ตอนที่ 26 ข้อมูล

แต่วินาทีถัดมา เขาก็นึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับอันรันที่เขาพบ......

ฮัวเทียนหลันคืนความเฉยเมยบนใบหน้าของเขาทันที ยื่นมือออกไปเคาะเก้าอี้สองครั้ง : "หึ นอนที่นี่แล้วพรุ่งนี้เช้าให้แม่ฉันเห็นหรอ? ท่าทางน่าสมเพชทำให้แม่เสียใจ อันรันเธอเป็นคนที่มีจิตใจแย่จริงๆ! "

ตอนนี้อันรันที่รู้สึกกลัวอยู่แล้ว อยู่ๆเธอก็ได้ยินคนพูดอยู่ข้างหลัง เธอใส่ใจในสิ่งที่กำลังพูด เธอกลัวมากตื่นตระหนกจนไม่สวมรองเท้าแตะและกระโดดลงจากเก้าอี้

หลังจากที่เธอตอบสนองอย่างช้าๆกับความหมายของคำนั้น เธอก็เข้าใจได้ทันทีว่าใครเป็นใครหลังจากเงียบไปสักพัก เธอก็ไม่สนใจคำประชดของฮัวเทียนหลัน ถามเบา ๆ : "คุณฮัว ทำไมคุณถึงออกมา? "

แม้ว่าอันรันไม่ต้องการเห็นเขาในเวลานี้ เนื่องจากอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ แต่ไม่คาดคิดว่าผู้ชายคนนี้จะออกมาหาเธอด้วยซ้ำ เป็นไปได้ไหม.....เขากำลัง.....เป็นห่วงเธอ?

ทันทีที่ความคิดนี้ออกมา ประโยคถัดไปของฮัวเทียนหลันถูกขัดจังหวะ เขากล่าวอย่างเคร่งขรึม : "เธอไม่พลาดโอกาสใดๆ ที่เธอสามารถใช้ประโยชน์ได้ เธอคิดว่าถ้าแม่กดดันฉัน ฉันจะดีต่อเธอหรอ? "

อันรันได้ยินฮัวเทียนหลันพูดเช่นนั้น เมื่อรู้ว่าเขาเข้าใจเธอผิด เธออ่อนแอเล็กน้อย อันที่จริงเธอควรจะชินกับมันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นตราบใดที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งคือเธอ ผู้ชายคนนี้มักจะคาดเดาสิ่งที่เลวร้ายที่สุดกับเธอ

แต่เธอยังคงอธิบายโดยไม่รู้ตัว : "ก็คุณบอกว่าให้ฉันไป.....ฉันไม่มีที่ไป ฉันเลยอยากจะอยู่ที่นี่......"

คำพูดของอันรันทำให้ใบหน้าของฮัวเทียนหลันเย็นชาหนักขึ้น และเขาก็ตอบกลับไปอย่างไม่ใยดี : "ฉันให้เธอลงจากเตียง แต่ฉันบอกให้เธอออกมาหรือเปล่า? "

แสงแห่งความประหลาดใจฉายขึ้นบนใบหน้าของอันรัน

สัญชาตญาณบอกเธอว่าผู้ชายคนนี้ไม่มีเหตุผล

อย่างไรก็ตามเธอไม่มีหลักฐานใดๆ ที่จะพิสูจน์ได้

ขนตาสั่นกระตุกสองสามครั้ง มือจับมุมเสื้อผ้าแน่น อันรันหายใจเข้าลึกๆ และพูดเสียงเบาด้วยความเร็วที่สุด : "ขอโทษ"

ฮัวเทียนหลันจ้องมองอันรันเป็นเวลานาน ใบหน้านี้บริสุทธิ์อย่างเห็นได้ชัด ทำไมเขาถึงทำสิ่งที่น่ารังเกียจเหล่านั้น?

"กลับไปพักผ่อนเถอะ! "

อันรันก้มหน้า เดินผ่านเขาไปอย่างรวดเร็วและวิ่งกลับไปที่บ้านฮัว

ฮัวเทียนหลันผงะไปชั่วขณะ เมื่อมองไปที่ร่างของผู้หญิงคนนี้จากไปด้วยสีหน้าแปลก

อันรันนอนหลับอยู่บนโซฟาไม้ในห้องทั้งคืน

เมื่อตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ร่างกายของเธอเจ็บและรู้สึกว่าร่างกายของเธอไม่ใช่ของเธออีกต่อไป

อันรันลุกขึ้นอย่างแข็งทื่อ อาบน้ำแล้วเดินลงไปชั้นล่าง

หลี่รูยาตื่นแล้ว กำลังนั่งดื่มชาในห้องนั่งเล่นและดูข่าวตอนเช้า

เมื่อเห็นท่าทางแปลกๆ ของบนขาของอันรัน ใบหน้าของหลี่รูยาก็เปลี่ยนไปทันที

เธอลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหัน สีหน้าไม่ดีแต่การเคลื่อนไหวของมือของเธอนุ่มนวลมากเพื่อรองรับอันรัน ระดับเสียงของเธอเพิ่มขึ้นสองสามครั้ง เนื่องจากความไม่พอใจของเธอ : "เมื่อคืนเทียนหลันทำเธออีกแล้วใช่ไหม ไอ้นี่เขากับเธอแบบนี้ได้อย่างไร ก็รู้ๆอยู่ว่าเธอ......"

ดวงตาของอันรันเป็นสีแดงและมีฉากจากเมื่อคืนปรากฏต่อหน้าเธอ เธออดทนต่อคำสบประมาทจากผู้ชายที่เธอรักทุกรูปแบบ แต่ในตอนนี้ความห่วงใยและความรักของหลี่รูยาเกือบทำให้เธอร้องไห้

อันรันยิ้มอย่างขมขื่นทิ้งความคิดที่ยุ่งเหยิงและไม่ถูกกาลเทศะในหัวของเธอ ปลอบโยนหลี่รูยาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"แม่ อย่าพูดถึงเทียนหลันแบบนี้เลย เขารู้ว่าร่างกายหนูไม่ค่อยดี ก็ไม่ได้ทำอะไรหนู......เทียนหลันเขาดีกับหนูจริงๆ......หนูแค่เท้าชาตอนนอนเท่านั้น......"

อันรันรู้สึกเศร้าใจ เสียงของเธอก็เบาลงมากขึ้น เธอรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว หลี่รูยายิ้มอย่างสบายใจเฉพาะเวลาที่เธอเขินอายระหว่างสามีและภรรยา

อันรันขยับตัวเล็กน้อยและริเริ่มที่จะไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้าให้หลี่รูยา

หลี่รูยาชอบลูกสะใภ้คนนี้มากยิ่งขึ้น เธอสวย และมีสติสัมปชัญญะ ไม่เสแสร้ง และยังทำอาหารได้

สำหรับคนหนุ่มสาวในปัจจุบันมันเป็นเพียงหนึ่งในล้านโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเทียบกับนักแสดง

"รันรัน เมื่อก่อนตอนเธออยู่บ้านก็ทำอาหารบ่อยๆหรอ? "

"อื้ม อยู่คนเดียวจนชินแล้วค่ะ จะกินจะดื่มก็พึ่งพาตัวเอง"

หลี่รูยาฟังอันรันพูดอย่างแผ่วเบา แต่ในใจรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

ไม่มีใครรู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นมากไปกว่าอันรัน นั่นเป็นเหตุผลที่เธออยู่ฐานะเพื่อนของพ่อแม่ผู้ให้กำเนิดของอันรัน รู้ว่าเธอมาถึงสถานการณ์ที่ทรุดโทรม แต่ยืนยันที่จะให้ฮัวเทียนหลันแต่งงานกับอันรันในฐานะภรรยาของเขา

"เทียนหลันคนนี้ ถูกฉันตามใจมาหมดตั้งแต่พี่ชายของเขา......หากทำบางสิ่งที่ทำให้เธอเสียใจ เธอสามารถบอกฉันได้และฉันจะจัดการเขาให้ " เมื่อพูดถึงลูกชายคนโตที่ทำให้ตัวเองภาคภูมิใจ ดวงตาของหลี่รูยาฉายแววเหงาและเธอพูดเบาๆ

นึกถึงชายร่างสูงและหล่อเหลาในอัลบั้ม มองไปที่หลี่รูยาที่ดูเหมือนจะอายุไม่กี่ขวบในพริบตา เธอก็กดความคิดที่อยากจะถามลงไปในใจและพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง : "รู้แล้วค่ะแม่ เทียนหลันดีกับหนูมาก แม่สบายใจเถอะ"

หลังจากที่ฮัวเทียนหลันกลับมาจากการวิ่ง เขาก็เห็นอาหารเช้าที่เตรียมไว้บนโต๊ะ

หลี่รูยายกย่องฝีมือและคุณธรรมของอันรัน

ฮัวเทียนหลันชำเลืองมองอันรันอย่างเย็นชา ไม่ได้พูดอะไรดูเหมือนจะยอมรับ

อันรันยื่นแก้วน้ำอุ่นให้อย่างอ่อนโยนและพูดเบาๆ ว่า : "เทียนหลันฉหลังออกกำลังกายมาเหงื่อออกมาก ดังนั้นดื่มน้ำเกลือสักแก้วเถอะ"

ฮัวเทียนหลันรับมาโดยไร้ความรู้สึก แต่ในใจของเขารู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้ บางครั้งก็ดูเหมือนจะมีรายละเอียดค่อนข้างมาก

หลังจากกินอาหารเช้า อันรันและฮัวเทียนหลันก็ออกจากคฤหาสน์ฮัว

ทันทีที่รถเริ่มขับออกจากคฤหาสน์ฮัว คนขับลุงวังก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า : "คุณชาย** ภรรยาของฉันเพิ่งยกย่องคุณงามความดีของคุณนาย ~"