ตอนที่ 257 หวาดกลัว

"คุณฮั่ว คุณเป็นอะไรไป? " อันหรันถอยออกไปสองก้าวด้วยความหวาดกลัว ฮั่วเทียนหลันในครั้งนี้ ทำให้เธอตกใจเล็กน้อย

แต่วินาทีต่อมา เธอถูกดึงเข้าสู่อ้อมแขนของฮั่วเทียนหลันโดยตรง

ในอ้อมกอดที่ร้อนแรงแขนของเขา กักขังเธอไว้อย่างแน่นหนา และลากเธอลงไปในอ่างอาบน้ำ

อันหรันตกใจ และกรีดร้องโดยไม่รู้ตัว

จากนั้นจูบที่ท่วมท้น ปิดกั้นทุกสิ่งที่เธอกำลังจะพูด

"ฮั่ว......ฮั่ว......คุณ......" อันหรันมึนงงแล้ว ฮั่วเทียนหลันเป็นอะไร?

เขาเหมือนสัตว์ร้ายที่ไร้เหตุผล เขาดึงชุดนอนของอันหรันโดยตรงและจูบที่หนาแน่นได้ทำลายร่างกายของอันหรัน

ทันใดนั้น ตำแหน่งที่นุ่มนวลก็ถูกกัด ความรู้สึกชา ทำให้อันหรันส่งเสียงอ่อนช้อยโดยไม่ได้ตั้งใจ

สำหรับฮั่วเทียนหลัน นี่เท่ากับการเติมเชื้อไฟเข้าไปในกองไฟ

เขายกอันหรันขึ้น ดึงความยับยั้งชั่งใจสุดท้ายออก แล้วกระแทกเข้าไป

ความเจ็บปวดจากการฉีกขาดทำให้อันหรันขดตัวทันที เธอยื่นมือออกไป และจับหลังของฮั่วเทียนหลัน พูดด้วยความเจ็บปวด : "คุณฮั่ว เจ็บ เจ็บ......"

แต่ฮั่วเทียนหลันไม่ได้ยิน เขามีเพียงความคิดเดียวในใจ ปลดปล่อยและปลดปล่อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ในห้องชุดขนาดใหญ่ ตั้งแต่อ่างอาบน้ำ ถึงโซฟา ไปจนถึงเตียงใหญ่และถึงระเบียง ที่พื้น......

ตราบใดที่มีพื้นที่ว่าง ฮั่วเทียนหลันก็ไม่ยอมปล่อย

อันหรันดูเหมือนจะถูกเขาฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เธอกำลังเอนกายพิงฮั่วเทียนหลันอย่างอ่อนแรง

ความทรงจำสุดท้าย คือดวงตาสีแดงเลือดของฮั่วเทียนหลัน โน้มตัวเขาเข้ามาใกล้มากขึ้น......

"ขอบคุณนะ อันหรัน! "

ในช่วงสุดท้ายที่อันหรันจะหมดสติ เมื่อได้ยินประโยคนี้ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ก็ผุดขึ้นในใจ

ที่แท้ ฮั่วเทียนหลันก็สามารถกล่าวขอบคุณ!

เมื่ออันหรันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง คืออยู่ในโรงพยาบาล

ทันทีที่เธอหันหน้าไป เธอก็เห็นดวงตาที่วาววับอยู่ข้างหนึ่ง ซึ่งบังเอิญมองมาที่ตัวเธอเอง

"ฮั่ว คุณฮั่ว ทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่? "

อันหรันพูดด้วยความประหลาดใจ มาที่โรงพยาบาล เธอก็คุ้นเคยกับมันแล้ว

แต่ฮั่วเทียนหลันอยู่ที่นี่ ซึ่งดูน่าแปลกใจเกินไป

ฮั่วเทียนหลันร่างรอยยิ้มที่ค่อนข้างกระอักกระอ่วน และพูดว่า : "เพราะเมื่อคืนเธอ หมดแรง"

หลังจากอันหรันได้ยินคำพูดเหล่านี้ ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้นมาทันที

เขากำลังพูดอะไร? เพราะข้อเรียกร้องของตัวเอง?

