บทที่409 ดีต่อผมคนเดียว

“เฟิงหานชวน คุณอย่าเข้าใจผิดจริงๆ ปกติจิ่งเหลิ่งไม่ได้เป็นแบบนี้ เขาก็สุภาพมาก วันนี้เป็นเหตุการณ์กะทันหัน ดังนั้น......เขาถึงบุกเข้ามา”

เป๋าฮวนกังวลว่าจิ่งเหลิ่งบุกเข้ามาเห็นเฟิงหานชวนโป๊และทำให้เขาโกรธ ดังนั้นจึงรีบอธิบายแทนจิ่งเหลิ่ง: "เขาไม่ได้ตั้งใจจริงๆ คุณอย่าโกรธเลยนะ ยิ่งไปกว่านั้นเขาเป็นผู้ชาย ดูคุณแค่ไม่กี่ครั้ง ไม่เป็นไรหรอก"

เธอทำได้แค่ให้ความกระจ่างแบบนี้กับเฟิงหานชวน ยังไงทั้งหมดก็เป็นผู้ชาย

เฟิงหานชวนกระตุกมุมปาก ความคิดของเขาและเป๋าฮวนไม่ขนานกันเลย

“ฮวนฮวน ผมไม่ได้โกรธที่เขาเห็นผม ผมโกรธที่เขาบุกเข้ามาตามใจชอบ แม้ว่าเรื่องจะเร่งด่วนมาก......ถ้าคนที่ไม่ได้สวมเสื้อผ้าเมื่อครู่เป็นคุณ ไม่ใช่ผม ผมควรทำอย่างไร? " สิ่งที่เฟิงหานชวนใส่ใจจริงเป็นอันนี้

“ฉัน......” เป๋าฮวนตะลึง เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าเฟิงหานชวนกำลังพูดถึงเรื่องนี้

เธอยังนึกว่าเฟิงหานชวนใส่ใจที่จิ่งเหลิ่งเห็นเขาเมื่อครู่ แต่ไม่คิดว่าที่เฟิงหานชวนจะใส่ใจคือ ถ้าจิ่งเหลิ่งเห็นเธอโดยบังเอิญ

“คราวหน้าประตูห้องนอนของเราควรจะล็อคไว้” เฟิงหานชวนจูบที่หน้าผากของเธอ แล้วเดินไปที่ประตูด้วยขายาวของเขาและล็อคประตู

เมื่อก่อนที่บ้านมีแม่บ้านหลี่เพียงคนเดียว พวกเขาเปิดประตูก็ปิดประตูอย่างเดียว ไม่มีนิสัยล็อคประตู แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน ในบ้านมีคนอยู่อีกมากมาย

มีผู้คุ้มกันจำนวนมากประจำการอยู่ทุกมุมที่ชั้นล่าง ซึ่งอันนี้ไม่เป็นอะไร แต่จิ่งมั่วและจิ่งเหลิ่ง เป็นคนของเป๋าฮวน เขาจึงเป็นกังวลกับสองคนนี้

“ก็ดี ล็อคแล้วก็ดี” เป๋าฮวนพยักหน้าและกระซิบว่า “ถ้าหากฆาตกรบุกเข้ามา…...”

“ไม่หรอกฮวนฮวน” เฟิงหานชวนจับมือของเธอและพูดเสียงเข้ม: “การรักษาความปลอดภัยของที่นี่เข้มงวดมาก ไม่บุกเข้าหรอก คุณวางใจได้ ไม่ต้องกลัวดีไหม?”

“อืม” แม้ว่าในใจเป๋าฮวนยังประหม่าอยู่บ้าง แต่ภายใต้การปลอบโยนของเฟิงหานชวนก็ดีขึ้นมากแล้ว

“ผมจะไปเปลี่ยนชุดนอน แล้วเราก็จะเข้านอน ดีไหม?” เฟิงหานชวนถามเธอเบาๆ

เป๋าฮวนมองไปที่ลักษณะท่าทางของเฟิงหานชวนในตอนนี้ เขาสวมแค่เสื้อคลุมอาบน้ำเท่านั้น ผมของเขายังเปียกอยู่ เมื่อครู่ตอนเขาเช็ดผม จิ่งเหลิ่งก็บุกเข้ามา

“เฟิงหานชวน ฉันช่วยคุณเป่าผมก่อนดีกว่า” เป๋าฮวนเริ่มพูดขึ้น ดวงตาที่ชุ่มชื้นมองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้า

เสียงของเฟิงหานชวนแหบแห้ง หัวใจราวกับจะหยุดเต้นเพราะคำพูดที่เป๋าฮวนเพิ่งเอ่ย เลยไม่มีการตอบสนอง

“คุณต้องการไหม?” เป๋าฮวนเม้มปากเมื่อเห็นว่าเขาไม่พูด ไม่รู้ว่าความอยากช่วยเหลือของตัวเองจะได้รับการตอบสนองหรือไม่

ถ้าเฟิงหานชวนไม่ต้องการ ก็ช่างเถอะ ก็ไม่เห็นเป็นอะไร เธอแค่อยากจะช่วยเขาเท่านั้นเอง

ยังไงวันนี้เขาก็ช่วยเธอไว้มาก

“ต้องการ” เฟิงหานชวนตอบโดยไม่ลังเล

เขาต้องการแน่นอน ไม่เพียงแต่ต้องการเท่านั้น แต่ยังต้องการเป็นอย่างมาก เพราะว่าเป๋าฮวนดีกับเขาอย่างนี้น้อยมาก

“งั้นพวกเราไปห้องน้ำกัน” เป๋าฮวนจับแขนเขาราวกับไม่กล้าที่จะห่างแม้เพียงครึ่งก้าว จูงเขาเข้าไปในห้องน้ำด้วยกัน

เมื่อเป๋าฮวนเสียบเครื่องเป่าผมแล้ว ขณะที่กำลังจะเป่าผมเฟิงหานชวน กลับพบว่าเขาสูงกว่าตัวเองมาก ถ้าเธอยื่นมือออกไปเป่าคงจะเหนื่อยน่าดู

“คุณนั่งบนชักโครก” เป๋าฮวนออกคำสั่ง

เฟิงหานชวนหัวเราะเบาๆ เขารู้ความหมายของเป๋าฮวน แต่เขาไม่ฟังคำของเป๋าฮวน เขาเดินไปที่อ่างอาบน้ำและนั่งบนราวจับของอ่างอาบน้ำ

เนื่องจากอ่างอาบน้ำอยู่ห่างจากที่อาบน้ำระยะหนึ่ง เป๋าฮวนจึงต้องลากสายไฟเครื่องเป่าผมและเดินไปตรงนั้น ยังดีที่สายไฟไปถึงพอดี

ถ้าไกลกว่านี้อีกนิดก็จะไม่ถึงแล้ว

"เสียงเครื่องเป่าผม——"

วินาทีต่อมา เธอเปิดเครื่องเป่าผมและเริ่มเป่าไปที่หัวของเฟิงหานชวน