ตอนที่ 227 เหยียดหยาม

พูดจบ ฮั่วเทียนหลันก็ดึงอันหรัน และผลักเธอออกไปหลังจากเปิดประตู

อันหรันต่อต้านเล็กน้อย ถึงการปฏิบัติต่อฮั่วเทียนหลันจะรู้สึกอับอาย ตอบสนองจะช้าก็ตาม

"ขอโทษ คุณฮั่ว ฉันจะกลับไปเอา แต่คุณได้โปรดปล่อยฉันได้ไหม? "

อันหรันต้องการที่จะออกไปอย่างสง่างาม แทนที่จะอยู่ในมือของฮั่วเทียนหลันเหมือนสุนัขที่ไว้ทุกข์

มุมปากฮั่วเทียนหลันมีรอยยิ้มที่เหยียดหยาม เขาก็ไม่ได้แย่กับของขวัญที่แตกหักของอันหรัน

เพียงแค่ความโกรธในใจของเขา ต้องการจุดระบาย

ผู้หญิงคนนี้คิดยังไงกับตัวเอง? สวมเขาหรอ?

เหมือนทำตามอำเภอใจ! เมื่อเขากลับมา เขาก็ตรวจสอบข้อมูลของฟู่ฮั่นหยู

กลับมาจากสหรัฐอเมริกา เวลาที่กลับมยังไม่นาน

เมื่อนึกถึงที่อันหรันเคยไปสหรัฐอเมริกาครั้งก่อนก่อน ฮั่วเทียนหลันก็รู้สึกว่าเขาอับอายขายหน้า

ผู้หญิงคนนี้ บอกชัดเจนว่าตอนที่เธออยู่ที่สหรัฐอเมริกา เธอได้คบหากับฟู่ฮั่นหยู

"ทำไมต้องปล่อยเธอ? " ฮั่วเทียนหลันคลายมือเล็กน้อย แต่ไม่ยอมปล่อยอันหรัน

อันหรันอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว เธอไม่ต้องการโต้เถียงกับฮัวเทียนหลัน

แต่หลังจากที่ฮั่วเทียนหลันทำให้เธออับอาย ก็ยังคงถามเธอว่าทำไม ซึ่งกระตุ้นความโกรธในใจของเธอทันที

"คุณฮั่ว ฉันคือคน คือภรรยาของคุณ ไม่ใช่สิ่งของของคุณ ฉันจะออกไป ก็จะเดินออกไปเอง ไม่ใช่ถูกคุณผลักออกไป! "

หากปกติท่าทีของอันหรันแบบนี้ ไม่แน่ฮั่วเทียนหลันอาจจะถอยให้

ถึงอย่างไรสีหน้าบนใบหน้าของอันหรันดูเศร้าและโกรธ ฮั่วเทียนหลันก็จะรู้สึกหวั่นไหวกับเธอ

แต่การได้เห็นเธอและฟู่ฮั่นหยูในวันนี้ ฮั่วเทียนหลันรู้สึกว่ามันน่าตลก

ผู้หญิงคนนี้ เธอไม่ลืมที่จะแสดงกับตัวเองในเวลานี้หรอ?

เขาพูดว่า : "เธอเป็นภรรยาของฉัน แต่เธอไปคบกับผู้ชายคนอื่น? "

ขณะที่ฮั่วเทียนหลันพูด ความแข็งแกร่งในมือของเขาก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อยแล้ว

คอของอันหรันถูกบีบรัดแน่น เธอก็หงุดหงิดเล็กน้อยทันที

"ไม่ใช่ ฉันเปล่า คุณฮั่ว ที่บนดาดฟ้า......" เมื่อพูดถึงตรงนี้ อันหรันก็รู้สึกว่าพลั้งปากพูด จึงเม้มปากไม่พูด

เธอรู้คำอธิบายของตัวเอง มันจะทำให้ฮั่วเทียนหลันโกรธเท่านั้น

"พูด พูดสิ! ยอมที่จะนั่งกับผู้ชายคนอื่นและร้องไห้ ไม่ยอมอยู่หัวเราะในคฤหาสน์? "

คำพูดถากถางของฮั่วเทียนหลันนั้น ร้ายกาจทุกประโยค

อันหรันถอนหายใจเฮือกใหญ่ เมื่อรู้ว่าทุกสิ่งที่อธิบายนั้นผิด

"ขอโทษค่ะ คุณฮั่ว เรื่องราวไม่ใช่อย่างนั้นที่คุณคิดจริงๆ"

ฮั่วเทียนหลันมีคลื่นแห่งความโกรธอยู่ในใจ และคำขอโทษของอันหรันคือสิ่งที่เขาคิด

ผู้หญิงคนนี้ หรือว่าเพราะเขาไม่ถูกใจเธอหรอ?

เขากระแทกประตู อุ้มอันหรันโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินขึ้นไปชั้นบน

อันหรันพยายามจะลง แต่ไม่กล้าส่งเสียง เพราะกลัวป้า Ding ตื่น

ฮั่วเทียนหลันเตะเปิดประตูห้องนอน เหวี่ยงอันหรันลงบนโซฟาอย่างแรง จากนั้นก็กดทับทั้งตัว

เขายื่นมือเข้าไปในเสื้อผ้าของอันหรัน โดยแทบจะไม่รู้ความหนักของน้ำหนัก และบีบอันหรันอย่างเจ็บปวด

"คุณฮั่ว อย่า เจ็บ......"

ก่อนที่เธอจะพูดจบ ฮั่วเทียนหลันก็ปิดปากเธอโดยตรง

เขาปล้นความงามของร่างกายอันหรันอย่างบ้าคลั่ง และมืออีกข้างของเขาก็ถอดเสื้อผ้าของอันหรันออกแล้ว

การต่อต้านของอันหรันต่อการปล้นสะดมแบบนี้ จะทำให้เธอนึกถึงความทรงจำที่เลวร้ายเหล่านั้น

"คุณฮั่ว ขอร้องล่ะ ปล่อยฉัน ปล่อยฉัน......นะ! "

ก่อนที่คำพูดของอันหรันจะจบลง ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง

ผู้ชายคนนี้ คาดไม่ถึงเกือบจะยัดมือเข้ามา