ตอนที่ 176 เพิ่มมาหนึ่งคน

เหลียวซิรงต้องการปฏิเสธ ถึงอันหรันต้องการความเงียบ แต่หลี่เฉียนก็ผลักเธอ

เป็นหุ้นส่วนกันมาหลายปีแล้ว เธอเข้าใจว่าหลี่เฉียนหมายถึงอะไรเธอจึงพยักหน้าและพูดว่า : "โอเค เรื่องทำกับข้าวฉันถนัดที่สุด ฉันช่วยเธอทำ! "

สีหน้าของอันหรันเปลี่ยนไปทันที เธอโบกมืออย่างรวดเร็ว : "ไม่ต้อง ไม่ต้อง ฉันทำเองได้!"

พูดจบ อันหรันก็ขอให้พวกเขานั่งบนโซฟาสักพัก จากนั้นก็ไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหาร

เหลียวซิรงมองไปรอบๆ ในคฤหาสน์ค่อนข้างมืดมน หลังจากไม่มีใครอยู่ ไม่รู้ว่าอันหรันอยู่คนเดียวที่นี่จะกลัวหรือเปล่า

หลังจากที่เธอนั่งลง เธอก็ถามว่า : "พี่เฉียน อันหรันอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วที่เธอเจอเหตุการณ์นี้ เรายังทำให้เธอลำบากในการทำอาหาร นี่ไม่ดีเลย! เดิมทีฉันวางแผนที่จะออกไปกินข้าวด้วยกันข้างนอก! "

หลี่เฉียนส่ายหัวและพูดว่า "คือตอนนี้เธอมีจิตใจที่ดี อันหรันก็อารมณ์ไม่ดี ปล่อยให้เธอได้ทำอะไรบางอย่าง เธอจะรู้สึกดีขึ้นในใจของเธอ ถ้าออกไปและเจอคนพวกนั้นนินทามันจะยิ่งส่งผลต่ออารมณ์ของเธอ"

เมื่อนึกถึงผู้ร้ายที่อารมณ์ร้าย เหลียวซิรงก็โกรธและดุขึ้นเล็กน้อย: "มู่เหว่ยคนนี้ไม่ใช่คน อันหรันจะผลักคนลงไปได้อย่างไร ไม่ต้องคิดเลย มันต้องเป็นการจงใจใส่ร้ายของเธอแน่ๆ! "

หลี่เฉียนส่ายหัวด้วยความไม่เห็นด้วยและกล่าวว่า : "มันพูดไม่ได้ง่ายๆเลย ฉันดูวิดีโออย่างละเอียด และมันน่าจะจะเป็นเรื่องจริง แต่เมื่อมู่เหว่ยล้มลง ปลายเท้านั้นดูเหมือนเธอเขย่งเท้าลงไป เธอน่าจะตั้งใจ"

"อ๊า? แต่เธอแขนหัก! มือที่สามนี่ * สามารถกำเริบเสิบสานได้ขนาดนี้ พี่เฉียน พี่คิดว่าฮั่วเทียนหลันตาบอดหรือเปล่า? "

ทันทีที่เสียงของเหลียวซิรงหยุดลงอันหรันก็นำจานผลไม้จากครัวมาให้พวกเขากินก่อน

"กำลังพูดอะไรกัน? ต่อต้านฝ่ายตรงข้ามขนาดนี้? " อันหรันมองไปที่ใบหน้าที่โกรธของเหลียวซิรง และอดไม่ได้ที่จะถาม

เหลียวซิรงส่ายหัวอย่างรีบร้อน และพูดว่า : "ไม่ ไม่ ไม่ได้พูดอะไร"

เมื่อเห็นท่าทางของเธอ อันหรันก็เข้าใจแล้ว

เธอยิ้มและพูดว่า : "ทำไมล่ะ? ความยุติธรรมอยู่ในตัวคนโดยธรรมชาติ คนที่เต็มใจที่จะเชื่อในตัวฉัน จะเชื่อฉันได้อย่างไร คนที่ไม่อยากเชื่อในตัวฉัน ต่อไปก็จะเป็นคนที่แค่ผ่านมา"

พูดจบ อันหรันกลับไปที่ห้องครัวอย่างใจเย็น

เมื่อหลี่เฉียนมองไปที่ท่าทางเงียบๆ ของอันหรัน เธอมักจะรู้สึกว่าเหมือนมีอะไร แต่อันหรันไม่ได้พูด

