ตอนที่ 285 คนที่อ่อนโยนที่สุดในโลก

เมื่อฟังคำพูดของฮั่วเทียนหลัน โจวหยวนก็ยิ้มขมขื่น

เขารู้มานานแล้ว ว่ากระดาษไม่อาจห่อไฟไว้ได้

ดังนั้นในตอนเช้า เขาแค่ต้องการรายงานเหตุการณ์นี้ให้กับฮั่วเทียนหลัน

แต่ฮั่วเทียนหลันบอกว่า ให้เขาจัดการ

เขาถอนหายใจและพูดว่า : "นายฮั่ว สิ่งที่ฉันอยากจะบอกคุณเมื่อเช้านี้คือ! "

ฮั่วเทียนหลันกำลังจะดื่มที่เข้าปาก จากนั้นก็ตบโต๊ะอย่างแรง เขาดื่มไปแล้วเวียนหัวเล็กน้อย และพูดว่า : "แต่แกไม่ได้บอกว่า มันเป็นแบบนี้! "

เมื่อเห็นว่าฮั่วเทียนหลันกำลังจะโกรธเขา โจวหยวนก็ยิ้มขมขื่น และไม่ตอบสนอง

ใครก็ตามที่พบเจอสิ่งนั้น จะเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้ในใจของเขา

ให้ประธานฮั่วระบายอารมณ์ใส่ตัวเองบ้าง ก็คงดีกว่า

อย่างน้อยเมื่อเขากลับบ้านในตอนกลางคืน คุณนายน้อยก็สามารถทนความโกรธได้น้อยลง

แต่ฮั่วเทียนหลันไม่ได้พูดอะไรอีก เขาเอาแต่ดื่มจนอาเจียนถึงสามครั้ง......

นางบำเรอคนเดิม ถูกโจวหยวนไล่ออกไปแล้ว

เขาประคองฮั่วเทียนหลัน เรียกลูกน้องและส่งฮั่วเทียนหลันกลับบ้านด้วยกัน

รถคันดังกล่าวกำลังขับไประหว่างทางกลับไปที่คฤหาสน์ เมื่อเห็นว่าใกล้จะมาถึงแล้ว ฮั่วเทียนหลันก็ตื่นขึ้นมา

เขามองไปที่ถนนยามค่ำคืนอันมืดมิด และพูดว่า : "นี่จะไปไหน? "

โจวหยวนกล่าว : "กลับคฤหาสน์"

"ไปที่ชุมชนจินซิ่ว! " ฮั่วเทียนหลันพูดตรงๆ

แม้ว่าเขาจะดื่มมาก แต่เขาก็ยังจำได้ว่าอันหรันอยู่ในชุมชนจินซิ่ว

ความหมกมุ่นในใจของเขา บอกเขาว่าเขากำลังจะตามหาอันหรันและเปิดใจเพื่อพูดคุยดีๆกับอันหรัน

ทำไม ทำไมเธอต้องคิดร้ายกับเขาด้วย?

เขาไม่ดีพอสำหรับเธอเหรอ? หรือยังไม่พอใจเธอตรงไหน

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็จอดที่หน้าประตูชุมชนจินซิ่ว

เวลาดึกแล้ว แต่อันหรันยังไม่หลับ

เมื่อเห็นไฟรถด้านนอก เธอใส่เสื้อโค้ท และลงไปชั้นล่าง

ฟู่กุ้ยกำลังนอนหลับอยู่บนโซฟา และเมื่ออันหรันเปิดไฟ เขาก็ไม่ได้ลืมตา

โจวหยวนประคองฮั่วเทียนหลันไปถึงประตู แต่ก่อนที่จะเคาะประตู ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

เมื่อเห็นท่าทางเมาของฮั่วเทียนหลัน และกลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนไปทั่ว อันหรันก็อดไม่ได้ที่จะปิดจมูก

โจวหยวนกล่าวว่า : "คุณนายน้อย วันนี้นายฮั่วเข้าสังคม และก็ดื่มมากเกินไป......"

"ขอโทษนะ ทำให้คุณลำบากแล้ว" อันหรันก้าวไปข้างหน้า และช่วยประคองฮัวเทียนหลันขึ้นไปชั้นบน

แต่ฮั่วเทียนหลันดื่มมากเกินไป เพียงแค่สองก้าว น้ำหนักทั้งหมดของเขาก็ตกลงบนอันหรัน

ร่างเล็กของอันหรัน จะยืนได้อย่างไร?

