ตอนที่ 258 ทำไมอุบัติเหตุไม่เกิดขึ้นกับแก

โจวหยวนมองไปที่ฮั่วเทียนหลันที่ง่วงงุนอย่างทำอะไรไม่ได้ และในที่สุดก็พูดได้เพียงว่า : "คุณนายน้อย ไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นได้ชัด เกี่ยวข้องกับคุณมู่ ดังนั้น เราได้แค่รอคุณชายตื่นขึ้นเท่านั้น ถึงจะจัดการได้......"

คำตอบที่ไม่คาดคิด แน่นอนว่าก็เป็นอย่างที่คิด

อันหรันตอบอืม แล้วก็หยุดพูด

มีความรู้สึกหลากหลายในหัวใจของเธอ ความเสียใจของเธอก็จะรู้สึกมากขึ้น

เธอยังคงรู้จักโจวหยวน ถือว่าตระกูลฮั่วเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดเสมอ

ตอนนี้ฮั่วเทียนหลันถูกวางยา ตัดสินแล้วว่าเป็นมู่เหว่ย แต่โจวหยวนไม่ทำอะไรเลย

นี่มันคืออะไรกัน?

หรือว่าฮั่วเทียนหลันเคยบอกโจวหยวน ให้ปกป้องมู่เหว่ย?

เธอลุกขึ้น และพูดว่า : "คุณอยู่กับคุณฮั่วเถอะ ฉันจะไปสูดอากาศ! "

พูดจบ อันหรันก็ออกจากห้องไป

จริงๆแล้วเธอไม่เหมาะกับการเดินมาก ทุกย่างก้าวเธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ฉีกขาดในร่างกายส่วนล่าง

เธอยืนกรานที่จะเดินไปที่ระเบียง รู้สึกได้ถึงความรู้สึกชื้นในร่างกายส่วนล่างของเธอ กลัวว่าเธอจะมีเลือดออกอีก

เธอขอเก้าอี้เอนกายและผ้าห่มจากพยาบาล เธอนั่งอยู่ใต้ระเบียงกระจกที่ลมหนาวพัดมาเป็นระยะๆ มองดูแสงจันทร์ข้างนอกหายไปเล็กน้อย

ฮั่วเทียนหลัน ในใจของคุณ ตกลงฉัน หรือมู่เหว่ยที่สำคัญ!

อย่าแกว่งระหว่างเราสองคนไปมา ต่อไปได้หรือไม่?

เธอหิว และเหนื่อยมาก รวมอยู่ด้วยกัน คือเธออ่อนแอมาก

หลังจากนั้นไม่นาน ก็หลับไป

เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลารุ่งเช้าแล้ว

เธอนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล ร่างกายห่มด้วยผ้านวมหนา

มีคนอยู่ข้างหน้า เขากำลังปอกแอปเปิ้ล มีดของเขาดีมาก เขาสามารถปอกเปลือกแอปเปิ้ลทั้งหมดออกได้ด้วยการปอกเพียงครั้งเดียว

อันหรันรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย ร่างกายของเธอร้อนนิดหน่อยดูเหมือนว่าเธอจะเป็นหวัด

เธอจ้องมองอย่างหนักหน่วง เพื่อดูคนตรงหน้าเธอ ดูเหมือนว่าจะเป็นฮั่วเทียนหลัน

"ฮั่ว คุณฮั่ว......" อันหรันพูดเบาๆ

ฮั่วเทียนหลันนิ่งเหมือนภูเขาไท่ ที่กำลังปอกแอปเปิ้ลเขย่ามือ เปลือกแอปเปิ้ลก็หลุดออกทันที

เขาวางงานที่ล้มเหลว และมีแอปเปิ้ลหกผลอยู่บนจานผลไม้ทางด้านขวาของเขา

เขาหั่นเป็นชิ้น แล้วป้อนปากอันหรัน

แอปเปิ้ลหวาน ทำให้อันหรันอ้าปาก และกัดเข้าไป

"เมื่อคืนเธอนอนที่ระเบียง? " ฮั่วเทียนหลันกล่าวอย่างใจเย็น

ร่างกายของอันหรันแน่นขึ้น เธอรู้จักฮั่วเทียนหลันเป็นอย่างดี ยิ่งสภาวะสงบเช่นนี้ก็หมายความว่าหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ

"ฉันแค่ อยากเห็นพระจันทร์และดวงดาว" อันหรันตอบอย่างอ่อนแอ

ฮั่วเทียนหลันขมวดคิ้ว เหตุผลแบบนี้คืออะไร? ในอากาศหนาวเย็นตอนกลางคืน ต่ำกว่าศูนย์ถึงสิบกว่าองศา เธอไปดูดาวและดวงจันทร์?

