ตอนที่ 302 คุณลุงต้องปกป้องลั่นลานและแม่

ต้าหลางเริ่มมีชีวิตที่มีความสุขอีกครั้ง ลั่นลานที่กระตือรือร้นจะพามันไปวิ่งเล่นทุกวันหลังเลิกเรียน

"ดาหลางหลาง คาบลูกบอลกลับมา! "

"ดาหลางหลาง รีบมาที่หลุมเร็ว! "

"ดาหลางหลาง เธอปืนต้นไม้เป็นไหม? "

"ดาหลางหลาง ฉันอาบน้ำให้ดีไหม......"

ดาหลางที่อ่อนล้า นอนหอบอย่างหนัก อยู่บนพื้น

เจ้าของน้อยของฉัน เธอไม่เหนื่อยเหรอ?

หลังจากที่ An's Group ถูกรวมเข้ากับ Fahrenheit กลุ่ม Fahrenheit ก็ได้เข้าซื้อกิจการหลายบริษัททีละบริษัท

บริษัทเหล่านี้ล้วนมีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลอัน ถูกฟาเรนไฮต์หมัดอีกครั้ง และถล่มลงด้วยวิธีการของตระกูลอัน

เมื่อดูรูปแบบธุรกิจที่ดุเดือดของพี่ชายสอง ฮั่วเส้าซู่รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เขาชักชวนสองสามคำเป็นการส่วนตัว ถึงอย่างไรแล้วห้างสรรพสินค้าก็เหมือนสนามรบ มีศัตรูมากเกินไปเพราะกลัวว่าจะถูกกลุ่มพันธมิตรคว่ำบาตร

และฮั่วเทียนหลันก็ไม่รู้ว่าเขาตกหลุมรักการสูบบุหรี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ เขาพูดเบา ๆ ว่า : "มันเป็นแค่ขยะเท่านั้น......เมื่อก่อนฉันก็แค่ใจอ่อน ถึงปล่อยให้ปัญหาเหล่านั้นบังคับอันหรันไป"

จนถึงตอนนี้ เขาปฏิเสธที่จะยอมรับความจริงว่าอันหรันหายไปแล้ว

เขาทำงานทั้งวันทั้งคืน ทำงานอย่างหนักเพื่อพัฒนา Anshi Group แค่อยากจะรอให้อันหรันกลับมา และเธอจะมีความสุขมากที่ได้เห็น An ที่แข็งแรงนะ?

ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาเพิ่งรู้ อันที่จริงเขาสามารถควบคุมตัวเองได้ก็ต่อเมื่อเขายุ่ง พยายามไม่คิดถึงอันหรัน

แต่ความคิดถึง ยุ่งแค่ไหนก็ควบคุมไม่ได้?

แม้ว่าจะเป็นเวลาพักกลางวัน เขาก็ฝันได้ ว่าอันหรันอยู่ข้างๆเขา

เขาเอื้อมมือไปอยากจับมืออันหรัน ไม่อยากให้เธอไป

แต่อันหรันส่ายหัว แล้วยิ่งเดินไปไกล!

ฮั่วเทียนหลันลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างกะทันหัน ส่ายหัว ถึงมีปฏิกิริยากลับมาว่าเขาเซ็นสัญญาและหลับไป

หลังจากอันหรันหายไป ความคิดถึงของเขาก็ไม่ดี เขากังวลเล็กน้อย

ตอนกลางคืนเขานอนไม่หลับ ในตอนกลางวันเขาก็หลับพักผ่อนและฝันไป คราวนี้รอยคล้ำที่ตาของเขาชัดเจนขึ้นมาก

คุณนายฮั่วมาพบจิตแพทย์หลายครั้ง ต้องการให้ความรู้กับฮั่วเทียนหลัน แต่เขาปฏิเสธ

เขาไม่ได้ป่วย ทำไมต้องไปหาหมอ?

เวลานี้มีเสียงเคาะประตู ฮั่วเส้าซู่ก็เข้ามา

เขามองไปที่ท่าทางซีดเซียวของพี่ชายสองของเขา ในใจรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย

เวลาผ่านไปไม่นาน พี่ชายสองช่างหล่อเหลาเสียจริง

"พี่สอง วันนี้พี่ซี่เป็นเจ้าภาพ ให้พวกเราไปร้องเพลงและสนุกไปด้วยกัน พี่ไปไหม? "

ตงหยงซี่เพิ่งกลับจากไปร่วมงานเสวนาในต่างประเทศ สิ่งแรกคือนัดพี่น้องมาดื่มและร้องเพลงด้วยกัน ส่วนรายการสุดท้ายเล่นกับผู้หญิง ฮั่วเส้าซู่ไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้

เขากลัวว่าเขาจะพูดอะไรไม่ได้ดี ทำให้พี่ชายสองคิดถึงพี่สะใภ้ขึ้นมาอีก

ฮั่วเทียนหลันเงยหน้าขึ้น มองไปที่ฮั่วเทียนหลัน และพูดอย่างแผ่วเบา : "ช่วงนี้ว่างมาก? "

ฮั่วเส้าซู่อ้ำอึ้ง ลางสังหรณ์ลางร้ายที่แฝงอยู่ วนเวียนขึ้นในใจทันที

"ไม่ ไม่......ฉันคิดว่ายังมีเอกสารอีกมากที่ต้องจัดการ พี่ชายสอง พี่ยุ่งไปก่อน ฉันจะไปเดี๋ยวนี้! "

พูดจบ ฮั่วเส้าซู่ก็จะออกไป

กลัวว่าถ้าอยู่ไปสักพัก จะถูกพี่ชายสองใช้เป็นเป้าหมายในการดำเนินชีวิต มอบหมายงานมากมาย

แต่เมื่อเขาเปิดประตู เสียงไออ่อนแอของฮั่วเทียนหลันก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"เลิกงานแกก็ไปเถอะ เรื่องที่บริษัทมีฉันอยู่ ฉันจะกลับไปอยู่กับลั่นลานตอนกลางคืน ฉันจะไม่ไป"

ฮั่วเส้าซู่รู้จักลั่นลาน สาวน้อยคนนี้ซนและฉลาด น่ารัก ทำให้คนชื่นชอบ

เห็นได้ชัดว่าเป็นลูกสาวของพี่ชายสอง แต่เขาปิดข่าว แค่เพียงลูกของเพื่อนที่พามาเล่นไม่กี่วัน

และฝั่งแม่นั้น ก็ไม่ให้ประกาศ

ฮั่วเส้าซู่ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายสองถึงทำแบบนี้ ถึงอย่างไรร่างกายของแม่ ตั้งแต่อันหรันหายไปก็แย่ลง

ถ้ามีหลานสาวอยู่ด้วย คงจะมีความสุขมาก รู้สึกดีขึ้น ร่างกายก็คงจะดีขึ้นมากใช่ไหม?

เลิกงาน 6 โมง ฮั่วเทียนหลันขับรถกลับคฤหาสน์

ทันทีที่เดินเข้าไป เห็นลั่นลานนั่งเงียบๆ ในห้องนั่งเล่น ดาหลางนั่งยองๆอยู่ด้านข้าง มีคนหนึ่งคนและสุนัขตัวหนึ่ง กำลังสร้างปราสาท

เมื่อเห็นฮั่วเทียนหลันกลับมา ลั่นลานก็กระโดดขึ้นอย่างมีความสุขและพุ่งไปที่ฮั่วเทียนหลัน

"คุณลุง! คุณดูสิ ปราสาทของลั่นลาน"

ลั่นลานจับมือฮั่วเทียนหลัน แม้ว่าฮั่วเทียนหลันจะเหนื่อยเล็กน้อย แต่ก็ไม่สามารถทนที่จะละทิ้งอารมณ์ที่คึกคักของลั่นลานได้

ปราสาทสีขาวสวยงามมาก ลั่นลานชี้ไปที่ห้องที่ใหญ่ที่สุดด้านในแล้ว พูดว่า : "นี่คือแม่ นี่คือลั่นลาน นี่คือคุณลุง......"

มีสามห้อง ห้องลั่นลานและอันหรันอยู่ใกล้กัน ฮั่วเทียนหลันอยู่ตรงข้ามกัน

"ทำไมห้องของลุงไม่ใกล้กับลั่นลานล่ะ" ฮั่วเทียนหลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"คุณลุงต้องปกป้องลั่นลานและแม่ ห้องอยู่ตรงกลาง สามารถมองเห็นคนชั่วได้พอดี! " ลั่นลานกล่าวอย่างไร้เดียงสา

สีหน้าของฮั่วเทียนหลันหยุดนิ่ง เขาดึงที่มุมปากของเขา และพูดว่า : "ใช่ ลุงจะปกป้องลั่นลานจนโตเลย"

สำหรับหัวข้อแม่ของลั่นลาน เขาไม่ขอพูดถึง เขาก็ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะพูดถึงเรื่องนี้

ลั่นลานกระโดดอย่างมีความสุข แต่หลังจากนั้นไม่นานอารมณ์ของเธอก็ลดลง

เด็กมักจะเป็นเช่นนี้ อารมณ์มาและไป อย่างรวดเร็ว

ฮั่วเทียนหลันรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาจึงถามว่า : "ที่รักไม่มีความสุขเหรอ? "

ลั่นลานพยักหน้าแรงๆ แล้วพูดว่า : "คุณลุง หนูคิดถึงแม่แล้ว! "

นี่เป็นหัวข้อที่ไม่สามารถแก้ไขได้ชั่วนิรันดร์ รอยยิ้มบนใบหน้าของฮั่วเทียนหลันก็แข็งขึ้น

โชคดีที่เวลานี้ป้า Ding มาทำลายทางตันได้พอดี

"กินข้าวแล้ว รีบไปล้างมือมากินข้าว! "

ลั่นลานร้องว้าว วางสิ่งที่ไม่มีความสุขไว้ข้างหลังศีรษะ แล้วรีบไปที่ห้องน้ำ