เธอเซไปสองสามก้าว และกำลังจะล้มลงกับพื้น โจวหยวนรีบก้าวไปข้างหน้า และพยุงทั้งสองคน

ด้วยความช่วยเหลือของโจวหยวน อันหรันจึงพาฮั่วเทียนหลันไปที่ห้องนอนชั้นบน

ทันทีที่เขานอนลงบนเตียง เขาก็พลิกตัวอาเจียนไปทั่วพื้นทันที ด้วยเสียงโอ้

กลิ่นแปลกๆ ทำให้อันหรันรู้สึกรังเกียจทันที

โจวหยวนจะทำความสะอาด แต่อันหรันไม่ยอม บอกว่าดึกแล้ว ให้เขากลับบ้านก่อน

เธอกัดฟันและบีบจมูกด้วยตัวเอง ทำความสะอาดสิ่งสกปรกบนพื้นโดยประมาณ จากนั้นถูเจ็ดหรือแปดครั้ง จนเธอจะแทบไม่ได้กลิ่นแรงขนาดนั้นแล้ว

ฮั่วเทียนหลันนอนอยู่บนเตียง และท้องของเขาก็รู้สึกดีขึ้นหลังจากที่เขาอาเจียนออกมา

แม้ว่าสมองของเขาจะยังคงคลุ้มคลั่ง แต่เขาก็ยังจำเงาตรงหน้าได้

นั่นคือภรรยาของเขา อันหรัน

เขายื่นมือออกไป อยากจะจับอันหรัน

แต่เขานอน อันหรันยืน ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะจับได้โดยธรรมชาติ

อันหรันเปลี่ยนชุดนอน และเห็นการเคลื่อนไหวที่แปลกประหลาดของฮั่วเทียนหลัน

เมื่อยื่นมือออกมา หมายถึงอะไร? ต้องการอะไรหรือเปล่า?

"คุณฮั่ว คุณจะดื่มน้ำหรือเปล่า? " อันหรันถาม

ฮั่วเทียนหลันไม่ตอบ แต่ยังยื่นมือออกไป

เมื่อเห็นเขาเป็นเช่นนี้ อันหรันจึงหยิบแก้วน้ำอุ่นบนโต๊ะข้างเตียงมาที่มือของฮั่วเทียนหลัน

ฮั่วเทียนหลันคว้าแก้วน้ำ แล้วปล่อยอีกครั้ง

จู่ๆน้ำในแก้ว ก็หกใส่เสื้อผ้าของเขา

อันรันโกรธและเกลียด ผู้ชายคนนี้ ดื่มเยอะเกินไปเขาจะซื่อสัตย์หน่อยไม่ได้เหรอ?

เธอหยิบแก้วน้ำออก เช็ดรอยน้ำที่เห็นได้ชัดด้วยผ้าขนหนู และคุกเข่าลงบนเตียงข้างๆฮั่วเทียนหลันพยายามช่วยฮั่วเทียนหลันถอดเสื้อผ้าที่เปียกออก

แต่มือของเธอสัมผัสหน้าอกของฮั่วเทียนหลัน มือของฮั่วเทียนหลันก็คว้ามือของเธอไว้โดยตรง

จากนั้นก็พลิกตัว และกดเธอลงใต้ร่างของเขาโดยตรง

น้ำหนักของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ อันหรันอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

"คุณฮั่ว อย่า ลงไป หนักไปแล้ว......"

อย่างไรก็ตามฮั่วเทียนหลันกดเธอลงและไม่ขยับเลย เวลานี้เขาลืมตาและมองไปที่อันหรันด้วยดวงตาสีดำสนิท ซึ่งทำให้อันหรันเห็นภาพลวงตาว่าชายคนนี้หลงเสน่ห์แล้ว

"อันหรัน! " เสียงของฮั่วเทียนหลันไม่ดังเกินไป แต่มันเข้าหูอันหรันทำให้เธอตื่นเต้น

"คุณฮั่ว คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? " อันหรันพูดเบาๆ

ฮั่วเทียนหลันยื่นมือออกมา และฉีกเสื้อผ้าของอันหรันโดยตรง

อันหรันแค่รู้สึกเย็น และใช้มือทั้งสองข้างคลุมร่างกายส่วนบนทันที

เธอเปลือยเปล่าและกระดุมเสื้อของเขา ทำให้เธอเจ็บปวดเล็กน้อย

"ฉันปฏิบัติต่อเธอไม่ดีเหรอ? " คำพูดของฮั่วเทียนหลันทำให้อันหรันรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ทำไมเขาถึงถามแบบนี้?

เธอส่ายหัวและพูดว่า : "สำหรับฉัน คุณเป็นคนที่อ่อนโยนที่สุดในโลกนี้! "

แม้ว่าการประจบสอพลอจะไม่ดีนัก แต่ความประทับใจฮั่วเทียนหลันในใจอันหรัน ยังคงเป็นผู้ชายที่ช่วยเหลือเธอ เมื่ออันหรันสิ้นหวังที่สุด

"อ่อ......" เสียงของฮั่วเทียนหลันเงียบสงบ