ตอนที่ 236 คนรักคนหลง! ใครเห็นใครก็ชอบ! น่ารักจนแทบอดใจไม่ไหว!

เมื่อเห็นว่าเฉินฮวนฮวนยังมองเขาเป็นคนชั่วร้าย หลิวตงรุ่ยก็แทบอยากจะตายจริงๆ

"คุณหนู คุณร้องขอความช่วยเหลือ หรือผมร้องขอความช่วยเหลือกันแน่? คุณมองตาของผม มองจมูกของผม..."ขณะที่พูดหลิวตงรุ่ยก็ขยับใบหน้าของเขาเข้าไปใกล้เฉินฮวนฮวน

เมื่อเห็นใบหน้าที่น่าสยดสยองเข้ามาใกล้เธอ เฉินฮวนฮวนตะโกนและผลักหลิวตงรุ่ยออกไป และจากนั้นก็รีบวิ่งหนีไปตรงทางเดินอย่างกับคนบ้า

"ช่วยด้วย" เสียงร้องดังก้องไปทั่ว

"ปึก" ดวงตาของเธอพร่ามัว ตอนนี้เหมือนกับว่าเธอชนเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดที่แข็งแกร่งของใครบางคน

"ฮวนฮวน คุณเป็นอะไรไป?"เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง

เฉินฮวนฮวนเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเธอพร่ามัวและร่างของชายคนนั้นก็ปรากฏขึ้น แต่เธอมองเห็นไม่ชัดเจน แต่เสียงนั้นคุ้นเคยมาก และเธอก็รู้จักเจ้าของเสียงเป็นอย่างดี

"อาเหยี่ยน ช่วยฉัน ช่วยฉันด้วย...มีคน..."ก่อนที่เฉินฮวนฮวนจะพูดจบ ร่างกายของเธอก็แข็งทื่อไปในทันที

เดิมทีเธอต้องการจะบอกว่ามีคนมาข่มขู่เธอ แต่เธอก็หยุดทันทีเพราะเธอยังคงตระหนักได้ถึงอะไรบางอย่าง

ถ้าเฟิงเฉินเหยี่ยนรู้เรื่องของเธอและหลิวตงรุ่ย ดังนั้นคนในตระกูลเฟิงก็จะรู้ จากนั้นเธอก็จะไม่สามารถอยู่ในบ้านตระกูลเฟิงต่อได้ และเธอจะยังสามารถอยู่ข้างๆเฟิงหานชวนได้ต่อไปอีกหรือเปล่า?

"ฮวนฮวน คุณพูดว่าอะไรนะ? เกิดอะไรขึ้น? ใครรังแกคุณ? "เฟิงเฉินเหยี่ยนถามอย่างกังวล เขาวางมือลงบนไหล่ของหญิงสาวแล้วส่ายหน้าเบาๆ

ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขากำลังร้องไห้ ร่างกายที่เล็กกะทัดรัดของเธอสั่นอยู่ตลอดเวลา ทำให้เฟิงเฉินเหยี่ยนขมวดคิ้ว หัวใจของเขารู้สึกเป็นกังวล

เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จนกระทั่งหลิวตงรุ่ยตกใจที่เห็นพวกเขาแล้วสะดุดหนีเดินออกจากพวกเขาไป ดูเหมือนว่าเขาจะมีเซนส์อะไรบางอย่าง

"อาเหยี่ยน เขา เขา เขาไปแล้วใช่ไหม..."เฉินฮวนฮวนไม่สามารถหยุดสะอื้นได้ ขนาดจะพูดให้จบประโยคยังทำไม่ได้เลย

เฟิงเฉินเหยี่ยนรู้ว่าเฉินฮวนฮวนหมายถึงใคร เขาเม้มริมฝีปากเล็กน้อย สีหน้าของเขาดูสับสนและพยักหน้า: "เขาไปแล้ว เขาหนีไปแล้ว"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ความกลัวของเฉินฮวนฮวนก็ค่อยหายและค่อยๆสงบลง

เธอเช็ดดวงตาของเธอและหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็มองขึ้นไปที่ชายหนุ่มที่อยู่ข้างหน้าเธอและฝืนยิ้ม: "ขอบคุณ อาเหยี่ยน ฉัน...ฉันไม่เป็นไรแล้ว"

ตอนนี้เฉินฮวนฮวนรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ถ้าเฟิงเฉินเหยี่ยนถามว่าเกิดอะไรขึ้น เธอก็คงไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรดี

"ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เขาทำให้คุณกลัวหรือเปล่า?" เฟิงเฉินเหยี่ยนไม่ได้ตั้งใจจะถามเพื่อทำความเข้าใจเรื่องทั้งหมด: "มีผู้ชายจำนวนมากในไนต์คลับที่เป็นพวกโรคจิต แต่ที่นี่มีคนเยอะมาก ถ้ามีเรื่องอะไรคุณก็ตะโกนเลย"

"อืม...."เมื่อเห็นว่าเฟิงเฉินเหยี่ยนไม่ได้ถามเธอต่อ เขาเพียงมองแค่ว่าหลิวตงรุ่ยเป็นพวกคนเลวๆพวกนั้น เฉินฮวนฮวนก้มศีรษะลงและพยักหน้าเบา ๆ

เหตุการณ์นี้จะติดตามเป็นเงาชีวิตของเธอ เธอไม่ต้องการให้ใครรับรู้ ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากให้เรื่องแบบนี้ถูกเปิดเผย

