ตอนที่ 303 การตัดสินใจของฮั่วเทียนหลัน

"เด็กดี น่ารักมาก มา ใส่อั่งเปาให้ก้อนใหญ่เลย" หลี่รูยารู้ว่าเธอพูดผิด ถึงฮั่วเทียนหลันจะบอกเธอก่อนแล้ว ว่าอย่าบอกเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลฮั่วกับลั่นลาน

กลับบ้านครั้งนี้เพื่อทานอาหารเย็น ยังเร็วเกินไปที่จะรู้จักญาติ

ประเด็นคือต้องพิจารณาว่าในใจของลั่นลานจะยอมรับได้ไหม ที่จู่ๆก็มีพ่อและย่าเพิ่มมาอย่างกะทันหัน

"ขอบคุณค่ะคุณยาย แม่บอกลั่นลานว่าไม่สามารถขออั่งเปาจากผู้ใหญ่ได้ตามใจ"

ลั่นลานถือซองอั่งเปาสีแดงที่หนักๆ และส่งคืนให้หลี่รูยา

เธอยังจำสิ่งที่แม่พูดได้ สิ่งที่แม่พูดนั้นถูกต้อง และเธอจะต้องทำตาม

หลี่รูยาตกตะลึง ฮั่วเทียนหลันอุ้มลั่นลานขึ้นมา สัมผัสใบหน้าที่ขาวเนียนและอ่อนโยนของเธอ และพูดว่า : "ไป เข้าบ้านก่อน"

ในห้องนั่งเล่น โต๊ะชาเต็มไปด้วยของหวานและผลไม้อยู่แล้ว

เพื่อที่ลั่นลานมา หลี่รูยาได้เตรียมไว้นานแล้ว

ถึงอย่างไรเธอก็อยู่ในสถานที่แปลก แม้ว่าทุกคนจะรักเธอ แต่ลั่นลานก็ยังคงระมัดระวัง

"หนูน้อย อยากกินอันนี้ไหม? "

ลั่นลานส่ายหัว

"หนูน้อย ชอบกินเค้กนี้ไหม? "

ลั่นลานเลียปากของเธอ มีความอยากกินแล้ว

เมื่อคนรับใช้เล่นกับลั่นลาน ฮั่วเทียนหลันก็เข้าไปที่ห้องหนังสือกับแม่ของเขา

หลี่รูยามองไปที่ฮั่วเทียนหลันที่ผอมลงไม่น้อย อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทุกข์ใจเล็กน้อย

"เทียนหลัน แม่รู้ว่าแกเสียใจ แต่คนไปแล้ว อย่ากดดันจิตใจตัวเองทั้งวันเลย" เธอถอนหายใจเบาๆ และให้ฮั่วเทียนหลันนั่งลง

ฮั่วเทียนหลันกล่าวอย่างเฉยเมย : "ตอนนี้สภาพจิตใจผมดีมาก แม่"

ห้องหนังสือเงียบไปชั่วขณะ ทั้งแม่และลูกก็มีความคิดของตัวเอง หลังจากนั้นไม่นานหลี่รูยาก็พูดขึ้นก่อน

"เด็กคนนี้ มันเกิดอะไรขึ้น? "

เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าอันหรันได้พบกับฮั่วเทียนหลันมาก่อนได้อย่างไร และทั้งสองคนจะเป็นน้ำเป็นตัวมีลูกมาได้อย่างไร

เธอได้รับการตรวจ dna จากฟาเรนไฮต์แล้ว ข้อมูลบนนั้น แสดงให้เห็นว่าฮั่วเทียนหลันและลั่นลานมีความสัมพันธ์กันในฐานะพ่อและลูกสาว

"ลั่นลานเป็นลูกของอันหรัน และก็เป็นลูกของผม หลานสาวของแม่" ฮั่วเทียนหลันกล่าว

แม้ว่าโดยพื้นฐานแล้วตัวตนของลั่นลานจะได้รับการยืนยันในใจของเธอ แต่หลี่รูยากำลังเกิดเรื่องของตระกูลอัน ในใจของเธอก็ยังรู้สึกลังเลเล็กน้อย

"แน่ใจนะ? แกกับอันหรันเพิ่งแต่งงานกันได้ไม่ถึงปี แล้วทำไมถึงมีลูกสาวตัวโตขนาดนี้? มีใครจงใจจัดขึ้นอีกไหม? "

หลี่รูยาระงับความตื่นเต้นในใจ และวิเคราะห์อย่างใจเย็น

ฮั่วเทียนหลันส่ายหัว และพูดว่า : "เป็นเรื่องจริง แม่ ตอนแรกอุบัติเหตุในคืนนั้น ไม่ใช่มู่เหว่ย แต่เป็นอันหรันที่ช่วยผม......"

