ตอนที่ 25 สาบสูญไร้ร่องรอย?

ร่างกายของอันรันยังไม่เตรียมพร้อมดี

เห็นได้ชัดว่าฮัวเทียนหลันรู้สึกถึงอุปสรรคที่ไม่สละสลวย เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และชะลอความแข็งแกร่งของเขา

ในวินาทีถัดมา อันรันยื่นมือออกไปเพื่อปิดกั้นตัวเธออย่างรวดเร็วและจับได้ถึงความร้อนของฮัวเทียนหลัน

ที่อุณหภูมิที่ร้อนนั้น โดนมืออันรันให้สั่นสะท้านโดยไม่ได้ตั้งใจ

และมือที่เย็นเฉียบของผู้หญิงคนนี้ ก็กระตุ้นฮัวเทียนหลันแบบที่แตกต่างออกไป

จู่ๆฮัวเทียนหลันก็ถูกปิดกั้น อารมณ์ของเขาก็แย่ลงในทันใด เขาคว้ามืออันรันแล้วหักมันออก

ฮัวเทียนหลันอดไม่ได้ที่จะจ้องมองเธอด้วยความโกรธ แต่กับเห็นใบหน้าอันรันตื่นตระหนก

ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัว เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวในใจและรู้สึกอึดอัดในทันที

"น่าเบื่อ! " ฮัวเทียนหลันผลักอันรันออกไป แล้วหยิบชุดนอนมาใส่ ยืนขึ้นจ้องมองผู้หญิงบนเตียงอย่างเย็นชา

อันรันรอดพ้นจากภัยนี้ รีบย้ายไปที่ด้านข้างของเตียง ซึ่งอยู่ห่างจากฮัวเทียนหลันมากที่สุด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสุขในการหลบหนี

โชคดี ที่ชายคนนี้ไม่ได้เป็นคนเลวทรามเหมือนครั้งก่อน

แต่ดูเหมือนว่าฝ่ามือของเขาที่ร้อนจัด จะเตือนอันรันถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้

เห็นท่าทางของอันรัน ใบหน้าของฮัวเทียนหลันก็มืดลงเรื่อยๆ และเขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม :"ใครอนุญาตให้เธอขึ้นเตียง? "

อันรันตัวแข็งทื่อและมองลึกไปที่ชายตรงหน้า เขากำลังจะให้เธอไปหรอ?

จากนั้นเธอก็ลุกขึ้น เมื่อเธอเดินผ่านราวแขวนเสื้อผ้า อันรันก็หยิบเสื้อผ้าของเธอมาใส่ทีละชิ้นต่อหน้าชายคนนั้น แล้วออกไป

เสียงปิดประตูไม่ดัง แต่ฮัวเทียนหลันจ้องไปที่ประตูที่ปิดอยู่และไม่ขยับไปชั่วขณะ

ดึกขนาดนี้ ผู้หญิงคนนี้จะไปไหนได้?

แน่นอนว่าน่าจะไปนอนที่โซฟาห้องรับแขก คนรับใช้จะชินกับการตื่นเช้าทุกวันมาทำอาหาร จะต้องเห็นแน่นอน หลังจากนั้น แม่ก็จะรู้

ฮัวเทียนหลันหัวเราะเยาะ ผู้หญิงคนนี้ไม่ลืมตอนที่ตัวเองกำลังเล่นแผนการนี้

เขายืนอยู่หน้าหน้าต่างและจ้องมองฟ้าที่มืดมิดเป็นเวลานาน ในที่สุดก็หันกลับไปและออกไปเพื่อพาอันรันกลับมา

เนื่องจากการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของพ่อ แม่จึงเต็มไปด้วยความเศร้าโศก หัวใจของเธอตกต่ำ อารมณ์ของเธอไม่สามารถมีขึ้นๆ ลงๆ มากเกินไป ดังนั้นในชีวิตประจำวันเขาและฮัวเส้าซู่จึงพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้แม่ของพวกเขาโกรธ

แต่ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เขาทำให้แม่ของเขาโกรธเพราะอันรันไม่น้อย