บทที่311 ไม่ใช่คนประเภทเดียวกับเธอ?

“คุย...คุยกับผู้ชาย?”

เป๋าฮวนเกือบจะสงสัยว่าหูของเธอมีปัญหาหรือเปล่า แต่กลับไม่ได้มีปัญหา

เฟิงหานชวนกำลังดูถูกว่าเธอกำลังอ่อย Alex!

“คุณเป๋า ไม่ต้องรีบโอนหรอก คุณทำสิ่งที่คุณอยากทำก่อนเลย” เฟิงหานชวนเยาะเย้ยและวางสาย

การเยาะเย้ยนั้น เป๋าฮวนได้ยินอย่างชัดเจน เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะระเบิดด้วยความโกรธ!

เฟิงหานชวนกำลังเยาะเย้ยเธองั้นเหรอ?

เธอนึกถึงการก่อกวนของจอห์นเมื่อคืนนี้ นึกถึงประโยคที่เย็นชาของเฟิงหานชวน -"ผมเข้าไปยุ่งเอง"

เขาคงคิดว่า เธอกำลังคุยกับทั้งจอห์นและAlexอยู่?

“Joy เรียบร้อยหรือยัง?” Alexเดินเข้าไปและถามเป๋าฮวนด้วยความสงสัย เมื่อเห็นเป๋าฮวนจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์

เป๋าฮวนกัดฟันและโยนโทรศัพท์ลงบนผ้าห่มโดยตรง

“Joy ทำไมคุณถึงโกรธขนาดนี้? เขาขอเพิ่มราคาเหรอ?” Alexมองไปที่ใบหน้าที่โกรธของเป๋าฮวน และยิ่งงงมากขึ้นไปอีก

“ไม่ใช่ เขาดูถูกฉัน!” เป๋าฮวนกัดฟัน

“ดูถูก?” Alexถามด้วยความตกใจและไม่เชื่อ: “เขากำลังตามจีบคุณไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงดูถูกคุณ?”

“เขาไม่ได้กำลังตามจีบฉัน เขาเป็นคนบ้า!”

...

เป๋าฮวนไม่ได้รีบกลับประเทศเฉิน

เธอไม่ได้รับของขวัญของAlex แต่เธอไปเที่ยวกับAlexที่เมืองเป่ยเฉิง

Alexเป็นผู้ชายที่รู้จักการวางตัว หลังจากที่เขาตามจีบเป๋าฮวนไม่สำเร็จ เขาเลือกที่จะเป็นเพื่อนกับเป๋าฮวน มิตรภาพที่เรียบง่าย

ด้วยเหตุนี้ เป๋าฮวนจึงไม่ได้รักษาระยะห่างจากเขา แต่เลือกที่จะเที่ยวด้วยกัน

Alexและเพื่อนของเขา เป๋าฮวนและจิ่งมั่ว จิ่งเหลิ่ง รวมกันเป็น5คน ได้ไปที่วังแห่งหนึ่งซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงในเมืองเป่ยเฉิง

สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยวัฒนธรรมจีน Alexและเพื่อนๆของเขาประหลาดใจมาก จิ่งมั่วและจิงเหลิ่งก็เหมือนกัน แต่เป๋าฮวนไม่ค่อยมีความสุขนัก

เมื่อเธอยังเด็ก เธอเคยมาที่นี่ ตอนนั้นแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่ แม่กับเฉินเจี้ยนหมิน และคุณยายพาเธอมาที่นี่

ตอนนั้น เธอยังเด็กและไม่คิดว่ามันสนุก แต่ตอนนี้เมื่อนึกถึง มันเป็นช่วงเวลาที่มีค่ามาก

เรื่องไม่ดี ก็คงเพราะมีเฉินเจี้ยนหมินมาอีกคน

เฉินเจี้ยนหมิน พ่อแท้ๆของเธอ ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เธอจึงหันศีรษะและคว้าแขนของจิ่งมั่ว

จิ่งมั่วเข้าใจความหมายของเป๋าฮวน และยื่นหูไปตรงหน้าของเป๋าฮวน

เป๋าฮวนกระซิบ: "ส่งคนไปดูสถานการณ์ของเฉินเจี้ยนหมิน พ่อของฉัน"

