ตอนที่ 229 จริงๆแล้วฉันก็เคยชอบเธอ

คำพูดของฮั่วเทียนหลัน ทำให้เยื่อใยครั้งสุดท้ายในใจของอันหรันที่มีต่อเขา พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

ชายคนนี้ ได้เห็นเลือดทั่วตัวเธอ แต่ยังทำแบบนี้ รู้สึกว่าตัวเองขวางหูขวางตาหรอ?

ร่องรอยแห่งความสิ้นหวัง ปรากฏขึ้นในดวงตาของอันหรัน และทันใดนั้นก็เย็นชา : "ตามใจคุณ! "

เธอถ่างขาของเธอ และไม่พูดอะไร

ฮั่วเทียนหลันตัวแข็งทื่อชั่วครู่ จากนั้นร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านอย่างไม่สามารถควบคุมได้

เขาไปข้างหน้า คว้าร่างกายส่วนบนของอันหรัน แล้วดึงอันหรันขึ้นมาเหมือนถังขยะ

ความเจ็บปวดทรมานที่เกิดขึ้น ทำให้อันหรันเจ็บปวดจนร้องออกมา

"เหอะ ที่แท้เธอก็ยังรู้ความเจ็บปวด? อันหรัน ฉันจะให้โอกาสเธอครั้งสุดท้าย เธอแน่ใจ......"

ฉับพลัน ฮั่วเทียนหลันต้องการยืนยันกับอันหรันในสิ่งที่เธอเพิ่งพูด

แต่ก่อนที่เขาจะพูดจบ อันหรันก็พยักหน้าทั้งน้ำตา

เหมือนกับเสียงตบหน้า ที่ตัวของฮั่วเทียนหลัน

ฮั่วเทียนหลันปล่อยอันหรัน และถอยหลังสองสามก้าวอย่างว่างเปล่า

ในขณะนี้ อาการใจสั่นที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนล้อมรอบฮั่วเทียนหลันอย่างไม่คาดคิด

เขาหันกลับไป กระแทกประตูและจากไป

หน้าราวบันไดชั้นสอง ฮั่วเทียนหลันบอกตัวเองว่าให้ใจเย็น ๆ

แต่ในเวลานี้ จิตใจของเขาเต็มไปด้วยประโยคจากอันหรันเมื่อครู่ว่าตามใจคุณ ที่เธอพยักหน้า

ผู้หญิงคนนี้ เป็นแบบนี้ได้ยังไง หรือว่าเธอไม่รู้สึก ที่ตัวเองรักเธอหรอ?

ฮั่วเทียนหลันกระแทกสองหมัดเข้าที่ราวบันได ราวไม้แดงที่แข็ง เสียงแตกร้าวนี้ ทำให้มีรอยแตกหลายจุดปรากฏขึ้น

หลังจากความโกรธในใจคลายลง เขาก็เปิดประตูและกลับไปที่ห้องนอน

อันหรันในตอนนี้ เป็นเหมือนเรือลำเล็กที่ลอยอยู่ในคลื่นยักษ์

เธอยื่นมือออกไปอย่างว่างเปล่า และคว้าสร้อยข้อมือที่พื้นที่ไม่สามารถถึงได้

แม้ว่าจะเป็นฮั่วเทียนหลันที่ได้ระบายความโกรธออกมามากมายแล้ว ความโกรธที่ถูกระงับไว้ในตอนนี้ก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง

#สร้อยข้อมือเส้นนี้ สำคัญกว่าทุกอย่างของเธอหรอ? "

เขาพูดอย่างเย็นชา

แม้ว่าอันหรันใกล้จะเป็นลม แต่เธอก็ยังมีสติอยู่ในใจ บอกตัวเองว่าให้ปกป้องสร้อยข้อมือนี้

เธอไม่ได้พูด แต่ใช้มือของเธอในการเคลื่อนไหวที่เป็นประโยชน์ ชี้ไปที่สร้อยข้อมือที่หักอยู่บนพื้น ทำท่าคว้ามาในมือ

"ฉันเข้าใจแล้ว การกระทำของเธอแสดงถึงความคิดของเธอตอนนี้"

ฮั่วเทียนหลันก้าวไปข้างหน้า คว้าน่องอันบอบบางของอันหรัน แล้วลากเธอออกจากเตียงโดยตรง

ร่างกายของเธอร่วงลงไปที่พื้น ใบหน้าอันบอบบางของอันหรันอดไม่ได้ที่จะย่น

แต่ในช่วงเวลาต่อมา มีบางอย่างร้อนที่ริมฝีปากของเธอ

"เอาอกเอาใจฉัน หรือฉันโยนสร้อยข้อมือลงในถังขยะ! "