ที่เรียกว่าคนหมดแรงจนตาย แล้วเข้าโรงพยาบาล?

เธอเป็นคนเคราะห์ร้ายถูกไหม? เธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดร้อนๆในร่างกายส่วนล่างของเธอ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าฮั่วเทียนหลันทรมานเบา ๆ

เวลานี้มีเสียงเคาะประตู ประตูถูกผลักเปิด และแพทย์หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามา

หลังจากที่เห็นทั้งสองตื่นขึ้นมา ก็พูดว่า : "คุณชายสอง คุณนายน้อย"

อันหรันรู้ว่าตอนนี้พวกเขาควรอยู่ในโรงพยาบาลเอกชนของฟาเรนไฮต์

แพทย์หญิงตรวจฮั่วเทียนหลันก่อน จากนั้นเปิดประตูที่กั้นแยก และเริ่มตรวจอันหรัน

อันหรันลังเลและถามเบาๆ : "คุณหมอ ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม? "

แพทย์หญิงเงยหน้าขึ้น และมองไปที่อันหรัน ดูเหมือนเธอไม่ได้คาดหวังว่าอันหรันจะพูดอย่างสุภาพขนาดนี้

"เชิญคุณนายน้อยพูดค่ะ"

"เอ่อ ฉันกับคุณฮั่ว ทำไมถึงมาอยู่ที่โรงพยาบาล? " แม้ว่าจะเดาคำตอบได้นิดหน่อย แต่อันหรันก็ยังอยากได้ยินจากหมอหญิงให้เป็นจริงมากกว่านี้

แพทย์หญิงมองไปที่อันหรัน และกล่าวว่า : "อันนี้ คุณนายน้อย ฉันว่าคุณไม่ควรรู้จะดีกว่า"

อันหรันไม่พูด ยังคงมีท่าทียืนกราน

ใบหน้าของแพทย์หญิงมีสีแดงเล็กน้อย และกล่าวว่า : "คุณนายน้อย คำแนะนำส่วนตัวของฉัน คือถ้าคุณทำสิ่งนั้นกับคุณฮั่วอีกในอนาคต ไม่จำเป็นต้องให้เขากินยา สิ่งนี้จะทำให้ร่างกายของเขาเป็นภาระหนัก และร่างกายของคุณก็บอบบางมากเช่นกัน ดังนั้นเรายังต้องอดกลั้นมากขึ้น......"

แพทย์หญิงกำลังพูดความจริง ฮั่วเทียนหลันทำแบบนี้กับอันหรันมาแล้วแปดครั้ง ในครั้งที่เก้าแม้ว่าเขาจะเติมน้ำหล่อลื่นเข้าไปมากก็ตาม อันหรันก็ยังคงมีเลือดออก

เมื่อเห็นว่ามันถูกปลดปล่อยเพียงครึ่งเดียว และอีกครึ่งหนึ่งของความปรารถนาที่เหลือ สามารถรักษาได้ด้วยยาเพื่อแก้อาการปราบปราม ฮั่วเทียนหลันจึงมาที่โรงพยาบาล และถือว่าเป็นเหตุการณ์สำคัญ

สำหรับอันหรันมันเป็นเพียงแค่ร่างกายส่วนล่างของเธอ ได้รับความเสียหายมากเกินไป

หลังจากที่แพทย์หญิงพูดจบ ใบหน้าของอันหรันก็แดงจนเลือดจะไหล

เธออ่อ แพทย์หญิงเข้าใจความลำบากใจของเธอ จึงออกจากห้องไป

อันหรันพักผ่อนสักพัก ก็ลุกขึ้นจากเตียง

เธอเปิดประตู เห็นว่าฮั่วเทียนหลันนอนอยู่บนเตียง ท่าทางดูซีดเซียว

ฮั่วเทียนหลันแบบนี้ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสิ่งนี้ในสายตาของอันหรัน

อันหรันไปหยิบแก้วน้ำมาให้ฮั่วเทียนหลัน บริการให้ฮั่วเทียนหลันดื่ม จากนั้นก็ดื่มเอง

เมื่อนึกถึงความบ้าคลั่งของเมื่อวาน และการพลิกผันในคืนนี้ อันหรันรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน