ตอนที่ 3 ไม่อยากจะเชื่อสายตา

หลังจากแบกจอบกลับมาถึงเรือนท้าย

อันไป๋เล่อก็วางมันพิงไว้ข้างกำแพงหิน ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าไปในเรือน กลับออกมาอีกครั้ง พร้อมชุดขี่ม้าสีเรียบที่เคยใช้ตอนเดินทาง

ผ้าคาดเอวถูกมัดแน่นเพื่อให้เคลื่อนไหวคล่องตัว บ่าวไพร่ที่มาแอบดูต่างไม่เชื่อสายตา พวกเขามองดูอยู่ครู่หนึ่ง

นางคว้าจอบขึ้นอีกครั้ง แล้วเริ่มลงมือถางหญ้าที่รกอยู่รอบเรือน

จอบในมือถูกเหวี่ยงดูค่อนข้างเชี่ยวชาญ

ท่วงท่าราบเรียบ แต่กลับเต็มไปด้วยความตั้งใจ

เสียง "ฉับ ฉับ" ของจอบดังเป็นจังหวะ

คลุกเคล้ากับกลิ่นหญ้าและดินชื้น

ที่พุ่มไม้ห่างออกไปเล็กน้อย

บ่าวไพร่สามคนแอบมองด้วยสายตาเบิกกว้าง

“นั่น...อี้เหนียงสี่กำลังถางหญ้าเองจริง ๆ?”

พวกเขาต่างไม่เชื่อสายตาตนเอง

ยิ่งดู...ก็ยิ่งตะลึง

แต่ยังไม่ทันได้กระซิบกันต่อ เสียงเรียบนิ่งแฝงน้ำเสียงดุเล็ก ๆ ดังขึ้นอยู่ด้านหลัง “พวกเจ้ากำลังทำอะไร!!”

ทั้งสามสะดุ้งเฮือก รีบหันขวับกลับไป

ทันใดนั้นก็ถอนหายใจโล่งอกแทบพร้อมกัน

“คุณชายสี่...บ่าวตกใจหมดขอรับ...”

ซ่งเหยาคุณชายสี่ของจวนเผย ยืนกอดอกอยู่ด้านหลัง แววตาจริงจังเกินวัยแม้อายุเพียงไม่กี่ขวบ แต่ท่าทางกลับดูน่าเกรงขามในสายตาบ่าวไพร่

“นี่พวกเจ้ากำลังแอบดูอี้เหนียงสี่อยู่หรือ?”

“ถึงนางจะถูกขับออกจากตระกูล แต่ก็ไม่ได้แปลว่าพวกเจ้าจะหมิ่นเกียรตินางได้นะ...”

“ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ!”

เสียงของเด็กน้อยเด็ดขาดเกินวัย

บ่าวทั้งสามหน้าถอดสี รีบยกมือไหว้ลนลาน

“คุณชายสี่... พวกข้าเปล่าคิดเช่นนั้นนะขอรับ!”

“ได้โปรดฟังพวกข้าก่อนขอรับ!”

อันไป๋เล่อ ขุดดินได้ไม่นาน เหงื่อก็ซึมที่ข้างขมับเป็นจำนวนมาก นางวางจอบลงเอ่ย “สตรีผู้นี้คงไม่เคยออกแรงทำอะไร เหนื่อยเป็นบ้าเลย”

มีพูดคุยกันดังขึ้น ดวงตาเรียวสวยหรี่มองไปยังกลุ่มเสียงด้านหลังพลางเลิกคิ้วน้อย ๆ อย่างสงสัย

นางจึงเดินออกไปดูแล้วหยุดยืนตรงหน้าทุกคน ก่อนเอ่ยขึ้น

“นี่พวกเจ้ามาทำอะไรกันที่นี่”

น้ำเสียงไม่ได้ดุ หากแต่แฝงความหนักแน่นพอให้ทุกคนสะดุ้ง

บ่าวไพร่ทั้งสามคนหน้าซีดเผือด รีบก้มตัวโค้งจนแทบติดพื้น

“อี้เหนียงสี่! บ่าว…บ่าวไม่ได้ตั้งใจจะลบหลู่นะขอรับ!”

เผยซ่งเหยา เด็กชายวัยหกขวบที่ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ เม้มริมฝีปากแน่น พอเห็นมารดามาถึง ก็ดูจะลังเลว่าจะพูดอะไรดี

ในที่สุดก็กระซิบเบา ๆ “ข้า...แค่ไม่อยากให้ใครดูถูกท่านแม่…”

อันไป๋เล่อเหลือบมองลูกชายตัวน้อย ดวงตาที่เคยเย็นชาอ่อนลงเล็กน้อย นางหันกลับมามองบ่าวไพร่แล้วกล่าวเรียบ ๆ

“ทีหลังอยากรู้อะไร...ก็ถามตรง ๆ”

“ไม่ต้องแอบ ไม่ต้องกระซิบ...ข้าไม่ได้เป็นผี”

คำพูดนั้นทำเอาบ่าวทั้งสามแทบเกือบจะหยุดหายใจ

อันไป๋เล่อกวาดตามองบ่าวไพร่ทั้งสามที่ยังยืนก้มหน้าไม่กล้าหายใจแรง นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่เด็ดขาด

“เรื่องที่พวกเจ้าแอบดูข้า...ข้าไม่เอาผิด”

บ่าวทั้งสามเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อหู

ที่อี้เหนียงสี่จะปล่อยพวกเขาไปง่าย

ทว่า...ยังไม่ทันจะโล่งใจเต็มที่ เสียงของนางก็ต่อขึ้นทันที

“แต่พวกเจ้าต้องช่วยข้าถางหญ้าเสียให้หมด” พอเห็นแววตาต่อต้านพวกเขานางก็เอ่ยถามต่อ