ตอนที่341 อยู่เป็นเพื่อนผม

กลิ่นหอมฟุ้งกระจาย

เป็นกลิ่นที่เฟิงหานชวนชื่นชอบ

เป๋าฮวนตกใจ ยื่นมือคิดจะผลักชายที่อยู่ข้างหน้าเขา แต่มือของเธอหยุดอยู่กลางอากาศอีกครั้ง

เป๋าฮวนรู้สึกว่าตัวเองไม่ควรคิดเล็กคิดน้อยกับผู้ชายที่ป่วย

เมื่อเห็นว่าเป๋าฮวนไม่ได้ปฏิเสธ เฟิงหายชวนก็อารมณ์ดี ความเจ็บปวดทางร่างกายที่เกิดจากการป่วยเกือบจะหายไปหมดและคนทั้งคนก็มีพลังมากขึ้น

เขาโอบกอดหญิงสาวในอ้อมแขนของเขาอย่างเสน่หา แต่เป๋าฮวนยังคงต่อต้านเล็กน้อย แต่ไม่ได้ปฏิเสธรุนแรง

เฟิงหานชวนไม่กล้าได้คืบจะเอาศอก และในไม่ช้าก็คลายริมฝีปากของผู้หญิง จ้องไปที่ดวงตาที่เปียกชุ่มของหญิงสาวอย่างจริงจัง เสียงแหบห้าวของเขากล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า: “ฮวนฮวน ผมจะให้คนพาหลิวหลี่ถงและหลิ่วเยว่เอ่อร์มาเดี๋ยวนี้ "

เป๋าฮวน: "?"

เดี๋ยวนี้เหรอ?

เธอหันศีรษะและชำเลืองมองออกไปนอกหน้าต่าง ห้องน้ำมีหน้าต่างสูงจากเพดานจรดพื้น ซึ่งเธอสามารถชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนขณะแช่น้ำได้

ด้านนอกท้องฟ้ามืดมาก แต่แสงไฟระยิบระยับ ทำให้เห็นเมืองที่ผู้คนพลุกพล่าน

เฟิงหานชวนไม่ได้ลุกขึ้นง่ายๆ แต่ยังคงรอคำตอบของเป๋าฮวน

เป๋าฮวนหันศีรษะมองใบหน้าที่หล่อเหลาของชายตรงหน้าและพูดเบาๆว่า “ไม่ต้องหรอก วันนี้ดึกแล้ว คุณควรพักผ่อนก่อนแล้วค่อยว่ากันพรุ่งนี้”

ตอนนี้เฟิงหานชวนเพิ่งอาการป่วยกำเริบและเพิ่งกินยาไป เธอก็ไม่อยากทำให้เขาลำบากใจ ให้เขาพักผ่อนก่อนดีกว่า

“ฮวนฮวน คุณเป็นห่วงผมใช่ไหม!” คำพูดของเฟิงหานชวนดูเหมือนคำถาม แต่ก็แฝงไปด้วยความมั่นใจ

“ใช่ ฉันเป็นห่วงคุณ แต่ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด” เป๋าฮวนเอามือของเขาที่อยู่ที่เอวเธอออกแล้วลุกขึ้นยืน

เธอพูดอย่างเฉยเมยว่า : "ฉันไม่ต้องการทำให้ใครไม่ปลอดภัยเพราะเหตุผลของตัวฉันเอง ดังนั้น......ต่อไปนี้โปรดรักษาสุขภาพของคุณด้วย! ฉันไม่อยากเห็นใครเกิดเรื่องเพราะฉัน!"

“อีกอย่าง เห็นแก่ที่คุณเจ็บป่วย เรื่องเมื่อครู่ก็ช่างมันเถอะ ถ้าเป็นปกติฉันคงจะตบคุณสองฉาดใหญ่!”

หลังจากเป๋าฮวนพูดจบอย่างสงบ ก็ก้าวขาออกและเดินไปที่ประตูห้องน้ำ

หลังจากเดินไปสองสามก้าวเกือบจะถึงที่ประตูแล้ว จู่ๆข้อมือของเธอกลับถูกชายหนุ่มจับไว้

“เฟิงหานชวน คุณยังมีธุระอะไรอีก?” เป๋าฮวนหันศีรษะมาและขมวดคิ้ว

“ฮวนฮวน คืนนี้คุณจะ......อยู่เป็นเพื่อนผมได้ไหม?” เฟิงหานชวนมองเธอด้วยสายตาอ้อนวอน

“เฟิงหานชวน คุณบ้าไปแล้วเหรอ!?” เป๋าฮวนตะโกนถามตรงๆ: “คุณไม่ลืมเรื่องแบบนั้นแม้กระทั่งตอนป่วย? ถ้าคุณอดอยากปากแห้งจริงๆ ฉันจะช่วยคุณเรียกอันนาเดี๋ยวนี้!”

เป๋าฮวนสะบัดมือออกและกำลังจะวิ่งออกไป แต่ถูกชายหนุ่มกอดจากด้านหลัง

“คุณปล่อยฉันนะ! ถ้าคุณกล้าทำอะไรฉัน คุณเคยได้รับบทเรียนจากฉันแล้ว!” เป๋าฮวนกัดฟันพูด

เฟิงหานชวนหัวเราะเยาะอยู่ข้างหลังเธอและถามด้วยเสียงทุ้มว่า: "ในสายตาของคุณ ผมเป็นคนแบบนี้จริงหรือ?"

“ฮวนฮวน ที่ผมบอกว่าอยู่เป็นเพื่อนผม ผมหมายความตามตัวอักษร” หลังจากคิดทบทวนแล้วเฟิงหานชวนจึงอธิบายอย่างชัดเจน

หมายความตามตัวอักษร?

เป๋าฮวนตกใจเล็กน้อยและถามว่า “คุณไม่ใช่ว่าอยาก......”

“ฮวนฮวน ผมเป็นคนป่วย คุณคิดว่าผมจะคิดถึงแต่เรื่องอย่างว่าหรือ?” เฟิงหานชวนพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่รู้สึกไม่ดีในใจ

เพราะเป๋าฮวนระวังตัวกับเขา เป๋าฮวนเข้าใจเขาผิด และเป๋าฮวนรังเกียจเขา

“คุณทำกับฉันแบบนั้น ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณต้องการก้าวไปอีกขั้นหรือเปล่า?” เป๋าฮวนอึดอัดนิดหน่อยและโพล่งออกมาตรงๆ