"ทำไม? "

"ฉัน ฉัน ฉันชอบ! "

อันหรันพบเหตุผลมากมายในใจ แต่ไม่มีเหตุผลใดที่เหมาะสม

ใช้ข้ออ้างว่าชอบ ในการตอบฮั่วเทียนหลันโดยตรง

ฮั่วเทียนหลันตกตะลึง เขาไม่สามารถหักล้างเหตุผลนี้ได้

"แสงจันทร์เมื่อคืนนี้สวยงาม ดวงดาวส่องแสง ฉันชอบแสงสียามนี้ มันจะทำให้ฉันรู้สึกว่าโลกยังคงสวยงามและสะอาด"

เฉพาะคนที่มีน้ำใจเท่านั้น ที่จะมีคำตอบเช่นนี้

ดวงตาของฮั่วเทียนหลันหดตัวลงเล็กน้อย ข้ามหัวข้อนี้ หยิบกล่องอีกด้านหนึ่ง เปิดและสวมแหวนเพชรลงบนนิ้วของอันหรันโดยไม่มีคำอธิบาย แล้วพูดว่า : "ถึงแม้ว่าชอบ นั้นก็ต้องใส่มันต่อไป"

อันหรันงุนงงเล็กน้อย เธอบอกว่า ไม่ใช่อันนี้!

เธออ้าปาก พยายามให้เหตุผลกับฮั่วเทียนหลัน

แต่หลังจากเห็นสายตาตอบโต้โดยไม่สมัครใจของฮั่วเทียนหลัน เธอก็กลัวอย่างรวดเร็ว

เขาเป็นเจ้านาย เชื่อฟังเขาจะสามารถอยู่ได้ตลอดไป

ป้า Ding รู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ ดังนั้นหลังจากที่ฮั่วเทียนหลัน และอันหรันไม่กลับมา ในวันรุ่งขึ้นเธอจึงแจ้งให้คุณนายฮั่วทราบ

ตอนเที่ยงป้า Ding และหลี่รูยามาที่โรงพยาบาลส่วนตัวของ Fahrenheit

ในห้องผู้ป่วยวีไอพี เห็นอันหรัน

ฮั่วเทียนหลันยืนอยู่อีกข้างหนึ่ง ให้เก้าอี้ตัวเดียวแก่หญิงชราของเขา

หลี่รูยาจับมืออันหรันแล้วพูดอย่างทุกข์ใจ : "เป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหน? ทำไมเธอถึงเข้าโรงพยาบาลอีกแล้ว? "

บาดแผลที่บอบบางเหล่านี้ เป็นเรื่องยากที่จะพูด

โชคดีที่ฮั่วเทียนหลันและอันหรันได้นัดคำสารภาพกันก่อนแล้ว อันหรันพูดเบาๆ : "แม่ ฉันไม่ระวังเลยล้ม ไม่เป็นอะไร "

ขณะที่เขาพูด อันหรันเปิดผ้านวมออกเผยให้เห็นร่องรอยฟกช้ำที่น่องของเธอ

นี่คือรอยแผลเป็นที่อันหรันและฮั่วเทียนหลันอบด้วยยาสีม่วง เมื่อสองชั่วโมงก่อนที่หลี่รูยาจะมา

เมื่อเห็นรอยฟกช้ำ หลี่รูยาก็ถอนหายใจอย่างทุกข์ใจทันที และหันไปจ้องไปที่ฮั่วเทียนหลัน เธอก็ตำหนิ : "เทียนหลัน แกเป็นสามี ปกป้องภรรยาอย่างไร? หรันหรันจะล้มไม่มีสาเหตุได้อย่างไร? "

ฮั่วเทียนหลันพูดเบาๆ ข้างๆ : "แม่ มันเป็นแค่อุบัติเหตุ......"

"อุบัติเหตุ อุบัติเหตุ! " หลี่รูยาพูดซ้ำสองด้วยเสียงที่รุนแรง จากนั้นดึงฮั่วเทียนหลันมา โดยกล่าวว่า : "ถ้ามันเป็นอุบัติเหตุ ทำไมมันไม่เกิดขึ้นกับแก? "