ตอนที่ 117 ไม่มีค่าพอให้ชายตามอง

ฮัวเทียนหลันมักจะฟังตำแหน่งของอันรัน และดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนเคลื่อนไหวอยู่ตรงนั่น

เขาทำเสียงไอ เปิดโคมไฟและมองไปที่ตำแหน่งของอันรัน แล้วพูดว่า : "เธอเป็นอะไร? "

อันรันมีตุ่มขนาดใหญ่บนใบหน้าของเธอในครั้งนี้ ซึ่งเกิดจากอาการแพ้

เธอกลายเป็นคนอ่อนแอเล็กน้อย เพราะความเจ็บปวดและพูดว่า : "คุณฮัว......ฉันดูเหมือนจะแพ้......"

ฮั่วเทียนหลันไม่สนใจเล็กน้อย หลังจากได้ยินสิ่งที่อันรันพูด ผู้หญิงคนนี้โกหก และไม่รู้ว่าจะหาเหตุผลที่ดีได้อย่างไร

ตอนเย็นเธอกินอาหารตามปกติ ตอนกลับมายังดีๆอยู่ กลางดึกยังมาแพ้อะไรแล้ว?

ด้วยคำพูดของฮัวเทียนหลัน อันรันไม่กล้าที่จะเคลื่อนไหวบนพื้นอีกต่อไป

แต่โรคภูมิแพ้นี้จะเป็นสิ่งที่สามารถรักษาให้หายโดยการลากไปมาได้อย่างไร?

เธอก็แค่ตายบนบ่า สุดท้ายก็รู้สึกเบลอมากขึ้นเรื่อยๆ และเป็นลมไปในที่สุด

ฮั่วเทียนหลันรอให้อันรันคุยกับเขา แต่เขารอมานานแล้ว อันรันก็เงียบมาก

เขาอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้น และมองมันผ่านแสงของโคมไฟ อันรันดูเหมือนจะหลับไปแล้ว นอนขดตัวและห่อตัวเองด้วยผ้าห่ม

แต่ท่าทางการนอนดูแปลกๆ เล็กน้อย ดูเหมือนว่าร่างกายจะงอและผิดรูปไปทั้งหมดเพราะความเจ็บปวด นอนแบบนี้ มันน่าจะไม่สบายไหม?

เขารู้สึกว่าที่อันรันบอกว่าเธอแพ้ เพียงแค่พูดสะเปะสะปะ เขาจึงเพิกเฉยและนอนลงบนเตียงอีกครั้ง

แต่ฮั่วเทียนหลันพลิกตัวไปมาบนเตียง แต่เขามักจะรู้สึกว่าในใจมีความคิดหนึ่ง

อันรันนอนหลับ ทำไมถึงเงียบขนาดนี้?

เขากลั้นหายใจ อยากได้ยินเสียงหายใจของอันรันในห้อง แต่แปลกที่เขาไม่ได้ยิน

ฮั่วเทียนหลันแสร้งทำเป็นว่าจะลุกไปเข้าห้องน้ำ เดินผ่านอันรันและเหลือบมองไปที่อันรัน อันรันนอนลงราวกับว่าท้องของเธอไม่มีการหายใจที่ผันผวน

ในที่สุดฮัวเทียนหลันก็ไม่สามารถเอาชนะความปรารถนาภายในใจของเขาได้ที่จะห่วงอันรัน หรือว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ?

เขาเดินเบาๆ ไปที่ด้านข้างของอันรัน เอนตัวลงและมองไปที่อันรัน

แต่ตอนที่เห็นหน้าอันรัน เขาตกใจมาก ผู้หญิงคนนี้กลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

ในครั้งนี้ ใบหน้าของอันรันเต็มไปด้วยรอยบวมขนาดใหญ่ จากอาการแพ้ซึ่งทำให้ผู้คนตกใจ

ฮั่วเทียนหลันรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อยในครั้งนี้ โดยไม่ได้คิดอะไรเขารีบโทรเบอร์ฉุกเฉินและขอให้โรงพยาบาลส่งรถพยาบาลมา

เขาลุกขึ้นและเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว หลังจากเปิดไฟแล้ว เขาก็เห็นตำแหน่งที่ยุ่งเหยิงที่อันรันรื้อค้น ห้องของฮัวเทียนหลันเอง เขารู้ดีที่สุด

ตามสถานที่ที่อันรันค้นหานั่น คือสถานที่ที่เขาเคยวางชุดปฐมพยาบาล เธอคงกำลังมองหายาแก้แพ้ใช่ไหม?

