บทที่340 คุณยังสนใจผม

เข้าไปข้างในแล้วไม่เจอใครอยู่ในห้องนั่งเล่น

เป๋าฮวนเดินตรงไปที่ห้องนอน ไฟในห้องนอนเปิดอยู่ แต่ไม่มีใคร ไฟในห้องน้ำก็เปิดอยู่เช่นกัน

เห็นได้ชัดว่า เฟิงหานชวนอยู่ในห้องน้ำ

เป๋าฮวนอยากให้ผู้จัดการมาเปิดประตูเข้าไป เพราะเฟิงหานชวนเป็นผู้ชาย เธอไม่อยากเข้าไปโดยตรง ไม่อยากเห็นเรือนร่างของเขา

แต่เมื่อเธอเดินไปที่ประตูข้างนอก ไม่มีใครอยู่ตรงทางเดิน ทั้งผู้จัดการและจอห์นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เป๋าฮวนเข้าใจว่าพวกเขาสองคนกลัวเฟิงหานชวน ดังนั้นพวกเขาจึงรีบหนีไปก่อน

มุมปากของเธอกระตุกหลายครั้ง เธอปิดประตู เดินไปที่ประตูห้องน้ำอีกครั้ง และตะโกนเข้าไปข้างใน: “เฟิงหานชวน ต่อให้คุณไม่เปิดประตูให้ฉัน ฉันก็มีวิธีที่จะเข้ามา!”

"อาบน้ำของคุณไปเหอะ! คนใจหมา! ชั่ว! สารเลว!"

เป๋าฮวนระบายพูดคำที่ไร้ความปราณีสองสามคำ จากนั้นหันและเดินไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบกระเป๋าขึ้นจากโต๊ะ และเตรียมจะจากไป

แต่ในขณะที่เธอจับที่จับประตู เธอก็หันศีรษะและมองอีกครั้ง

ข้างในนั้นเงียบมาก เฟิงหานชวนไม่ตอบสนองต่อการดูหมิ่นของเธอ เธอเพิ่งด่าเขาที่ประตูห้องน้ำ ในนั้นก็ไม่มีเสียงของน้ำเลย ราวกับว่าไม่มีใคร ไม่มีการเคลื่อนไหว

เป๋าฮวนวางกระเป๋าลง เดินไปที่ประตูห้องน้ำอีกครั้ง เคาะประตูห้องน้ำ แล้วถามว่า: “เฮ้ย เฟิงหานชวน คุณอยู่ข้างในไหม?”

ยังคงไม่มีเสียงตอบกลับ

“เฟิงหานชวน ตอบสิ! คุณจงใจไม่ตอบหรือเป็นอะไรกันแน่?” เป๋าฮวนเกิดลางสังหรณ์ในทันใด

หลังจากที่เธอพูดจบ ก็ไม่มีเสียงตอบกลับจากข้างใน

เป๋าฮวนขมวดคิ้วและเปิดประตูห้องน้ำโดยตรง

ใช่ว่าเธอจะไม่เคยเห็นเรือนร่างของเฟิงหานชวน เห็นอีกรอบก็คงไม่เป็นอะไร

แต่เมื่อเธอเปิดประตู ถึงกลับตะลึงไปทั้งตัว เห็นเฟิงหานชวนนอนหมดสติอยู่บนพื้น

“เฟิงหานชวน!” เป๋าฮวนเขย่าตัวเขา จับไหล่ของผู้ชายด้วยมือทั้งสอง เขย่าเขา และเรียกชื่อเขาอย่างต่อเนื่อง

“เฟิงหานชวน คุณตื่นสิ ตื่น...”

ใบหน้าของเป๋าฮวนซีดด้วยความตกใจ เธอเรียกเฟิงหานชวนเป็นเวลานาน แต่เฟิงหานชวนไม่ตอบสนอง เธออยู่ในความตื่นตระหนก เธอเอื้อมมือไปหาโทรศัพท์เพื่อจะโทรเรียกรถพยาบาล แต่นึกขึ้นได้ว่าโทรศัพท์อยู่ในกระเป๋า

เธอลุกขึ้นกำลังจะไปเอาโทรศัพท์ แต่จู่ๆก็มีคนคว้าข้อมือเธอไว้

เป๋าฮวนหันศีรษะ เห็นเฟิงหานชวนค่อยๆลืมตาขึ้น เธอตะโกนทันทีว่า: "เฟิงหานชวน คุณตื่นแล้ว! คุณเป็นอะไรหรือเปล่า? ฉันจะโทรเรียกรถพยาบาล!"

“ไม่ต้องโทร” เสียงของผู้ชายต่ำและแหบ ราวกับว่าเขาไม่มีเรี่ยวแรง

“คุณเป็นขนาดนี้แล้ว ทำไมถึงไม่ไปโรงพยาบาล?” เป๋าฮวนโกรธ เธอไม่คิดว่าเหตุผลที่เฟิงหานชวนไม่ยอมเปิดประตู เพราะเขาเป็นลมหมดสติ

“ไปโรงพยาบาลก็ไม่มีประโยชน์ ช่วยผม...ไปเอายา มันอยู่ในลิ้นชักโต๊ะข้างเตียง” เฟิงหานชวนจับมือเธอแน่น

จู่ๆเป๋าฮวนก็นึกขึ้นได้ว่าซูอวี่และหรงจิ่นซิวเคยบอกว่า เฟิงหานชวนป่วยทางจิต ต่อให้เรียกรถพยาบาล ก็ไร้ประโยชน์

เธอขมวดคิ้วเข้าหากัน และกล่าวว่า: "โอเค ฉันจะไปเอาให้คุณ"

เมื่อได้ยินคำตอบของเธอ เฟิงหานชวนก็ปล่อยมือของเธอทันที และมือที่เรียวยาวของเขาก็ตกลงไปที่พื้นกระเบื้อง

เป๋าฮวนรีบออกจากห้องน้ำ ไปที่ลิ้นชักข้างเตียง หลังจากเปิดลิ้นชัก เธอเห็นกล่องยาสีขาวสองกล่องอยู่ข้างใน

เธอหยิบยาแล้วกลับไปหาเฟิงหานชวนทันที เธอนั่งลงและร้องไห้อย่างกังวล: "เฟิงหานชวน กี่เม็ด?"

"3" เสียงของเฟิงหานชวนอ่อนแรง

มือที่สั่นเทาของเป๋าฮวนเทยาสามเม็ดลงบนฝ่ามือ แล้วรีบป้อนเข้าที่ปากของเฟิงหานชวน แต่ราวกับว่านึกได้อะไรบางอย่าง ก็รีบพูดว่า: “ฉันยังไม่ได้เอาน้ำให้คุณ!”

เธอกำลังจะลุกขึ้น เฟิงหานชวนจับข้อมือของเธอ: "ไม่ต้อง"