ตอนที่ 301 พวกเราพาเธอเติบโตไปด้วยกัน

หวังเถียจุนพยายามอย่างเต็มที่ในการจัดการอาหารกลางวัน แม้ว่าอาหารมื้อสุดท้ายที่ทำ จากสายตาของฮั่วเทียนหลัน ยังคงเลี่ยนเล็กน้อย

ลั่นลานมีความสุขมากที่ได้กิน เธอชอบไก่แผ่นทอดของหวังเถียจุนที่กรอบและไม่เลี่ยน

เธอคีบตะเกียบด้วยมือเล็กๆ ของเธอ คีบชิ้นใหญ่และส่งไปที่ปากของฮั่วเทียนหลัน : "คุณลุง กินสิ......"

ฮั่วเทียนหลันไม่ปล่อยให้ตัวเองคิดถึงอันหรัน เพราะอารมณ์ของเขา และเพราะเขาทำงานหนัก เขามักจะหิวจนอิ่มท้อง ดังนั้นจะรู้สึกไม่สบายท้อง

ดมกลิ่นรถชาติที่เลี่ยนนี้ เขาขมวดคิ้วอย่างใจเย็น และเกือบจะอาเจียนผักที่เพิ่งกลืนเข้าไป

แม้ว่าเขาจะไม่อยากกิน แต่เขาก็หยิบมันขึ้นมา แล้วใส่ชาม

ลั่นลานเฝ้ามองอยู่ข้างๆ กัดชิ้นหนึ่งในปากเล็กๆของเธอ และหัวเราะอย่างมีความสุข

"คุณลุง อร่อยมาก คุณลุงก็กินด้วย! "

เมื่อหันหน้าไปทางเสียงหวานเลี่ยนของเธอ ฮั่วเทียนหลันก็ใจไม่แข็งพอที่จะปฏิเสธ ในที่สุดก็หยิบชิ้นใหญ่ขึ้นมากิน

พูดอย่างตรงไปตรงมา การทำอาหารของหวังเทียจุนนั้นไม่อร่อยเท่าไหร่ หมักเค็มไปหน่อย อุณหภูมิในการทอดก็สูงเช่นกัน

แต่อาหารแบบนี้ ลั่นลานยังบอกกับตัวเองว่าอร่อยมาก

แค่คิดก็รู้แล้วว่า อันหรันมีชีวิตยากลำบากในการเลี้ยงลูกคนเดียว ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสามารถท้องกินอิ่มอบอุ่นและอบรมสั่งสอนได้ ลั่นลานที่กำลังกินไม่เคยเห็นโลกมาก่อน

มีความเจ็บปวดเล็กน้อยในใจ เขาจึงอ้าปากกว้างและกัดสองคำใหญ่ๆ

ความรู้สึกเลี่ยน สิ่งที่อยู่ในท้องของเขา มีความรู้สึกว่าจะย้อนกลับขึ้นมา

ป้าเฉินรู้สึกว่าสถานการณ์ของฮั่วเทียนหลันไม่ถูกต้อง กินข้าวนี้ จะเหมือนกินเพื่อชีวิตได้ยังไง

เธอกระซิบข้างๆ : "คุณฮั่ว ไม่อยากกินก็อย่ากินเลย มันเลี่ยน"

ฮั่วเทียนหลันส่ายหัว หันศีรษะและชำเลืองไปที่ลั่นลาน มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดว่า : "อร่อยมาก นี่ที่ลั่นลานคีบให้ ต้องกินให้หมด"

พูดง่ายๆก็คือ เผยให้เห็นเจตจำนงที่ไม่สามารถละเมิดได้

แต่ผลที่ตามมาก็คือ หลังจากรับประทานอาหารแล้ว ฮั่วเทียนหลันก็ไปที่ห้องน้ำเพื่ออาเจียน

พอออกมาจากห้องน้ำ ก็เหมือนชีวิตหายไปครึ่งหนึ่ง

ป้าเฉินล้างผลไม้ และวางไว้บนโต๊ะกาแฟ

ลั่นลานกำลังนั่งอยู่บนโซฟา กำลังเล่นตุ๊กตาบาร์บี้อยู่สองสามตัว

ของเล่นเหล่านี้ ถูกซื้อให้โดยโจวหยวน หลังจากที่ป้าเฉินย้ายมา

ไม่ว่าลั่นลานจะอยู่ที่นี่ หรืออยู่ที่บ้านฮั่ว ต้องใช้ชีวิตแบบอยากกินอะไรก็กิน อยากเล่นอะไรก็เล่น นี่คือความตั้งใจของฮั่วเทียนหลัน

วัยรุ่นขี้เซา ลั่นลานกำลังเล่นของเล่นอยู่ ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่

ป้าเฉินห่มผ้าให้เธอด้วยผ้าห่มผืนเล็ก กำลังจะออกไป ลั่นลานอดไม่ได้ที่จะจับมือป้าเฉินเข้ามาในระหว่างฝัน แล้วพูดว่า : "แม่ แม่ อย่าทิ้งลั่นลานไป แม่สัญญากับลั่นลานแล้วว่าจะอยู่เคียงข้างฉันตลอดไป......"

