ตอนที่ 224 มองที่เรื่อง อย่ามองที่คน

อันหรันยังไม่ทันได้พูด ใบหน้าของหลี่รูยาก็สว่างขึ้น

เธอแทบจะเก็บความโกรธไว้ และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า : "เทียนหลัน มานี่! "

สำหรับคำพูดของแม่ ฮั่วเทียนหลันไม่สามารถปฏิเสธได้

แน่นอนว่าเขารู้ ว่าหลี่รูยาเรียกเขาเพราะอะไร

ฮั่วเทียนหลันตามหลี่รูยาไปที่ห้องหนังสือ อันหรันเงี่ยหูฟัง หลังจากนั้นไม่นานก็ได้ยินเสียงแก้วแตกในห้อง

สุดท้ายตอนลงมา มีแค่ฮั่วเทียนหลัน

เขาบอกว่าหลี่รูยารู้สึกไม่สบายเล็กน้อย และจะไม่เข้าร่วมในวันนี้

อันหรันรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าฮั่วเทียนหลันจะต่อต้านกับหลี่รูยาเพื่อมู่เหว่ย

เธอกำลังจะขึ้นไปชั้นบน แต่ถูกฮั่วเทียนหลันหยุดไว้

"ไปไหน? "

ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา อันหรันเห็นว่าแขนเสื้อของฮั่นเทียนหลันดูเหมือนจะเป็นเขียวช้ำ

เธอยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัวเพื่อถาม แต่ฮั่วเทียนหลันชะแวบไป

หลังจากที่เขาขยับ อันหรันก็เห็นว่าข้อมือของฮั่วเทียนหลันเป็นสีม่วงแล้ว กลัวว่าจะโดนถ้วยของหลี่รูยาที่อยู่ชั้นบน

เมื่องานเลี้ยงครอบครัวเป็นเช่นนี้ หรืองานวันเกิดของฮัวเทียนหลัน อันหรันก็มีความเสียใจเล็กน้อย

"คุณฮั่ว ฉันขึ้นไปเอาสเปรย์ยาขาวยูนนานให้คุณ" พูดแล้ว อันหรันก็ขึ้นไปชั้นบน

แต่วินาทีต่อมา เขาถูกฮั่วเทียนหลันจับไว้

"ตอนนี้แม่กำลังโกรธ เธออย่ารบกวนเธอ รองานเลี้ยงวันเกิดเสร็จ ฉันจะไปขอโทษ "

ร่างกายของอันหรันสั่นสะท้าน ฮั่วเทียนหลันสามารถพูดถึงตรงนี้ได้แสดงให้เห็นถึงการปกป้องของเขาต่อมู่เหว่ย

เขากลัวว่าตอนนี้ที่กังวลที่สุด คือตัวเองจะขึ้นไปยุให้ตำ รำให้รั่วหรือเปล่า?

เธอตอบด้วยความสลด จากนั้นก็กลับไปที่โซฟาและนั่งลง

ฉินฟางและมู่เหว่ยเป็นคนเจ้าอารมณ์มาก ทั้งสองคุยกันเกี่ยวกับของสุรุ่ยสุร่าย มีความรู้สึกว่าเจอกันช้าไปหน่อย

วันนี้มีผู้คนไม่มากนัก แต่คนรายล้อมไปด้วยผู้หญิง

งานเลี้ยงของครอบครัวเป็นไปอย่างเรียบง่าย หลังทานอาหารฮั่วเส้าซู่รู้สึกว่ายังไม่เพียงพอ เขาจึงเสนอให้ไปร้องเพลง

ถึงอย่างไรมีแม่เฝ้าดูอยู่ที่บ้าน เขาเห็นว่าทุกคนไม่สามารถปล่อยไป

ทุกคนเห็นด้วย เดิมทีอันหรันไม่ต้องการไป แต่ถูกฮั่วเทียนหลันดึงข้อมือของเธอ และบังคับพาออกไป

มู่เหว่ยและฉินฟางเดินตามหลังเธอ มองดูอันหรันผู้ซึ่งถูกฮั่วเทียนหลันดึงมาจนสะดุดเล็กน้อย ด้วยความเกลียดชังอย่างสุดซึ้งในดวงตาของเธอ

ฮั่วเทียนหลัน เป็นได้แค่ของเธอ

เธอคิดเรื่องนี้มานานแล้ว ไม่ควรมีใครพยายามคิดจะฉกไปจากมือเธอ!

