ตอนที่ 225 รสชาติของน้ำตา

หยู่อิ๋งอิ๋งพยักหน้า หลังจากฉินฟางค่อยๆปล่อยเธอ เธอมองไปที่หนานทงและอันหรันเล็กน้อยอย่างไม่เต็มใจ แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก

ในบรรยากาศที่น่าเบื่อนี้ อันหรันรู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อย

นี่เป็นเหมือนฝูงหมาป่าที่หิวโหยรอคอยโอกาสที่จะตะครุบตัว ตราบใดที่พวกมันสบโอกาสพวกมันจะกัดกินเนื้อคุณ

เธอลุกขึ้นและเตรียมจะออกไปข้างนอกเพื่อรับอากาศ แต่เมื่อเธอเดินผ่านหยู่อิ๋งอิ๋ง จู่ๆเธอก็สะดุดล้ม เกือบล้มลงกับพื้น

เธอส่งเสียงโดยไม่รู้ตัว และทำให้ฮั่วเทียนหลันและคนอื่นๆ ตกใจ

ฮั่วเทียนหลันเห็นอันหรันที่กำลังจะลุกขึ้นยืนบนโซฟา ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว : "กำลังก่อเรื่องทำอะไรน่ะ? "

อันหรันยังไม่ได้พูด แต่หยู่อิ๋งอิ๋งดูกังวลเล็กน้อย

ถึงอย่างไรเมื่อกี้เธอแค่อยากจะแกล้งอันหรัน และแค่ทำให้เธอขายหน้าเล็กน้อย

แต่เธอไม่คาดคิด ว่าอันหรันจะรู้สึกโล่งใจ ถึงขนาดที่เธอไม่ได้มองไปบนพื้น

หยู่อิ๋งอิ๋งรู้อารมณ์ของฮั่วเทียนหลัน สายตาอันหรันเวลานี้มองไปที่อิ๋งอิ๋ง

เธอพูดว่า : "คือฉันไม่ได้ระวังเท้าเคล็ดนิดหน่อย คุณฮั่ว ฉันขอโทษ รบกวนพวกคุณแล้ว! "

อันหรันออกจากห้องส่วนตัว ชั้นบนสุดมีห้องส่วนตัวสามห้อง ริมสุดมีระเบียงขนาดใหญ่

เธอเดินไปตามทางเดิน เพียงเปิดประตู และไปที่ระเบียง แต่เห็นร่างที่คุ้นเคย

"คุณอัน เจอกันอีกแล้ว"

คนพูดคือฟู่ฮั่นหยู ซึ่งมาพร้อมกับลูกค้ารายใหญ่สองสามคน เพื่อมาสนุกสนานที่นี่ในวันนี้

มีผู้หญิงสองคนอยู่รอบๆ ลูกค้ารายใหญ่ พวกเธอก็เล่นเกินจริงไปหน่อย เริ่มทำสิ่งที่อธิบายไม่ได้

ฟู่ฮั่นหยูอยู่ข้างในดูเหมือนนกกระเรียนในฝูงไก่ เขาจึงออกมา

รอพวกเขาอีกสักพักให้เสร็จสิ้น แล้วค่อยกลับไป

"คุณฟู่ คุณก็มาเที่ยวด้วยหรอ? "อันหรันแปลกใจเล็กน้อย แต่เขาก็รับบทสนทนาที่ถาม

ใบหน้าของฟู่ฮั่นหยูตึง และดูเหมือนจะกังวลที่จะอธิบาย : "คุณอันคุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันแค่พาลูกค้ามาเท่านั้น"

พูดจบ เขารู้สึกยั้งสติไม่อยู่เล็กน้อย

ต้องการเพิ่มประโยคสองสามประโยค เพื่อดึงหน้าตากลับมา แต่ไม่รู้จะพูดอะไร

อันหรันยิ้มและพูดว่า : "ฉันรู้ ว่าคุณเป็นคนดีและซื่อสัตย์"

ฟู่ฮั่นหยูรู้สึกสับสนเล็กน้อย เมื่อเขาถูกส่งบัตรคนดีให้อย่างอธิบายไม่ถูก

เขาไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือโกรธ เพราะหลายครั้ง บัตรคนดีคนนี้คือคำด่าคน

เมื่อเห็นฟู่ฮั่นหยูที่ระเบียง อันหรันก็เตรียมตัวที่จะกลับไปที่ห้องส่วนตัว

ท้ายที่สุดถ้าฮั่วเทียนหลันออกมาและเห็นเธอกับชายแปลกหน้าที่ระเบียง เขาจะต้องโกรธแน่นอน

เธอแค่หันหลัง และยังไม่กลับไป แต่เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่อยู่ข้างหลังเธอ จู่ๆมือของเธอก็ถูกจับ

อันหรันดิ้นรนโดยไม่รู้ตัว และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น : "คุณฟู่ คุณกำลังทำอะไร ปล่อยฉัน!"

ฟู่ฮั่นหยูไม่ต้องการให้อันหรันจากไป หลังจากจับเธอได้ เขาก็ไปตรงหน้าเธอเพื่อขัดขวาง และปล่อยมือของเธอ

"คุณอัน มีเรื่องบางอย่าง สามารถคุยกันหน่อยได้ไหม? "

อันหรันขมวดคิ้ว เธอกลัวโดยสัญชาตญาณ สำหรับเรื่องราวที่จะคุยในตอนนี้

"คุณฟู่ ฉันคิดว่าระหว่างเราไม่มีอะไรน่าคุย"

เดิมฟู่ฮั่นหยูเป็นเพื่อนของอันเฮา ดังนั้นอันหรันจึงมีความประทับใจที่ดีต่อเขา

แต่ตอนนี้ฟู่ฮั่นหยูมือไม้อยู่ไม่สุขเลื้อยไปทั่ว ก็เท่ากับสัมผัสกับเกล็ดมังกรของอันหรัน