ป้าเฉินรู้สึกเจ็บปวด คิดถึงอันหรัน หญิงสาวผู้อ่อนโยนคนนี้

เธอเป็นคนใจดี มีคุณธรรม ชอบห่วงใย เธอเป็นคนดีจริงๆ

แต่พระเจ้า ทำไมต้องปฏิบัติกับเธออย่างไม่ยุติธรรม?

ฮั่วเทียนหลันคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียงเพื่อจัดการธุระ เมื่อเขาเข้าไปในบ้าน เขาก็เห็นลั่นลานหลับไปแล้ว

ป้าเฉินบอกเขาด้วยท่าทางปาก บอกเขาว่าอย่าปลุกลั่นลาน

เมื่อเห็นว่าลั่นลานกำลังหลับลึกมาก ฮั่วเทียนหลันจึงไปที่บริษัทเพื่อจัดการธุระก่อน

ตอน 6 โมงเย็น ลั่นลานตื่นแล้ว ตะโกนเรียกลุง ตามหาฮ่วเทียนหลันทุกที่

หลังจากป้าเฉินบอกลั่นลาน ว่าฮั่วเทียนหลันไปทำงาน ลั่นลานก็สงบลง

แต่ตาของเธอเป็นสีแดง และไม่มีเสียงดังอีกต่อไป แต่เธอไม่เล่นของเล่น ไม่วาดรูป เธอแค่ยืนอยู่ที่ระเบียง ยืนเขย่งเท้า มองไปไกลๆ รอรถของคุณลุง

เวลาสามทุ่ม ฮั่วเทียนหลันถอนหายใจอย่างโล่งอก และเอนหลังพิงเก้าอี้ หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

มีอาหารเย็นที่เย็นแล้วอยู่บนโต๊ะ และหลังจากที่เขามอง ก็รู้สึกได้เสมอว่าเหมือนเขาลืมอะไรบางอย่างไป

เขากดปุ่มบนโต๊ะ และโจวหยวนก็เข้ามาในเวลาต่อมา

"นายฮั่ว" ฮั่วเทียนหลันทำงานล่วงเวลา ส่วนโจวหยวนต้องทำงานล่วงเวลาด้วยกัน ในฐานะผู้ช่วยพิเศษตลอด 24 ชั่วโมง เงินเดือนและสิทธิของเขานั้นสูงลิ่ว แต่ทำงานเดียวกันนั้นมันไม่ง่ายเลย

"ฉันลืมอะไรไปหรือเปล่า? " ตั้งแต่อันหรันจากไป ชีวิตของฮั่วเทียนหลันมักจะขี้หลงขี้ลืม

โจวหยวนชินแล้ว นายฮั่วเรียกตัวเองมา ถามเขาว่าควรทำอย่างไรต่อไป

"นายฮั่ว คุณยังไม่ได้ทานอาหารเย็น และถึงเวลาไปรับหญิงสาวน้อยแล้ว" โจวหยวนกล่าว

ฮั่วเทียนหลันดูตกใจ และลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

เนื่องจากเขานั่งมานานเกินไป และการเคลื่อนไหวของเขารุนแรงเกินไป อดไม่ได้ที่จะขาดเลือดไปเลี้ยงสมอง วิงเวียน ตัวสั่น เกือบจะล้มลงกับพื้น

โจวหยวนรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยุงเขา และพูดว่า : "นายฮั่ว ไม่ต้องรีบ คุณควรกินอะไรก่อนเถอะครับ! "

"จะกินอะไรอีก รีบไปรับลั่นลาน เธอต้องเป็นกังวลแล้วแน่ๆ! "

เมื่อเขาไปถึงบ้านหวัง ซูเปอร์มาร์เก็ตยังไม่ปิด หวังเทียจุนกำลังเม้าท์มอยกับชายชราสองสามคน

ฮั่วเทียนหลันยิ้มและทักทายเขา และเมื่อเขาขึ้นไปชั้นบน เขาก็เห็นป้าเฉินออกมาจากห้องด้วยความระมัดระวัง

"ป้าเฉิน ลั่นลานล่ะ? "

ป้าเฉินหันกลับมา เห็นฮั่วเทียนหลันกำลังรีบ ยิ้มกล่าวว่า : "ลั่นลานตื่นขึ้นมาไม่พบคุณ เธอจึงไม่มีความสุขตลอดเลย ฉันเล่าเรื่องให้เธอฟัง ให้เธอนอนแล้วเมื่อกี้นี้"

คำว่าที่ไม่มีความสุข อยู่ในใจของฮั่วเทียนหลัน เขารู้สึกผิดในทันใด

ลั่นลานหลับไปแล้ว เขาไม่ต้องการปลุกลั่นลาน แต่เขาก็ไม่สามารถนอนที่นี่ได้ และจู่ๆเขาก็ตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก