ตอนที่ 252 ตัวแทนแบบอย่างที่ดี

ถ้าบอกว่าไม่ตื่นเต้นนั่นก็เป็นเรื่องเท็จ ถึงอย่างไรอันหรันเป็นตัวแทนแบบอย่างที่ดี อยู่ข้างนอกมีความเข้มแข็ง อยู่ในบ้านหวาดกลัวมาก

เธอไม่สนใจเขา พูดเบาๆ ว่า: "คุณฮั่ว ฉันขอใส่เสื้อผ้าก่อนได้ไหม ไข้ยังไม่หาย ฉันกลัวหนาว......"

มีคำหนึ่งที่เธอไม่ได้พูด สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือฮั่วเทียนหลัน มีการระเบิดที่โหดร้ายอีกครั้ง

เธอไม่พูดประโยคนี้ ฮั่วเทียนหลันก็เดาได้เช่นกัน

ด้วยรอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของฮั่วเทียนหลัน เขากล่าวว่า : "ตอบคำถามของฉัน"

อันหรันเม้มริมฝีปาก โดยไม่เปิดปาก

ท่าทีที่ไม่ให้ความร่วมมือของเธอ ทำให้ฮั่วเทียนหลันอดไม่ได้ที่จะเย้ยหยัน

ผู้หญิงคนนี้ คิดว่าจูบเธอไม่ได้ เธอจะหนีไป?

หัวใจของอันหรันต่อต้าน เธอเพิ่งเห็นเขาและมู่เหว่ยอยู่ด้วยกันในตอนกลางวัน

และเขากลับมาตอนดึกขนาดนี้ ใครจะรู้ว่าเขาเพิ่งจบเรื่องแบบนั้นกับมู่เหว่ย

เมื่อนึกถึงผู้ชายคนนี้จูบริมฝีปากของเธอ และอยู่กับผู้หญิงคนอื่น อันหรันรู้สึกรังเกียจเล็กน้อย

"คุณฮั่ว คุณปล่อยฉัน ปล่อยฉัน! "

อันหรันพยายามอย่างหนัก แต่ฮั่วเทียนหลันกลับล็อคยากขึ้น

ริมฝีปากของฮั่วเทียนหลัน ไม่มีเส้นตายแล้ว

อันหรันรู้สึกว่าร่างกายส่วนล่างของเธอเย็น ส่วนสุดท้ายที่กำบัง ก็เปิดสัมผัสกับอากาศ

ทันใดนั้นเธอก็เริ่มตื่นเต้น ขาของเธอหดทันที เท้าข้างหนึ่งบนแขนที่กว้างของฮั่วเทียนหลัน ผลักเขาออกไป

ฮั่วเทียนหลันยังคงจับมืออันหรัน เขาล้มลงกับพื้น ขยับอันหรัน ทั้งคนนอนก็อยู่บนร่างของเขา

ทั้งสองคงท่าทางที่คลุมเครือ

"อันหรัน เธอต้องการดับไฟให้ฉัน! " ดวงตาของฮั่วเทียนหลันเต็มไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาที่ไม่อาจอธิบายได้

อันหรันส่ายหัว แล้วลุกขึ้นเล็กน้อย พูดว่า : "คุณฮั่ว คุณทำเอง ฉันแค่อยากให้คุณปล่อยฉัน"

"เธอเป็นภรรยาของฉัน ไม่ใช่ว่าเธอควรปรนนิบัติฉันหรอ? " อันหรันโค้งตัวของเธอแบบนี้ ทำให้ร่างที่ไม่ถือว่าเต็มไปด้วยความสวยงามเป็นพิเศษ ดูน่าสนใจอย่างผิดปกติภายใต้แรงโน้มถ่วง

ด้วยเสียงของอันหรัน เขาไม่สามารถต้านทานการเคลื่อนไหวที่คลุมเครือของฮั่วเทียนหลันได้

เมื่อเธอกำลังจะล้มลง สายตาของเธอก็กวาดไปที่คอของฮั่วเทียนหลันโดยไม่ได้ตั้งใจ

รอยริมฝีปากสีแดงสดที่นั่น สบถอำนาจอธิปไตยของตัวเอง ดูเหมือนจะหัวเราะเยาะที่เธอ ไม่ดูความสามารถตัวเอง

อันหรันอดไม่ได้ที่จะตัวสั่น และจากนั้นก็ตื่นขึ้น

เธอออกแรงทั้งร่างกายและความแข็งแกร่งอย่างกะทันหัน เพื่อให้ฮัวเทียนหลันไม่สามารถต้านทานและปล่อยมือ

อันหรันใช้ทั้งมือและเท้า รีบถอยออกจากร่างของฮั่วเทียนหลัน ดึงผ้าห่มคลุมตัวเธอไว้บนเตียงเพื่อล้อมรอบร่างของเธอ และพูดด้วยการขัดขืน : "คุณฮั่ว ขอโทษ วันนี้ฉันไม่มีความคิดแบบนั้น"

อันหรันไม่อยากเลวขนาดนั้น รอยริมฝีปากบนคอของฮั่วเทียนหลันทำให้เห็นได้ชัดว่าเมื่อกี้เขาต้องทำแบบนั้นกับมู่เหว่ย

การทำเช่นนี้กับผู้หญิงสองคนในเวลาเดียวกัน จะทำให้ของเหลวในร่างกายผสมกันและป่วยได้

ฮั่วเทียนหลันไม่กลัว แต่อันหรันรู้สึกรังเกียจและอยากจะอ้วก

ฮั่วเทียนหลันไม่คาดคิด ว่าอันหรันจะปฏิเสธเช่นนี้ เขาโกรธเล็กน้อยทันที

วันนี้เธอขัดขืนตัวเองหลายครั้ง เป็นอะไรไป กวนอารมณ์กับเขาหรือเปล่า?

ฮั่วเทียนหลันผลักอันหรันล้มลงกับพื้นโดยไม่พูดอะไร

โจมตีอย่างหนักของฮั่วเทียนหลัน ทำให้อันหรันเจ็บปวดจนจับหลังของฮั่วเทียนหลันโดยไม่ได้ตั้งใจ กระแทกมันลงอย่างรุนแรง

ฮั่วเทียนหลันรู้สึกปวดแสบปวดร้อนที่หลัง เห็นได้ชัดว่ามีเลือดออก

"คุณฮั่ว ขอร้อง ปล่อยฉัน! "

ครั้งนี้อันหรันไม่ลืมที่จะขอร้อง และในขณะเดียวกันเธอก็เขย่าตัวพยายามที่จะหลุดจากฮั่วเทียนหลัน

ยิ่งอันหรันปฏิเสธ ฮั่วเทียนหลันก็ยิ่งต้องการพิชิตเธอมากขึ้นเท่านั้น

เขาเกลียดรูปลักษณ์ที่บริสุทธิ์ของอันหรัน ถึงแม้บริสุทธิ์ ทำไมตอนแรกถึงทำสิ่งที่ไม่สามารถทนดูได้มากมาย?

"ร้อง ร้องดังๆ! "

ความเจ็บปวดไม่ชัดเจนเหมือนก่อนหน้านี้ แต่ความเจ็บปวดในหัวใจทำให้อันหรันมองไปที่ฮัวเทียนหลัน ความเศร้าโศกเสียใจยิ่งกว่าความตาย

ทำไมเขา ถึงไม่ยอมเชื่อตัวเอง?