ตอนที่ 125 ความสัมพันธ์แม่ลูก

อันรันขยี้ตาแรงๆ สภาพอากาศดูเหมือนจะแย่ลงเล็กน้อย แต่ลมก็พัดพาทรายขึ้นมาและพัดเข้าตาเธอ

หลังจากฮัวเสี่ยวน่าทำผมให้แม่เสร็จแล้วก็บีบไหล่แม่เบาๆ แล้วพูดเหมือนนึกขึ้นได้ว่า : "แม่ จำได้ไหม ตอนเด็กๆ แม่มักจะพาฉันไปที่ริมแม่น้ำและให้ฉันพับเรือกระดาษลำเล็กด้วยตัวเอง วางไว้ที่แม่น้ำ และปล่อยให้น้ำพัดพาไป แม่บอกฉันว่าเรือสามารถลอยไปได้ไกลอย่างที่ฝัน ฉันเชื่อในตัวแม่เสมอ จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันพบกล่องกระดาษที่บ้าน มีเรือกระดาษขนาดเล็กจำนวนมากที่ถูกแช่ยุ่ยจนแห้ง ในเวลานั้นฉันถึงเข้าใจ ว่าความฝันทั้งหมดของฉัน อยู่ในใจของแม่ แม่กลัวว่าฉันโตขึ้นฉันจะจากไป และฉันจะต้องทนทุกข์ทรมาน กลัวว่าฉันจะได้รับผลกระทบ......แม่กลัวหลายสิ่งหลายอย่าง และพยายามอย่างเต็มที่เพื่อปกป้องฉัน....."

ฮัวเสี่ยวน่ากำลังพูดไป แต่น้ำตาของเธอก็ไหลลงมาอย่างอดไม่ได้

แต่เจิ้งหรุหยู่ไม่ตอบสนองเลย เธอแค่เล่นเปียโน เธอเล่นได้แต่เปียโนเท่านั้น

เมื่อรู้สึกเหนื่อยเล็กน้อย ก็หยิบแก้วน้ำข้างๆขึ้นมา แล้วดื่ม

เมื่อเธอกำลังจะวางมันลง เธอรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอจึงยกแก้วน้ำขึ้น

จะเห็นได้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่สิ่งนี้เกิดขึ้น และฮัวเสี่ยวน่าก็มีหน้าตาปกติ

เธอหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ แล้วยื่นให้แม่อีกครั้ง

ทั้งสองคนกำลังทำสิ่งที่ปกติที่สุด แต่ดูเหมือนจะมีความเข้าใจโดยปริยายมากมาย

การพักครั้งนี้ เป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม

จนกระทั่งเจิ้งหรุหยู่รู้สึกเหนื่อย ยืดเส้นยืดสายที่นิ้ว ฮัวเสี่ยวน่าก็พยุงแขนแม่ของเธอทันที และประคองเธอนั่งเก้าอี้

เจิ้งหรุหยู่มองไปที่ฮัวเสี่ยวน่าด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าเขาไม่รู้ว่าคนนี้เป็นใคร

"เธอเป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่? "

ฮัวเสี่ยวน่ายิ้มเล็กน้อย และลูบผมที่ปลิวไปตามลมบนใบหน้าของแม่เธอเบา ๆ และพูดว่า : "แม่ ฉันชื่อหยู่หยวน! ลูกของแม่ไง!"

เจิ้งหรุหยู่พยักหน้าอย่างปรานีและกล่าวว่า : "หยู่หยวน เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ มาแล้วไม่บอกแม่หน่อย แม่จะต้อนรับอย่างดี"

ฮัวเสี่ยวน่าพูดเบาๆ : "แม่ ฉันมาเยี่ยมแม่ แม่สุขภาพดีก็โอเค นี่คือพี่สะใภ้สองของฉัน ก็ผู้ชายเท่ๆ ที่แม่เคยเจอมาก่อน ภรรยาของฮัวเทียนหลัน"

ด้วยคำอธิบายนี้ เจิ้งหรุหยู่ยังคงพยักหน้าอย่างปรานี และพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่คาดคิด : "เทียนหลัน! เขาแต่งงานตั้งแต่เมื่อไหร่? "

ฮัวเสี่ยวน่ายังไม่ทันได้พูด อันหรันก้าวไปข้างหน้า มองไปที่หญิงสาวที่สง่างามและมีสติปัญญาตรงหน้าเธอ และโค้งคำนับเล็กน้อย : "สวัสดีค่ะคุณป้า ฉันชื่ออันหรัน"

เจิ้งหรุหยู่วางมือบนไหล่อันหรันแล้วตบเบาๆ ซึ่งถือเป็นการทักทาย

อันหรันเดินไปกับฮัวเสี่ยวน่า พาเจิ้งหรุหยู่เดินเล่นสักพัก