ตอนที่ 228 ว่าวที่เชือกขาด

อันหรันหมดหวัง และอยากจะลุกขึ้น แต่ถูกฮัวเทียนหลันรั้งไว้และกระแทกเข้าใส่

ร่างกายมีอาการปวดฉีกขาด ซึ่งจะทำให้ยิ่งแย่ลง

แต่อันหรันไม่สามารถสนใจเรื่องนี้ เธอยื่นมือออกไป อยากจะคลานไปที่เตียงเพื่อหยิบกำไรข้อมือหยก แม้ว่ามันจะเป็นเศษเล็กเศษน้อยก็ตาม เธอก็จะเก็บกำไรข้อมือหยกทั้งหมดทีละน้อย

น้ำตาไหลเหมือนว่าวที่เชือกขาด ปลิวว่อนบนเตียงใหญ่

การเคลื่อนไหวของฮั่วเทียนหลันนั้นหยาบกระด้าง เสียงกระทบร่างกาย ดังก้องไปทั่วห้องนอน

แต่ความโกรธในใจ ก็ยิ่งมีชัยชนะขึ้นมา

เขาไม่คาดคิด ว่าอันหรันจะหลงไหลในกำไรข้อมือหยกนี้

"ทำไม? ทำไม? กำไรหยกนี้ มีความสำคัญกับเธอขนาดนี้เลยหรอ? "

ในขณะนี้ ฮัวเทียนหลันรู้สึกว่าความรู้สึกของเขาที่ทุ่มเทต่ออันหรัน ดูเหมือนป้อนสุนัข

อันหรันรู้สึกว่าเอวของเธอกำลังจะหัก และในที่สุดก็เห็นเศษซากใต้เตียง

เมื่อฟังคำพูดของฮั่วเทียนหลัน เธอยิ้มเศร้า ๆ บนใบหน้า และพูดว่า: "คุณฮั่ว สร้อยข้อมือหยกนี้ เป็นญาติของฉัน เขาทิ้งมันไว้ให้ฉัน! "

อันหรันบอกความจริงในครั้งนี้ เธอไม่คิดจะบอกความจริงกับฮั่วเทียนหลัน

เงื่อนไขข้อแรกคือ ฮั่วเทียนหลันเต็มใจที่จะเข้าใจเธอจริงๆ

แต่ในวินาทีถัดมา เธอก็ถูกจับเหมือนหุ่นเชิด และฮัวเทียนหลันก็จับหัวของเธอโดยตรง กดเธอลงบนเตียง

เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออก

"มาถึงตอนนี้ เธอยังอยากโกหกฉัน! อันหรัน หรือว่าในใจของเธอ ฉันเทียบกับผู้ชายคนอื่นไม่ได้เหรอ? "

ฮั่วเทียนหลันโกรธมาก เขาทุ่มเทความรักให้กับอันหรัน

แต่อันหรันล่ะ?

นอกใจเขาครั้งแล้วครั้งเล่า เขามีความรู้สึกจริงใจ ที่จะให้อาหารสุนัข

ร่างกายของอันหรันแดงแล้ว แม้จะความช้ำ

ฮั่วเทียนหลันใช้กำลังมากเกินไป ใช้แรงจนวินาทีถัดมา รู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกเขาฉีกขาดอย่างรุนแรง

ความรู้สึกอบอุ่น แผ่ออกมาจากใต้เขา

อันหรันสังเกตเห็นมัน ฮั่วเทียนหลันก็ด้วย จากนั้นก็มีเลือดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว

ราวกับว่าเลือดแตก สีแดงสดพราว ทำให้หัวใจของฮั่วเทียนหลันสะเทือนใจเล็กน้อย

เขาผลักอันหรัน ลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินไปที่ห้องน้ำ

ในครั้งนี้อันหรันดูเหมือนจะหมดเรี่ยวแรง เธอจึงนอนลงบนเตียงอย่างยากลำบาก และคลานไปขึ้นเตียงอีกครั้ง

ฮั่วเทียนหลันเพิ่งล้างง่ายๆ และออกมา

ครั้งแรกที่เขาออกมา เขารู้สึกโกรธอย่างมาก กำลังจะเผาสติของเขา

"อันหรัน เธอกำลังทำอะไร? "

ขณะนี้ของอันหรัน ร่างกายท่อนล่างยังคงห้อยอยู่บนเตียง แต่ร่างกายส่วนบนก็อยู่บนพื้นแล้ว

ภาพอะไร ท่าทางอะไร ถูกโยนทิ้งไว้ข้างหลังสมองของเธอ

เธอเคยขอโทษอันเฮามาแล้วครั้งหนึ่ง เธอไม่ได้ปกป้องอันเฮา

ครั้งที่สองนี้ หากไม่สามารถปกป้องสร้อยข้อมือที่อันเฮาทิ้งไว้ได้ เธอก็เหมือนตายได้เช่นกัน!

อันหรันไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพราะการสูญเสียเลือด มือของเธอสั่นไปแล้ว แต่เธอก็ยังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรวบรวมชิ้นส่วนของสร้อยข้อมือเข้าด้วยกัน

"เธอไม่ได้ยินฉันเหรอ? " ฮั่วเทียนหลันก้าวไปข้างหน้า คว้าคอของอันหรันโดยตรงแล้วเหวี่ยงเธอลงบนเตียง

เขารู้สึกว่าอันหรันคลุ้มคลั่ง ในเมื่อก่อน แม้ว่าอันหรันจะต่อต้านเขา แต่ในไม่ช้าก็จะหวาดกลัว เมื่อเห็นความโกรธของเขา

แต่วันนี้ เธอกำลังทำอะไร?

เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังทวนกระแส ยั่วยุเขา ไม่สนใจเขา เหยียบย่ำศักดิ์ศรีในฐานะผู้ชาย

"ไม่ อย่า คุณฮั่ว สร้อยหยกนี้ คือชีวิตของฉัน! "

อันหรันดิ้นรน จนหมดเรี่ยวแรง แต่ฮั่วเทียนหลันโกรธมากขึ้น

ฮั่วเทียนหลันเตะ และทุบเศษสร้อยข้อมือที่ยังคงอยู่

พื้นรองเท้าไม่หนา ชิ้นส่วนสร้อยข้อมือก็แหลมไปหน่อย ฮั่วเทียนหลันรู้สึกเจ็บที่เท้า เขาเอื้อมมือไปแตะสีแดงบนมือของเขา ซึ่งแพรวพราวมาก

อันหลันสิ้นหวัง เธอไม่คาดคิดว่าคำวิงวอนของเธอ จะถูกแทนที่ด้วยการเหยียบย่ำที่ไร้ความปราณีของฮั่วเทียนหลัน