อันหรันทำอาหารสี่อย่าง ในเวลาครึ่งชั่วโมง

หลังจากกินข้าวเสร็จ ทั้งสามก็นอนบนโซฟาสักพัก

เหลียวซิรงเสนอไปแช่น้ำที่คาราโอเกะเพื่อพักผ่อน เดิมทีอันหรันต้องปฏิเสธ

อย่างไรก็ตามบีบเหลียวซิรงไม่อยู่ดึงกันไปมา ดังนั้นเธอจึงออกมา

หลี่เฉียนขับรถ ทั้งสามก็รีบไปที่เทียนหยู่ศูนย์อาบน้ำที่ใหญ่ที่สุดในเมือง Z

ระหว่างทางอันหรันนึกอะไรได้อย่างกะทันหัน จึงถามว่า : "ซิรง วันนี้เธอไม่มีนัดเหรอ? "

เหลียวซิรงหยุดชะงัก และพูดอย่างใจเย็นว่า : "หยุดพักสักสองสามวัน ช่วงนี้ฉันหัวเสียในการถ่ายทำบ่อย "

หลี่เฉียนไม่ได้พูดอะไรต่อหน้า แต่เหลียวซิรงยุ่งมาก ยุ่งจนเธอไม่มีเวลากินข้าว

ช่วงนี้เธอได้แสดงละครย้อนยุค ซึ่งมีการอัปเดตทุกสัปดาห์ และตอนนี้กำลังเข้าฉาย

เดิมทีเวลาเจ็ดวันนี้ตื่นเต้นมาก แต่ตอนนี้อันหรันมีเรื่องเกิดขึ้นบนอินเทอร์เน็ต เหลียวซีรงออกจากงานและมาอยู่เป็นเพื่อนกับอันหรัน

อย่างไรก็ตามเรื่องนี้จะต้องถูกเก็บเป็นความลับกับอันหรัน มิฉะนั้นอันหรันจะไม่ไปไหนแน่นอน และจะขับไล่พวกเขากลับโดยตรง

เมื่อพวกเขามาถึงเทียนหยู่ ทั้งสามคนก็ไปที่ห้องส่วนตัวเหลืองอร่ามแวววาวที่ได้รับการจองไว้แล้ว

หลังจากแช่ตัวในห้องอาบน้ำ ก็เริ่มร้องเพลง เหลียวซีรงสั่งเครื่องดื่มมามากมาย

เนื่องจากอารมณ์ไม่ดี อันหรันจึงดื่มมาก

เธอรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย จึงลุกขึ้นเพื่อไปเข้าห้องน้ำ

แต่ทันทีที่เธอเดินผ่านห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง ความเมาก็พลุ่งพล่าน ร่างกายของเธอเริ่มไม่มั่นคงและกระแทกกับประตู

ประตูถูกผลักให้เปิดออก และอันหรันก็นอนคว่ำกับพื้น

ในห้องขนาดใหญ่ ฮัวเส้าซู่สวมกางเกงลายดอกไม้ตัวใหญ่ และเปลือยท่อนบนคุยกับฮัวเทียนหลันในชุดคลุมอาบน้ำเรื่องงาน

ทันใดนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องส่วนตัว และทั้งสองคนก็ตกใจเล็กน้อย

"พี่ชาย พี่ต้องการ? " ฮัวเส้าซู่มองไปที่ผู้หญิงคนนั้น และรู้สึกว่าร่างนั้นดูคุ้นเคยอย่างแผ่วเบา เดาว่าเธอเคยแตะเธอมาก่อน

ฮั่วเทียนหลันส่ายหัว ช่วงนี้เขาอารมณ์ไม่ดี เขารู้สึกว่าเขามองใครก็ดูเหมือนอันหรัน

"เรียกให้พนักงานช่วยลากออกไป คาดว่าอาจจะเมา! "

หลังจากนั้นฮั่วเทียนหลันก็เพิกเฉยและสั่งต่อ : "เรื่องนี้ต้องทำอย่างลับๆ อย่าให้แม่รู้"

ฮั่วเส้าซู่อดไม่ได้ที่จะมองไปที่หญิงสาวที่ล้มลง ทั้งสองคนมาอาบน้ำและคุยธุระกัน

แต่จู่ๆผู้หญิงคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น ซึ่งทำให้เขาคิดเป็นอย่างอื่นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้