ตอนที่ 284 ฉันเรียกเธอว่าน้องสาว เธอก็คงไม่เห็นด้วย

ขณะนี้มีเสียงดังอยู่ด้านนอก และจากนั้นประตูห้องสอบสวนก็เปิดออก

ฮั่วเทียนหลันเดินเข้ามา และเมื่อเขาเห็นฮั่วเส้าซู่อยู่ที่นี่ ดวงตาของเขาก็เย็นชา

"ใครทำให้แกมา? " ฮั่วเทียนหลันกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เมื่อฮั่วเส้าซู่เห็นท่าทางมืดมนของฮั่วเทียนหลัน เขาก็สั่นในใจและรีบพูดว่า : "พี่ชายสอง ฉันคิดว่าอาจมีความเข้าใจผิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ น่าจะมีหลายอย่างที่เราไม่รู้......"

"ออกไป! " ฮั่วเทียนหลันกล่าวอย่างเคร่งขรึม

อุณหภูมิในอากาศลดลงเกือบสิบองศา

โจวหยวนขยิบตาที่ฮั่วเส้าซู่ และส่งสัญญาณว่าอย่าพูดต่อ มิฉะนั้นเขาจะเหมือนโอ้อวดความฉลาด

หลังจากทั้งสองคนออกไป สายตาของฮั่วเทียนหลันก็เคลื่อนไปยังมิลลี่ที่กำลังหดตัวอยู่ที่มุม เขาค่อยๆหมอบลงและมองไปที่มิลลี่แล้วพูดว่า : "เธอถพูดซ้ำในสิ่งที่เธอเพิ่งพูดซิ ถ้ามีประโยคโกหกอยู่ในนั้น ฉันจะฆ่าครอบครัวเธอ! "

ท่าทีของฮั่วเทียนหลันอ่อนโยนเล็กน้อย แต่สี่คำสุดท้ายทำให้มิลลี่ตกตะลึง

คนพวกนี้ จะเหี้ยมโหดกว่าได้ยังไง!

แต่ตอนนี้ อยู่ในสังคมภายใต้หลักนิติรัฐ ทำไมยังโวยวายจะฆ่ากัน

มิลลี่พูดซ้ำสิ่งที่เธอเพิ่งพูด หลังจากที่ฮั่วเทียนหลันหยิบบัตรไปจากมือของฮั่วเส้าซู่ เขาก็จ้องไปที่บัตรเป็นเวลานาน

สุดท้าย เขาใช้มีด ตัดบัตรขาดโดยตรง

ไม่จริง ไม่มีอะไรจริง!

ความอ่อนแอเป็นของปลอม ความเกรงใจเป็นของปลอม ความรักเป็นของปลอม ทุกอย่างเป็นของปลอม!

ผู้หญิงคนนี้ ทำให้เขาหัวปั่น!

ฮัวเส้าซู่อยู่ข้างนอกสักพัก เห็นคนออกมา จึงรีบไปถาม

เขาเป็นนายน้อยสามของฮั่ว ตราบใดที่เขาออกมา คนที่ออกมาจะรู้ทุกอย่าง

เมื่อได้ยินว่าฮั่วเทียนหลันทำลายบัตร ฮั่นเส้าซู่ก็รู้ว่ามีบางอย่างกำลังมีปัญหา

เขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถนั่งรอความตายได้ และตอนนี้เขาต้องหาพี่สะใภ้ของเขามา

หลักฐานปัจจุบัน อ้างอิงจากคำพูดของมิลลี่ และบัตรธนาคารเท่านั้น

มิลลี่อาจโกหก บัตรธนาคารก็สามารถขโมยได้

ฮั่วเส้าซู่รู้สึกว่าอันหรันไม่ใช่คนแบบนั้น

อันหรันออกมา เธอไปหาทันเหว่ย

เหตุการณ์ในประเทศปากีสถาน ฮั่วเทียนหลันและเธอกลับมาก่อน

หลังจากนั้นฮั่วเส้าซู่จัดการกับบางอย่างเสร็จสิ้น และกลับไปพร้อมกับทันเหว่ย

ผู้หญิงด้วยกันไม่มีอะไรมากไปกว่าการแชท ช้อปปิ้ง ดื่มกาแฟ

การเดินไปด้วยกัน ทำให้อารมณ์ดีขึ้น

ขณะพักผ่อนบนเก้าอี้นวดที่มุมห้าง ทันเหว่ยให้ของขวัญอันหรัน

อันหรันเปิดมันดู และมองไปที่มันเป็นลูกปัดดวงชะตา

นักษัตรสีทอง ธรรมดามาก เงินไม่กี่ร้อย

เธอสวมใสที่มือ กำลังพอดี

แต่มีสร้อยข้อมือหยกอยู่แล้ว สวมอีกมันเยอะเกินไปหน่อย

เธอกำลังจะถอดมัน แต่ถูกทันเหว่ยรั้งไว้ และพูดว่า : "เป็นอะไรเหรอ คิดว่ามันถูกเกินไป ไม่เหมาะกับตัวตนเธอ?"

