ตอนที่ 126 ต้องการเงิน

ฮัวเสี่ยวน่ายิ้ม หันหน้าไปมองอันหรันแล้วถามว่า "ได้ไหม? "

สีหน้าของอันหรันนิ่ง คำพูดปลอบใจของเธอทำให้สบายใจมากขึ้น แต่เธอก็ยังยิ้มสดใสพร้อมกับพูดว่า : "ใช่"

ฮัวเสี่ยวน่ามองไปในระยะไกล ไม่พูดเป็นเวลานาน แต่ในที่สุดก็คว้าก้อนหินบนพื้นและโยนออกไป

หลังจากทำเช่นนี้แล้ว เธอรู้สึกว่าอารมณ์ในใจของเธอดูเหมือนจะถูกระบายออกมาเกือบหมดแล้ว เธอจึงเดินตามอันหรันขึ้นไปในรถและกลับไปที่บ้านฮัว

ขณะอยู่ในรถ โทรศัพท์มือถือของอันหรันก็ดังขึ้น

เธอหยิบมันขึ้นมาดู จากนั้นก็กดวางสาย

แต่สายนี้ดูเหมือนจะไม่ละทิ้งหรือยอมแพ้ แม้ว่าอันหรันจะวางสายสามถึงห้าครั้ง มันก็ยังคงดังต่อไปในช่วงเวลาแห่งความเงียบ

แม้แต่ฮัวเสี่ยวน่าก็ยังแสร้งทำเป็นเหลือบมองและพูดว่า : "พี่สะใภ้สอง ต้องการให้คนขับหยุดรถสักพักไหม? "

พูดขนาดนี้ อันหรันจะไม่รับสายนี้ ก็คงมีความไม่เหมาะสม

เธอกดรับ และพูดอย่างเฉยเมย : "พูด!"

เป็นอันหงไชที่โทรมา เดิมทีอันหรันรับสายช้า อันหงไชก็โกรธมาก ไม่คาดคิดว่าในที่สุดก็โทรติด อันหรันยังไม่มีแม้แต่เอ่ยทักทาย

สิ่งนี้ทำให้อันหงไชโกรธมาก อบรมสั่งสอนอันหรันมาเป็นเวลาหลายปี เหมือนสั่งสอนสุนัขแล้วหรือเปล่า? "

"เธอเรียกฉันว่าอะไร? " อันหงไชกล่าวด้วยความโกรธ

ทันทีที่เขาพูดจบ ยี่เฉียวถงก็เข้ามาข้างๆเขา และพูดว่า : "สนใจเรื่องทักทายทำไม รีบเข้าเรื่อง! "

อันหรันก็ได้ยินประโยคนี้เช่นกัน เธอพูดอย่างเย็นชา : "มีธุระอะไรก็พูด ถ้าไม่มีอะไรฉันจะวางสายแล้ว"

อันหงไชระงับความโกรธของเขาและพูดว่า : "อันหรัน จะพูดยังไงล่ะ? ฉันเป็นลุงของเธอ คิดถึงเธอ แม้แต่โทรหาก็ยังไม่ได้? "

อันหรันลดเสียงโทรศัพท์ลงเล็กน้อย ตอนนี้ถมีคนอยู่ข้างๆ เธอก็ไม่อยากเถียงกับอันหงไช

คิดถึงเธอ? เธอไม่เคยกล้าฝันแบบนี้มาก่อน!

เธอรออย่างเงียบๆ ให้อันหงพูดจบ จากนั้นก็วางสายโทรศัพท์

แต่เดิมมีหัวใจที่ว่างเปล่าเล็กน้อย สายจากอันหงไช ก็เริ่มมากวนอีกครั้ง

หลังจากกลับถึงบ้าน หลี่รูยาก็เห็นทั้งสองคนเข้าประตูมา และเธอก็มาพร้อมกับถือโทรศัพท์มือถือของเธอด้วยความตื่นเต้น และพูดว่า "รันรัน นานา รีบดูสิ ผลงานของเราถูกเลือกแล้ว! "

เดิมทีอันหรันอารมณ์ไม่ดี แต่เมื่อหลี่รูยาพูด เธอก็รีบชะโงกไปดู

โทรศัพท์มือถือโชว์การแข่งขันการออกแบบที่พวกเธอลงทะเบียนไปเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา จากการคัดเลือกเบื้องต้น ชื่อของอันหรัน ฮัวเสี่ยวน่าและหลี่รูยาล้วนอยู่ในนั้น แต่ไม่ได้ใช้ชื่อจริง นั้นเป็นชื่อในการแสดง

อันหรันเห็นว่าคนแรกที่ถูกเลือกต้นๆ ตั้งชื่อจริง

มู่เหว่ย? เข้าร่วมการแข่งขันนี้ทำไม เธอว่างไม่มีอะไรทำหรอ?

แม่ลูกสาวและลูกสะใภ้คุยกันว่าจะใช้ผลงานอะไรสำหรับรอบรองชนะเลิศครั้งต่อไป และแต่ละคนก็ยุ่งกันขึ้นมา

เนื่องจากมีธุระในวันรุ่งขึ้น อันหรันจึงส่งข้อความไปหาฮัวเทียนหลันในตอนบ่าย หลังทานอาหารค่ำในคืนนั้นให้กลับบ้าน

ฮัวเทียนหลันไม่กลับมาในคืนนั้น แม้ว่าอันหรันจะผิดหวังเล็กน้อย แต่เธอก็คาดหวัง

ถึงอย่างไรมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกสำหรับเรื่องแบบนี้ และตอนนี้ฮั่วเทียนหลันก็มีผู้หญิงอยู่ข้างๆเขา เขาต้องยุ่งกว่าเมื่อก่อน

เวลาสิบโมงเช้าวันรุ่งขึ้น อันหรันขับรถไปที่บ้านอัน

หลังจากมาถึงที่หมายแล้ว ก็ได้รับแจ้งจากแม่บ้านที่ออกมา ว่าตระกูลอันได้ย้ายไปแล้ว และย้ายไปอยู่ในบริเวณบ้านพักตากอากาศของชนชั้นสูงที่เพิ่งพัฒนาขึ้นใหม่

หลังจากอันหรันแต่งงานกับตระกูลฮัวแล้ว ตระกูลฮัวก็ไม่สนใจตระกูลอัน สิ่งที่แสดงให้เห็นอย่างตรงไปตรงมาที่สุดคือบ้านพักของชนชั้นสูง ที่มีค่ามหาศาล

GPS ของอันหรัน ขับรถนานกว่าครึ่งชั่วโมง ก่อนถึงที่หมาย

ทันทีที่เธอหยุดรถด้านนอก รปภ.วัยรุ่นก็ออกมาจากสวน และพูดว่า : "เฮ้ คุณอย่าจอดรถที่นี่ ที่นี่ไม่อนุญาตให้จอดรถ นี่เป็นที่จอดรถส่วนตัว"