มาสิบกว่าคนได้ จองห้องส่วนตัวชั้นบนสุดที่ Gift club

อันหรันไม่ชอบความครึกครื้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเต็มไปด้วยคนแปลกหน้า

หญิงสาวร้องเพลง ฮั่วเส้าซู่ดึงฮั่วเทียนหลันและคนอื่น ๆ ทั้งห้าคนรับบทเป็นราชา

ฮั่วเทียนหลันกำลังเล่นไพ่ แต่สายตาของเขาจับจ้องอันหรันเป็นครั้งคราว

ในความเป็นจริง เขาก็ทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน

ในช่วงบ่าย มู่เหว่ยมาที่สำนักงานเพื่อบอกกั้นเขา โดยบอกว่าคืนนี้เป็นวันเกิดของเขา เธอจะอยู่กับเขา

เดิมทีฮั่วเทียนหลันหาข้ออ้าง แต่เขาไม่คาดคิดว่าครั้งนี้มู่เหว่ยจะเด็ดเดี่ยวมาก

แม้ว่าฮั่วเทียนหลันจะแสดงความโกรธ แต่มู่เหว่ยก็ไม่ได้หดตัวลงดวงตาของเธอแดง และน้ำตากำลังจะร่วงหล่น

เมื่อคิดว่าในที่สุดเขาเป็นหนี้มู่เหว่ย ฮั่วเทียนหลันก็ฝืนใจ และพามู่เหว่ยไปบ้าน

แววตาของแม่เขา มีความผิดหวังอย่างสุดซึ้ง แม้ว่ามันจะเป็นจิตใจที่สงบอยู่เสมอของเขา แต่ก็ทำให้รู้สึกเสียวซ่าเล็กน้อย

ตงหยงซี่พาสาวสวยมาด้วย เธอดูบอบบางและน่ารัก เธอน่าจะอายุไม่มาก ท่าทางไม่ถึงยี่สิบปี

ผู้หญิงคนนี้ชอบหัวเราะและพูดตรงไปตรงมา

เธอจับมือของมู่เหว่ยแล้วพูดว่า : "พี่เหว่ย ฉันชอบ《ราชินีแห่งหนานกง》ที่พี่ถ่ายทำก่อนหน้านี้มากที่สุด ในซีรีส์ พี่รับบทเป็นราชินีแสดงกลายเป็นนางแบบ ช่วงนี้ทำไมถึงไม่เคยเห็นละครของพี่ออกฉายเลย? "

ใบหน้าของมู่เหว่ยมีรอยยิ้มที่ดี ดวงตาของเธอกวาดมองไปทั่วร่างอันหรันอย่างใจเย็น และกล่าวว่า : "มีอุบัติเหตุเล็กน้อย ไม่นานก็จะกลับมาฉาย"

คำสั่งห้ามของหลี่รูยาเกี่ยวกับมู่เหว่ยนั้นมีอยู่รอบด้าน อย่างน้อยก็ในช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่มีใครกล้าเชิญมู่เหว่ยถ่ายหนัง

ถึงอย่างไรเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่ายินดี ดังนั้นหลังจากเรื่องนี้ฮั่วเทียนหลันจึงลงคำสั่ง ทำให้การห้ามของมู่เหว่ยกลายเป็นสิ่งที่ทุกคนในแวดวงคิดว่าเป็นการพักผ่อนชั่วคราว

"เฮ้ มีเรื่องเกิดขึ้นหรอ? ลำบากไหม? พี่เป็นผู้หญิงคนโปรดของพี่ชายสอง เขาแก้ปัญหาให้พี่ไม่ได้หรอ? "

หญิงสาวเป็นคนพูดตรงไปตรงมา แม้ว่าเธอจะสังเกตเห็นว่าอันหรันอยู่ตรงนั้น

แต่เธอได้รู้จักกับมู่เหว่ยมาก่อนนานแล้ว ทั้งหมดที่เธอรู้เกี่ยวกับอันหรันก็มาจากมู่เหว่ย

ดังนั้นในใจของเธอ อันหรันเป็นผู้หญิงที่เลวร้ายและเจ้าเล่ห์มาก

มู่เหว่ยหัวเราะเบาๆ ดวงตาของเธอกวาดไปทั่วอันหรันด้วยชัยชนะเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเธอจะอวดศักดิ์ศรี : "อย่าพูดเรื่องไร้สาระเลย เทียนหลันมีครอบครัวแล้ว"

"ทุกอย่าง ใครไม่รู้......"