แม้ในขณะนี้ อันหรันจะรู้สึกอับอายอย่างมาก

เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่อยากปล่อยให้ตัวเองทำแบบนั้น

แต่คำพูดของฮั่วเทียนหลันไม่เคยล้อเล่น

เมื่อเห็นว่าอันหรันไม่อยากทำ ฮั่วเทียนหลันก็ลุกขึ้น แล้วก็โทรศัพท์ : "มาที่คฤหาสน์ เอาเครื่องบดมาด้วย"

อันหรันตกใจมาก เธอยื่นมือออกไปด้วยความสิ้นหวัง ต้องการจับฮัวเทียนหลัน

"คุณฮั่ว อย่า......"

แต่ฮั่วเทียนหลันปัดมือของเธอออกอย่างไร้ความปราณี และพูดอย่างเย็นชา : "เนื่องจากเธอมีผู้ชายที่สำคัญกว่าอยู่ในหัวใจของเธอ อันหรัน ตั้งแต่วันนี้ พวกเราเป็นสามีภรรยากันเถอะ! "

ทันใดนั้นหัวใจของอันหรันก็เจ็บปวด ราวกับว่ามีบางสิ่งที่สำคัญมาก แตกสลาย

เธอลุกขึ้นยืนอย่างยาก ลำบากพยายามกลอกตาแล้วเบะปาก......

ห้องโรแมนติก ห้องนอนเต็มไปด้วยรสนิยมที่เป็นเอกลักษณ์ของชายหญิงหลังจากความสุข

แต่เสียงความหนาวเหน็บ ก็ดังก้องในห้องนอน

"มาเลย ต่อ เธอไม่ใช่ว่าเต็มใจหรอ? นั้นวันนี้ก็ทุ่มเทมาจ่ายให้เพียงพอ ตราบใดที่เธอทำให้ฉันสบายใจ ฉันจะไม่สนใจว่าใครอยู่ในใจเธออีกแล้ว! "

ฮั่วเทียนหลันจับหัวอันหรัน บังคับเธอให้อยู่ใต้ตัวเขา

ตอนนี้ปากของอันหรันชา และยังมีกลิ่นเลือดจางๆ กระจายอยู่ในปากของเธอ

เวลานี้เธอดูเยือกเย็นจริงๆ เหงื่อบนใบหน้าของเธอ ทำให้ผมเปียกเป็นหย่อมๆ ฮั่วเทียนหลันปฏิบัติกับเธออย่างไร้ความปราณี

รอยฟกช้ำที่น่าตกใจตรงหน้าเธอ รอยเลือดใต้ร่าง และความรู้สึกเมื่อเข้าไปถึงจุดที่ลึกที่สุด ทำให้เธอต้องถอย

แม้จะเสียเลือดมากเกินไปและมีอาการชาตามเส้นประสาท อันหรันรู้สึกเจ็บปวดไปหมด

ร่างกายเจ็บปวด ใจยิ่งเจ็บปวด

ฮั่วเทียนหลันจับหัวอันหรันแล้วกดจนสุด แต่ดูเหมือนจะหมดแรง

เขาผลักอันหรันออกไปอย่างไม่สนใจ จากนั้นก็คว้าผ้าห่มมาพันรอบตัว

เขารู้สึกรังเกียจ เหมือนให้อันหรันผู้หญิงที่สกปรกมากเห็นเขา

"สิ่งของ เป็นของเธอแล้ว"

ฮั่วเทียนหลันหันกลับไป และเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง

น้ำไหลปรอยๆ เปิดจนสุด และเปิดที่ร้อนที่สุด

ผิวของเขากลายเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว แต่สิ่งที่ถูกเผาในเวลาเดียวกันคือความรู้สึกของเขาที่มีต่ออันหรัน

อันหรัน เธอรู้ไหม จริงๆแล้วฉันก็เคยชอบเธอ?

อันหรันบนพื้น เบลอขึ้นเรื่อยๆ

เธอถือชิ้นส่วนของสร้อยข้อมือหยกไว้ในมือ เศษที่แหลมคมได้แทงทะลุมือของเธอแล้ว

แต่ดูเหมือนเธอจะไม่รู้สึกเจ็บเลย เธอยังคงกอดมันไว้แน่น

เมื่อฮั่วเทียนหลันออกมาจากห้องน้ำ ก็มีเสียงเคาะประตูที่ชั้นล่าง