เมื่อได้ยินสิ่งที่ทันเหว่ยพูด อันหรันก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า : "ไม่ใช่ เห็นว่าฉันมีเครื่องประดับอยู่ในมือแล้ว น้ำใจเธอฉันก็จะรับไว้......"

ทันเหว่ยโน้มตัวเข้าไปข้างหูของอันหรัน และกระซิบเบาๆ : "สวมให้ดี ฉันติดตั้งจีพีเอสในลูกปัดนี้ ถ้าเธอหายไป จะได้รู้ว่าเธออยู่ที่ไหน! "

ทันเหว่ยยังคงรู้สึกหวาดกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในปากีสถานครั้งล่าสุด

อันหรันถูกทุบที่ศีรษะจนเลือดออก เกือบตาย

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ ในวันรุ่งขึ้นทันเหว่ยได้ติดต่อคนขายที่อเมริกา เพื่อขอซื้อชิปเทคโนโลยีการระบุตำแหน่งการป้องกัน จากนั้นสั่งทำลูกปัดดวงชะตา

ในบรรดาเพื่อนคนเดียวของเธอ อันหรันโชคร้ายจริงๆ และด้านของฮั่วเทียนหลันก็เต็มไปด้วยภัยคำขู่อยู่เสมอ

หลายคนพยายามอย่างเต็มที่ อยากจะได้ตำแหน่งของเธอ

ทันเหว่ยคิดว่าที่ช่วยเธอแบบนี้ อาจจะเป็นการปลอบใจอย่างหนึ่ง

เมื่อฟังคำพูดของทันเหว่ย อันหรันก็ทำได้เพียงสวมมันต่อไป เพราะความปลอดภัยเป็นสิ่งแรก

หลังจากทั้งสองนวดกันสักพัก ก็ไปซื้อเสื้อผ้า

ทันเหว่ยเลือกชุดได้แล้ว และไปที่ห้องลองเพื่อลองชุด

อันหรันยังคงเลือกดูอยู่ที่ราวแขวนเสื้อ รุ่นใหม่ของปีนี้ค่อนข้างจำเจ รูปแบบทั้งหมดก็เป็นที่นิยมในปีก่อน ๆ

ในขณะนี้ เธอได้ยินใครบางคนเรียกชื่อเธอ และเสียงนี้ก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี

"อันหรัน! "

อันหรันหันหน้าไปมองผู้หญิงที่หยิ่งผยองตรงหน้าเธอ ด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

เนื่องจากการแต่งงานครั้งก่อนของเธอ อันชิงจึงถูกส่งไปต่างประเทศ ว่ากันว่าเธอไปเรียนที่วิทยาลัยที่ดีมาก

"อันชิง เธอกลับมาแล้ว" อันหรันพูดเบาๆ

อันชิงมองไปที่เสื้อผ้าสั่งทำของอันหรัน สร้อยข้อมือหยกบนมือ และสร้อยคอที่คอของเธอ

ผู้หญิงคนนี้ ซึ่งเคยยากจนมาก ตอนนี้เผยให้เห็นความสง่างามทุกหนทุกแห่ง

สิ่งนี้ทำให้ไฟหึงของอันชิงลุกโชนทันที

"เหอะ หลังจากที่กลายเป็นคุณนายฮั่วแล้ว มันก็แตกต่างกัน แม่แต่น้องสาวก็ไม่มี? " อันชิงกล่าวท่าทีที่แปลกประหลาด

อันหรันยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า : "ฉันเรียกน้องสาว เธอก็จะไม่เห็นด้วย ใช่ไหม? "

อันชิงมองไปที่ท่าทางของอันหรัน ความโกรธของเธอเกือบจะเผาผลาญสติของเธอ เธอรู้สึกเพียงว่าอันหรันหยิ่งเกินไป

เธอไม่ควรกลัว เมื่อเผชิญหน้ากับตัวเองเหรอ?

เธอก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว เกือบจะจิ้มมือไปที่ใบหน้าของอันหรันแล้วพูดอย่างเคร่งขรึมว่า : "นังสารเลว อย่าคิดว่าเธอจะนั่งในตำแหน่งคุณนายฮั่วได้อย่างมั่นคง เธอสามารถพอใจกับมันพอแล้ว ตำแหน่งนี้เป็นของฉัน เป็นของฉันเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้! "

อันหรันยื่นมือออกไป กดมือของอันชิงเบาๆ และพูดว่า : "งั้นฉันจะรอให้เธอมาเอาไป"