ฉินฟางขัดจังหวะหญิงสาว ก่อนที่เธอจะพูดจบ

"อิ๋งอิ๋ง ในที่สุดเธอก็ได้จีบเทพบุตรของเธอติด ความรักรู้สึกมีความสุขไหม? "

ใบหน้าของหยู่อิ๋งอิ๋งแดงระเรื่อ และเธอพูดเบาๆ : "พี่ฟาง พี่ชายหยงซี่และฉันเป็นแค่ความสัมพันธ์ฉันพี่น้อง เขาบอกว่าเขาขาดเพื่อนผู้หญิง แล้วเขาก็ขอร้องฉัน......"

"จุ๊จุ๊ ขอร้อง! "

ฉินฟางพูดหยอกล้อ หยู่อิ๋งอิ๋งทำหน้าตาลำบากใจทันที และเริ่มต่อสู้กับฉินฟาง

ฉินฟางรู้น้ำหนักการพูด อย่างไรก็ตามมีบางคำพูด ที่หยู่อิ๋งอิ๋งพูดตอนนี้ เหมือนว่ามู่เหว่ยจงใจนำทาง

ที่นั่นครึกครื้นมาก ดูเหมือนว่าอันหรันจะเงียบเหงาไปเล็กน้อย

เธอนั่งอยู่คนเดียว พร้อมกับน้ำผลไม้หนึ่งแก้วตรงหน้า ถือโทรศัพท์เลื่อนอ่านข่าว

ฉินฟางเห็นว่าตัวเองพูดอะไรบางอย่าง อันหรันก็ไม่แยแส ทันใดนั้นก็รู้สึกรำคาญเล็กน้อย

เธอหัวเราะเบาๆ หยิบกล่องบนโต๊ะ แล้วพูดว่า : "พี่เหว่ย พี่เตรียมของขวัญอะไรให้พี่ชายสอง!"

มู่เหว่ยกล่าวว่า : "ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ความรักเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด"

ช่องว่างระหว่างการพูด หยู่อิ๋งอิ๋งก็เปิดกล่อง

ทันใดนั้นเธอก็ตะโกนด้วยความประหลาดใจ และพูดว่า : "ว้าว! พี่เหว่ย พี่ซื้อจริงเหรอ เข็มขัดนี้เป็นรุ่นลิมิเต็ดระดับโลก ที่วางจำหน่ายในแฟชั่นวีคที่ผ่านมาในมิลานไม่ใช่หรอ มีแค่สิบเส้น พี่ได้มาอย่างไร? "

ในเวลานั้นหยู่อิ๋งอิ๋งต้องการจะซื้อ แต่หลังจากใช้การเชื่อมต่อบางอย่าง เธอก็พบว่าถูกสั่งหมดแล้ว

"เพื่อนคนหนึ่ง เป็นนักวิจารณ์ทั่วไปที่นั่น ช่วยฉันเก็บไว้เส้นหนึ่ง"

คำพูดของมู่เหว่ยเป็นเรื่องธรรมดามาก แต่ก็เผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจ อย่างไรก็ตามมิลานแฟชั่นวีคคืองานแสดงแฟชั่นชั้นนำของโลก

และคณะกรรมการในวงการแฟชั่นก็เป็นบุคคลสำคัญ

อันหรันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แต่แทนที่จะมองไปที่มู่เหว่ย อันหรันกลับมองไปที่ฮั่วเทียนหลัน

วันนี้เธอไม่อยากมา แต่ฮั่วเทียนหลันลากเธอมา

เธอยังจำอาการบาดเจ็บที่ข้อมือของฮั่วเทียนหลันได้ ตอนไปเธอบอกว่าจะไปเอากระเป๋า และหยิบสเปรย์ยาขาวหยุนหนานออกมาจากกล่องยา

รอยช้ำนั้น ต้องถูกทุบอย่างรุนแรง ตอนนี้ฮั่วเทียนหลันยังคงเล่นไพ่อยู่ น่าจะเจ็บปวดนะ?

อันหรันคิดในใจ เธอกระตือรือร้นเล็กน้อย และต้องการให้ฮั่วเทียนหลันฉีดพ่นเพื่อลดอาการอักเสบ