ตอนที่ 177 แยกกันอยู่

อันหรันรู้สึกว่าจู่ๆเธอก็ลอยสูงขึ้น จากนั้นก็ตกลงไปในน้ำ

เธอว่ายน้ำไม่เป็น หลังจากสำลักน้ำ เธอจึงรีบร้องขอความช่วยเหลือทันที

และการเจอกันครั้งนี้ ฮัวเทียนหลันไม่ได้สนใจอันหรัน มันเป็นแค่สระน้ำ 150 เมตร ถ้าอันหรันจมลงไปมันคงเป็นเรื่องตลก

หลังจากที่เขาอาบน้ำแล้ว เขาก็มาดูอันหรันในสระว่ายน้ำ แต่พบว่าผู้หญิงคนนี้นอนอยู่ข้างบันไดเลื่อนและเธอก็หลับไป

อันหรันเหนื่อยมาก หัวใจเหนื่อย ร่างกายก็เหนื่อยล้า ภายใต้การสะกดจิตของแอลกอฮอล์ ครั้งนี้ในที่สุดเธอก็ได้พักผ่อน

ฮั่วเทียนหลันชำเลืองมองอันหรันที่พูดไม่ออก เปลี่ยนเสื้อผ้าและจากไป

เพิ่งออกมา ก็เห็นฮัวเส้าซู่หยุดเหลียวซิรงและหลี่เฉียน ทั้งสามคนกำลังเถียงอะไรกัน

หลังจากที่เห็นฮัวเทียนหลันออกมา ฮัวเส้าซู่ก็รีบถามว่า : "พี่ชายสองพี่สะใภ้ล่ะ? "

เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ เหลียวซิรงก็โจมตีด้วยเท้าของเธออย่างเป็นนิสัยและทักทาย : "โอเค! ฮัวเส้าซู่ คุณไม่ได้บอกว่าอันหรันไม่อยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอ? "

โชคดีที่หลี่เฉียนรีบกดมือของเธอลง

นี่คือคุณชายคนที่สามของตระกูลฮัว ถ้าเหลียวซีรงเตะจริงๆ ฉันกลัวว่าเธอจะต้องแต่งงานกับฮัวเส้าซู่และรับหน้าที่สืบทอดตระกูล

"อันหรันคือใคร? ฉันไม่รู้จัก รู้จักแค่พี่สะใภ้ของฉัน! " ฮัวเส้าซู่ยกศีรษะของเขาขึ้นด้วยท่าทีที่ท้าทาย

สิ่งที่ทำให้เขารำคาญที่สุดคือผู้หญิงที่หยิ่งผยองอย่างเหลียวซิรง ผู้ซึ่งทำหน้าเย็นชาตลอดทั้งวันเหมือนคนที่ติดหนี้เธอสองสตางค์และยังไม่คืนอย่างนั้น

เมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด เหลียวซิรงยังคงที่จะเป็นกังวล

แต่ฮั่วเทียนหลันกวาดสายตามองอย่างมืดครึ้ม ทำให้เธอหยุดทันที

"ไปเถอะ! " หลังจากที่ฮัวเทียนหลันพูดจบ เขาก็ลากฮัวเส้าซู่ออกไป

ฮัวเส้าซู่เดินตามพี่ชายสอง หลังจากเดินไปสักพัก เขาอดไม่ได้ที่จะถาม : "พี่ชายสอง จะโยนพี่สะใภ้ไว้ข้างในหรอ? "

ฮั่วเทียนหลันมองอย่างเย็นชา และฮั่วเส้าซู่ก็อดไม่ได้ที่จะย่อตัว : "พูดมาก! "

หลังจากเหลียวซิรงและหลี่เฉียนเข้ามาในห้อง พวกเขาก็ได้กลิ่นที่ไม่อาจบรรยายได้

เหลียวซิรงรีบปิดปากของเธอ ทั้งสองพบอันหรันที่สระน้ำ และลากเธอขึ้นมา

ไม่ว่าเหลียวซิรงจะเรียกเธออย่างไร อันหรันก็ไม่ตื่น

ทั้งสองคนเช็ดตัวให้เธออย่างสะอาด ประคองเธอไปห้องซาวน่าเพื่ออบไอน้ำให้แห้ง จากนั้นก็ประคองเธอขึ้นไปที่เก้าอี้

การนอนนี้ นอนจนถึงตอนกลางคืน

หลังจากอันหรันตื่นขึ้นมา เธอก็มองไปรอบๆ อย่างว่างเปล่า สภาพแวดล้อมที่แปลกประหลาดและดนตรีไพเราะทำให้เธอปวดหัว เธอปัดคิ้วเล็กน้อยและมองไปรอบ ๆ หลังจากที่เธอตื่นขึ้น โดยคิดว่าเธอยังอยู่ในศูนย์อาบน้ำ

เธอเห็นว่ามีกระดาษโน้ตไว้ใต้โทรศัพท์ ซึ่งเหลียวซิรงส่งมา เธอต้องถ่ายละครตอนกลางคืน ที่นี่รวมทั้งคืนแล้ว รอเธอตื่นขึ้นมาเธอก็สามารถออกไปเองได้

เมื่ออันหรันกลับมาที่บ้านฮัว ตอนนั้นก็ดึกแล้ว

เธอเห็นร่องรอยของล้อในสวน น่าจะมีคนที่กลับมา

เธอเปิดประตูเพื่อเข้าบ้าน และไปที่ห้องพักชั้นล่างเพื่อนอน

ฮั่วเทียนหลันไม่ชอบเธอ ดังนั้นขอแยกทางเถอะ!

และเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ฮั่วเทียนหลันกำลังจะไปที่โรสเฮาส์

แต่ไปได้ครึ่งทาง กลับให้คนขับเปลี่ยนเส้นทาง และกลับมาที่คฤหาสน์ของเขา

หลังจากเปิดประตู ห้องก็มืดสนิทและไม่มีใครอยู่บ้าน

เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนบ้าจริง เรื่องดึกแล้วไม่กลับบ้านเธอกล้าทำแล้ว

ตอนกลางวันอันหรันนอนหลับมากเกินไป และตอนกลางคืนก็นอนไม่หลับอีกครั้ง

ในที่สุดเธอก็เข้านอน และตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาสิบโมงแล้ว

ตอนที่เธอกำลังอาบน้ำ เธอคิดว่าวันนี้เธอควรจะกลับไปที่บ้านฮัว ถึงอย่างไรฮัวเทียนหลันก็ได้เจอเธอแล้ว ถ้าเธอไม่กลับไปแม่ฮัวจะเสียใจ ถ้าเธอรู้

แม่ฮัวรักตัวเธอมากจริงๆ เธอรู้ดีอยู่ในใจ

เมื่ออันหรันกลับมาจากอเมริกา เขาได้เตรียมของขวัญให้แม่ฮัวเรียบร้อยแล้ว

ชุดสีน้ำลิมิเต็ดอิดิชั่น สายฝนซัดสาดก็จะไม่จางหายไป ซึ่งเป็นที่ชื่นชอบของนักศิลปะ

เธอขับรถไปที่บ้านบ้านฮัว และทันทีที่ลงจากรถ เธอก็เห็นร่างที่คุ้นเคยเดินลงมาตามขั้นบันได

"หรันหรัน เธอกลับมาแล้ว ฉันคิดถึงเธอจะตายแล้ว! "