“ครับ คุณหนูใหญ่” จิ่งมั่วรับคำสั่ง เดินออกไป หยิบโทรศัพท์ออกมาเริ่มสื่อสาร

จิ่งเหลิ่งมองไปที่จิ่งมั่วอย่างสงสัย จากนั้นหันไปมองเป๋าฮวน แล้วรีบไปที่เป๋าฮวนถามอย่างเงียบๆว่า: "คุณหนูใหญ่ ให้อามั่วทำอะไรเหรอครับ?"

“ดูความเป็นอยู่ของพ่อฉัน” เป๋าฮวนตอบ

“อะไรนะ!? คุณหนูใหญ่ พ่อที่ใจไม้ไส้ระกำ คุณจะสนใจอีกทำไม?” จิ่งเหลิ่งกล่าว

เป๋าฮวนขมวดคิ้วและพูดอย่างพูดไม่ออก: “อาเหลิ่ง ใครบอกว่าฉันสนใจเขา? ฉันอยากรู้ความเป็นอยู่ของเขา เพราะอยากรู้ว่าตอนนี้เขาทุกข์ขนาดไหน!”

“ผมคิดผิดไป คุณหนูใหญ่” จิ่งเหลิ่งเข้าใจสถานการณ์และเกาหัวอย่างเงียบๆ

“ฉันหิวแล้ว เราไปหาไรอะไรกินกันเถอะ ฉันได้ยินมาว่ามีร้านหม้อไฟต้นตำหรับที่นี่” เป๋าฮวนพูดขึ้น

“ครับ คุณหนูใหญ่” จิงเหลิ่งตอบรับ

...

ตอนดึก

เป๋าฮวนและพรรคพวกกลับไปที่โรงแรมตี้ฮวง

จิ่งเหลิ่งและจิ่งมั่วอาศัยอยู่ห้องชั้นล่างของเธอ Alexไม่ได้อยู่ชั้นเดียวกับเธอ

กำลังขึ้นไปชั้นสุดท้าย มีเพียงเป๋าฮวนคนเดียวในลิฟต์

เสียงดัง "ติ๊ง" ประตูลิฟต์ก็ค่อยๆเปิดออก

เป๋าฮวนลากร่างกายที่อ่อนล้าของเธอก้าวออกจากลิฟต์ แล้วเดินไปทางห้องของเธอ

ในขณะนี้ มีเสียงดัง "คลิก" ประตูด้านซ้ายก็เปิดออก เธอก็หันไปมองโดยไม่รู้ตัว

เห็นเฟิงหานชวนเปิดประตู เขาสวมชุดกีฬาและดูสดใสกว่าในชุดสูท แต่ใบหน้านั้นยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

เฟิงหานชวนเพียงชำเลืองมองที่เธอ หันกลับมาและเดินไปทางห้องฟิตเนส

เป๋าฮวนขมวดคิ้วอย่างสงสัย

เธอรู้ว่าเฟิงหานชวนเป็นคนเป่ยเฉิง และมีคฤหาสน์ขนาดใหญ่ทั่วเมืองเป่ยเฉิง การประมูลสิ้นสุดลงแล้ว ทำไมเขาถึงยังอยู่ที่โรงแรม?

“เฮ้ย เฟิงหานชวน!” เป๋าฮวนตะโกน หันกลับมามองที่ด้านหลังของผู้ชาย

ฝีเท้าของผู้ชายหยุดลงทันที แต่เขาไม่หันกลับมา และเสียงเย็นชาของเขาก็ดังขึ้น: “มีอะไร?”

“คุณยังไม่ได้ส่งเลขบัญชีธนาคารให้ฉัน!” เป๋าฮวนนึกถึงเรื่องนี้ก็รีบพูดออกมา

“ผมกำลังยุ่งมาก เดี๋ยวผมให้ซูอวี่ส่งให้คุณ” เฟิงหานชวนตอบสั้นๆ แล้วเดินหน้าต่อไป

เป๋าฮวน: "???"