ตอนที่ 159 วุ่นวายพอแล้วหรือยัง

เธอร้องตกใจ ก้มหน้าลงเหมือนต้องการที่จะเตือนมู่เหว่ย

แต่ในวินาทีนั้น น้ำเสียงที่เย็นชาก็ดังขึ้นมาในห้องทันที “ทำไมถึงยังไม่ตาย?”

ฮั่วเทียนหลันถึงกับทำอะไรไม่ถูก เมื่อเขาหันกลับมาเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามา “แม่ แม่มาได้อย่างไง?”

หลี่รูยามองไปที่หน้าของมู่เหว่ยด้วยสายตาที่เย็นชา พร้อมยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็นและพูดว่า “ทำไมหรอ? ฉันไม่ควรมาที่นี่หรือไง? ถ้าเกิดฉันไม่มา พวกเธอก็คงมีเวลาอยู่ด้วยกันสองต่อสองสินะ ช่างเป็นคนที่เหลี่ยมจัดซะจริงๆ และเด็กโง่คนนี้ก็เต็มใจที่จะโดนหลอก”

ฮั่วเทียนหลันแสดงสีหน้าสลด มองเห็นอันหรันที่ยืนอยู่ด้านหลังของหลี่รูยาจึงพูดออกไปว่า “เธอเป็นคนพาแม่ฉันมาใช่ไหม?”

อันหรันส่ายหัวอย่างใจเย็น “เรื่องของคุณมันออกข่าว”

“ดังนั้นเธอก็เลยบอกแม่ฉัน?” ฮั่วเทียนหลันกำหมัดแน่น ทำไมยัยผู้หญิงคนนี้ชอบหาเรื่องให้ตัวเอง

ตอนนี้อารมณ์ของฮั่วเทียนหลันรุนแรงขึ้นจนน่ากลัว

แต่ไม่นานมานี้ อันหรันได้ฝ่าฟันอุปสรรคมาไม่น้อย จึงทำให้จิตใจของเธอเข้มแข็งกว่าเมื่อก่อนมาก

เธอส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลย!”

“อะไรนะ! เธอไม่ได้บอก?” ฮั่วเทียนหลันมองไปที่อันหรัน และกำลังที่จะลงมือทำร้ายเธอ แต่ก็ถูกหลี่รูยามันขัดจังหวะไว้ “พอได้แล้ว! เทียนหลัน เธอคนนั้นเป็นใคร?”

ฮั่วเทียนหลันมองอันหรันด้วยสายตาที่เยือกเย็น ส่ายหัวแล้วพูดว่า “แม่ แม่ก็รู้ว่าที่จริงแล้วผมรักใคร!”

หลังจากที่เกิดเหตุการณ์นี้ ความรู้สึกของฮั่วเทียนหลันที่มีต่อมู่เหว่ยก็เริ่มชัดเจนขึ้น

ผู้หญิงที่สามารถยอมเสี่ยงชีวิตของตนเองเพื่อมาช่วยเขา โดยไม่ได้ต้องการสิ่งใดตอบแทน เขามองเธอแค่จุดนี้

มู่เหว่ยค่อยๆยื่นมือออกมา ดึงไปที่ชายเสื้อของฮั่วเทียนหลันพร้อมพูดว่า “เทียนหลัน อย่าทะเลาะกับคุณแม่เลย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะฉัน ฉันรู้ดีว่าคุณแต่งงานแล้ว แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปี ฉันก็ยังลืมคุณไม่ได้....”

เธอพูดพร้อมกับสะอื้น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

อันหรันม้วนริมฝีปาก การแสดงที่ยอดเยี่ยมของมู่เหว่ย มันช่างสมบูรณ์แบบจริงๆ

ฮั่วเทียนหลันหันกลับมาจับมือของมู่เหว่ยพร้อมพูดว่า “มู่เหว่ย ไม่ต้องเป็นกังวล ใครหน้าไหนก็มาขัดขวางความรักของเราไม่ได้”

พูดเสร็จ ฮั่วเทียนหลันก็หันไปพูดกับหลี่รูยาด้วยท่าทีที่จริงจัง “แม่ เรื่องนี้ไว้เรากลับไปคุยกันที่บ้านคืนนี้ จะได้ไหม?”

หลี่รูยาไม่ยอม พูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ไม่มีอะไรต้องพูดกันทั้งนั้น กลับบ้านกับฉันเดี๋ยวนี้ และไปแถลงกับนักข่าวให้ชัดเจน ว่าเรื่องนี้เป็นการเข้าใจผิด และก็เหมือนกับว่าจะได้อธิบายให้อันหรันฟังด้วย”

พอพูดจบ ก็รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจูงใจฮั่วเทียนหลันอยู่หมัด จริงพูดเสริมออกมาอีกว่า “เทียนหลัน รู้สึกตัวขึ้นมาสักทีเถอะ!”

ฮั่วเทียนหลันมองไปที่หลี่รูยาอย่างไม่มีความรู้สึก เขาส่ายหัวพร้อมพูดว่า “แม่ แม่กลับไปก่อน ผมกับอันหรันมีเรื่องต้องคุยกัน”

พูดจบ เขาก็เดินมาที่หน้าอันหรัน จับมือของเธอเพื่อที่จะเดินออกไปคุยกัน

อันหรันไม่ยอม และสะบัดมือออก

หลี่รูยารู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ลูกชายคนนี้ของเธอจะกล้าทำอะไรแบบนี้กับอันหรันต่อหน้าเธอ

เธอตบไปที่หลังของฮั่วเทียนหลัน พูดออกมาด้วยเสียงที่ทุ้มๆว่า “เทียนหลัน ปล่อยอันหรันเดี๋ยวนี้ เขาเป็นภรรยาของแก ไม่ใช่ของเล่น....”

ฮั่วเทียนหลันไม่สนใจคำพูดของแม่ และเขาก็ลากอันหรันไปที่ห้องว่างอีกห้องหนึ่ง

“ปล่อยฉัน ฮั่วเทียนหลัน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

อันหรันพยายามดิ้น แต่ถูกฮั่วเทียนหลันผลักไปติดกำแพง

มือข้างหนึ่งของเขาเงยคางของอันหรันขึ้น มองไปที่ผู้หญิงที่พยายามจะขัดขืน พูดมาด้วยเสียงต่ำๆว่า “อันหรัน คุณทำตัววุ่นวายพอแล้วหรือยัง?”

อันหรันที่กำลังขัดขืน เธอปล่อยมือลง มองไปที่ฮั่วเทียนหลันด้วยท่าทางที่ไม่อยากจะเชื่อ “นี่คุณฮั่ว คุณ คุณพูดอะไรออกมา?”