอนหลับ

เธอถือแก้วไวน์แดง เดินเข้าไปในห้องนอน เดินผ่านห้องนอน เดินไปที่ระเบียง และนั่งบนเก้าอี้หวาย

ตึกที่นี่สูงมาก มองจากตรงนี้ มีตึกสูงเรียงกันเป็นแถวประดับประดาไปด้วยไฟนีออน ส่องประกายระยิบระยับเต็มไปหมด เห็นความเจริญรุ่งเรืองและความสง่างามของเมือง

เป๋าฮวนเอียงขา จิบไวน์แดง อดไม่ได้ที่จะฮัมเพลงออกมา

เมื่อ3ปีที่แล้ว เธอกับกู้ไหว่แต่งเพลง "คุณยาย” ก่อนที่เธอจะเดบิวต์ ก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นก่อน

เธอชอบเพลงนี้มาก การเรียบเรียงของกู้ไหว่นั้นยอดเยี่ยม เป็นเนื้อเพลงความรู้สึกที่เธออยากบอกกับคุณยาย ได้เรียบเรียงมันออกมาทั้งหมด