"ฮวนฮวน ดูเหมือนว่าคุณจะมีเสน่ห์จริงๆ! ไม่น่าแปลกใจเลยที่อาสามจะหวงคุณขนาดนี้ เขาคงกลัวว่าคุณจะโดนลักพาตัวไป! "เฟิงเฉินเหยี่ยนเห็นว่าเฉินฮวนฮวนยังคงดูอึดอัดใจมาก ดังนั้นเขาจึงเริ่มพูดหยอกล้อ

"ห้ะ?"เมื่อกี้เฉินฮวนฮวนคิดถึงแต่เรื่องนั้นตลอด จู่ๆเฟิงเฉินเหยี่ยนก็เปลี่ยนเรื่องในทันใด ทำให้เธอไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบใดๆ

"คุณดูสิ อาหาวเป็นเพลย์บอยที่ตกหลุมรักคุณตั้งแต่แรกเห็น คุณเพิ่งมาเข้าห้องน้ำและก็มีผู้ชายอีกคนหนึ่งตามคุณมาอีก คุณเป็นผู้หญิงประเภทที่คนรักคนหลง ใครเห็นใครก็ชอบ และน่ารักจนแทบอดใจไม่ไหวจริงๆ เวลากลางคืนอาสามต้องนอนไม่ค่อยหลับแน่ๆ!" เฟิงเฉินเหยี่ยนพูดติดตลกด้วยรอยยิ้ม และคำพูดของเขาก็ดูพูดเกินจริงไปหน่อย

เขาล้อเล่นขนาดนี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่าหวังที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของเฉินฮวนฮวน

"ฉัน....."เฉินฮวนฮวนได้ยินสิ่งที่เฟิงเฉินเหยี่ยนจงใจหยอกเธอ แต่ตอนนี้เธอหัวเราะไม่ออกจริงๆ

ในใจของเธอเต็มไปด้วยใบหน้าของหลิวตงรุ่ย ความกลัวและแม้แต่ความสิ้นหวังของคืนนั้นทั้งหมดก็ทะลักไหลเข้ามาในจิตใจของเธอ

เดิมทีเธอคิดว่าเธอจะปล่อยวางได้ แต่เมื่อเธอเห็นหลิวตงรุ่ยอีกครั้ง เธอก็ไม่รู้ว่าเธอจะปล่อยวางกับเรื่องแบบนี้ไปได้อย่างไร?

"โอเค ฮวนฮวน หลินอวี่หยางเพิ่งโทรหาคุณไม่ใช่เหรอ? ได้เวลาไปเต้นแล้ว ผมจะพาคุณไปด้วยกัน และผมจะปกป้องคุณเอง! จะไม่มีผู้ชายเข้ามากวนใจคุณแน่นอน! "เฟิงเฉินเหยี่ยนทุบหน้าอกและสัญญา

เฉินฮวนฮวนส่ายหัวอย่างเงียบๆ ใบหน้าเล็กๆของเธอดูซีดมาก และเธอพูดเบาๆว่า: "ขอบคุณนะอาเหยี่ยน ฉันเหนื่อยนิดหน่อยและฉันอยากกลับไปพักผ่อน ฉันคงไม่ได้ไปสนุกกับพวกคุณแล้ว"

ในตอนนี้เธอเพียงแค่ต้องการเห็นเฟิงหานชวน เพียงแค่ต้องการได้ยินเสียงของเฟิงหานชวน และเพียงต้องการแค่ซบลงในอ้อมแขนของเฟิงหานชวน

"ผมจะไปส่งคุณ"เฟิงเฉินเหยี่ยนดูเป็นกังวล เขารู้สึกว่าเฉินฮวนฮวนอยู่ในสภาพที่แย่มาก เขาต้องส่งเธอกลับและบอกกับอาสามว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้

เขารู้สึกว่าตอนนี้มีเพียงอาสามเท่านั้นที่สามารถปลอบโยนเฉินฮวนฮวนได้

"ไม่ต้องหรอก คุณไปสนุกต่อเถอะ ฉันไม่ต้องการที่จะทำลายความสนุกของคุณเพราะเรื่องของฉัน"เฉินฮวนฮวนส่ายหัวอีกครั้ง เธอเลี่ยงเฟิงเฉินเหยี่ยนและพูดขณะที่เดินไปข้างหน้า: "ฉันจะไปบอกหยางหยาง"

ในขณะเดียวกันหลิวตงรุ่ยก็โผล่ออกมาจากมุมและมองมาที่เฉินฮวนฮวน เขาคุกเข่าลงต่อหน้าเฉินฮวนฮวนอย่างรวดเร็ว

"ผมขอโทษ ขอโทษ โปรดยกโทษให้ผมด้วย คุณเฉินผมจะไม่ปรากฏตัวต่อหน้าคุณอีกต่อไป สิ่งที่ผมทำผิดกับคุณ ผมขอโทษคุณ ขอโทษ..."หลิวตงรุ่ยก้มหน้าขอความเมตตาและขอโทษ

เฉินฮวนฮวนผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอถูกเฟิงเฉินเหยี่ยนจับไว้และเกือบจะล้มลงไปกับพื้นอีกครั้ง

"หลิวตงรุ่ย คุณทำอะไร!”เฟิงเฉินเหยี่ยนขมวดคิ้วและดุ

"นายน้อยเฟิง ผมขอโทษ ทั้งหมดเป็นความผิดของผม ผมต้องขอโทษคุณเฉิน ผมแค่หวังว่าคุณเฉินจะปล่อยเรื่องนี้ไป ผมจะไปต่างประเทศในไม่ช้านี้แล้ว คุณเฉินจะไม่ได้เจอผมอีก"หลิวตงรุ่ยยังคงก้มหน้าและตัวสั่นไปด้วยความกลัว

"ไปต่างประเทศ?"เฟิงเฉินเหยี่ยนตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติและเขาก็ตั้งข้อสงสัยขึ้น