ในไม่ช้ารถพยาบาลก็มาถึงบ้านฮัว ฮัวเทียนหลันห่อผ้าห่มอันรัน แล้วขึ้นรถ

เขายังคงเร่งเร้า รถพยาบาลก็เกือบจะถึงโรงพยาบาลด้วยความเร็วสูงสุด

เพราะเสียงของรถพยาบาล ทุกคนในตระกูลฮัวตื่นขึ้นมาในครั้งนี้ ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และมันก็กลายเป็นเรื่องยุ่งเหยิง

หลี่รูยาเป็นคนที่ตื่นง่ายที่สุด และเป็นคนแรกที่ตื่น เธอเห็นผ่านกระจกในห้องนอนว่าลูกคนที่สองของเธอดูเหมือนจะอุ้มอะไรบางอย่างขึ้นไปในรถฉุกเฉิน

เธอรีบโทรหาฮัวเทียนหลัน แต่โทรศัพท์ดังขึ้นหลายครั้ง ไม่มีใครรับสายเลย

ในตอนนี้หลี่รูยาดูเหมือนจะนึกถึงอะไรบางอย่างได้ เธอจึงลุกขึ้นและไปที่ห้องนอนของฮัวเทียนหลัน

ฮั่วเทียนหลันรีบออกไป ประตูห้องนอนไม่ได้ปิด

มีบางอย่างกระพริบบนเตียงในครั้งนี้ หลี่รูยาเดินไปดูและเห็นว่านั่นคือโทรศัพท์มือถือของฮัวเทียนหลันวางบนเตียง

เธออดไม่ได้ที่จะถอนหายใจในใจ ลูกชายตัวแสบคนนี้ จะออกไปโลโทรศัพท์มือถือก็ไม่เอาไป

อันรันไม่อยู่ ห้องรกไปหมด หรือว่าอาจเกิดอะไรขึ้น?

หลังจากอันรันถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล เธอได้รับการช่วยชีวิตที่หัวใจและปอด โชคดีที่เธอช็อกเพียงตื้นๆ จากนั้นเธอก็เริ่มได้รับการฉีดยา และก็ประคองขึ้นมาให้เธอกินยาแก้แพ้ เพื่อให้อาการไม่พึงประสงค์ของเธอลดลง

อันรันหมดสติไปแล้ว แต่ร่างกายยังคงจะคันตรงไหนก็เกาตรงนั้น ไม่สบายตรงไหนก็ถูกตรงนั้นโดยไม่รู้ตัว

แต่ร่างกายของเธอบอบบางมาก และเธอไม่สามารถทนต่อแรงกระตุ้นจากภายนอกได้

ฮัวเทียนหลันจึงทำได้เพียงกดมือของเธอ และให้อันรันได้รับการรักษาก่อน

หลังจากแพทย์ตรวจอันรันแล้ว ไม่นานผลก็ออกมา

เมื่อหมอลองดู เขารู้สถานะของฮั่วเทียนหลัน แต่ใบหน้าของเขายังคงไม่พอใจเล็กน้อย และกล่าวว่า : "คุณฮัว ภรรยาของคุณควรถูกส่งมาที่นี่ให้เร็วกว่านี้"

ฮั่วเทียนหลันส่งเสียงอื้ม ในใจลึกลับอย่างไม่ใช่รสชาตินี้ ด้วยเหตุผลบางประการ ความล่าช้าจึงเป็นปัญหาของเขา

"คุณหมอ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม? " เดิมทีฮั่วเทียนหลันต้องการพูดว่าภรรยาของฉัน แต่เขาไม่สามารถพูดออกมาได้ เมื่อคำพูดนั้นมาถึงริมฝีปากของเขาแล้ว