อุบัติเหตุในคืนนั้น?

คำพูดเหล่านี้ เหมือนกับฟ้าร้อง ผ่าใส่ร่างกายของหลี่รูยา

แน่นอนว่าเธอรู้ดี ว่าหลายปีที่ผ่านมานี้ฮั่วเทียนหลันไม่ยอมปล่อยมู่เหว่ยมาตลอด ก็เพราะเจตนาของมู่เหว่ยในคืนนั้น

แต่ ฟังความหมายที่ลูกชายพูดตอนนี้ยังไง ก็คือคืนนั้นอันหรันอยู่กับเขา?

หลี่รูยารู้สึกสับสนเล็กน้อยในใจ เธอดูเหมือนจะมองข้ามบางสิ่งที่สำคัญมาก แต่เธอไม่สามารถเข้าใจประเด็นสำคัญได้

"หมายความของแกคือ เหตุการณ์ในปีนั้น คืออันหรันช่วยแก?

"อื้ม"

"ทำไมถึงมั่นใจขนาดนี้? "

"นี่สำคัญเหรอ? "

ประโยคนี้ของฮั่วเทียนหลัน ถามหลี่รูยาด้วยความงุนงง

เธออดไม่ได้ที่จะมองลูกชายของเธอด้วยความเขินอายเล็กน้อย เธอเป็นแม่ และเป็นห่วงลูกชายของเธอ มันผิดเหรอ?

แต่หลังจากเห็นใบหน้าที่หดหู่ของฮั่วเทียนหลัน เธอก็มีปฏิกิริยาขึ้นมาทันที

ใช่สิ! เรื่องนี้สำคัญไหม?

มันไม่สำคัญเลย อันหรันคนที่เกี่ยวข้อง หายไปแล้ว ทำไมยังต้องคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องนี้?

คิดถึงอันหรันที่เคยดีต่อเธอ เสียงและรอยยิ้มในบ้านฮั่ว วาดภาพกับตัวเอง

จู่ๆหลี่รูยารู้สึกจุกเสียดในใจ เธออดไม่ได้ที่จะทรุดตัวลงบนโซฟาพร้อมกับจับหน้าอก

ฮั่วเทียนหลันตกใจ เมื่อเห็นแม่เป็นแบบนี้ รีบหายฉุกเฉินบนโต๊ะชา

แต่ในเวลานี้ หลี่รูยาโบกมืออย่างยากลำบาก และพูดว่า : "ไม่ต้อง ไม่ต้อง ฉันสามารถแบกรับมันไปได้"

การกระทำของฮั่วเทียนหลัน ทำให้หลี่รูยาคิดถึงอันหรันที่ตอนนั้นหายาให้ตัวเอง แต่เธอกลับปฏิเสธอย่างไร้ความปรานี

ฮั่วเทียนหลันหยิบแก้วน้ำ ใช้ช้อนตักให้แม่ของเธอดื่มทีละคำ

หลี่รูยานั่งลงบนโซฟาอย่างหดหู่เล็กน้อย หลังจากดื่มไปสองสามช้อนเต็ม เธอก็ยื่นมือออกมาแล้วผลัก : "พอแล้ว ไม่ต้องแล้ว ไปทานอาหารเย็นกันเถอะ มิฉะนั้นลั่นลานจะต้องรอตายเลย"

ในใจของเธอ สำหรับหลานสาวคนนี้ ความละอายใจและความรักของเธอรุนแรงมาก

ฮั่วเทียนหลันวางถ้วยน้ำลง ไม่ได้ออกไปทันที แต่ลังเลกล่าวว่า : "แม่ ผมอยากปรึกษากับแม่เรื่องหนึ่ง"

หลี่รูยามองลูกคนที่สองด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินว่าปรึกษา จากปากฮั่วเทียนหลันตั้งแต่เขากลายเป็นผู้ใหญ่

ที่ผ่านมาเขาตัดสินใจที่จะจัดการกับมันด้วยตัวเอง

"เรื่องอะไรที่แกไม่สามารถตัดสินใจได้ด้วยตัวเอง? "

ฮั่วเทียนหลันยิ้มและพูดอย่างใจเย็น : "สัญญากับผมก่อน ห้ามโกรธ"

ประโยคนี้ เรียนรู้จากจดหมายของอันหรัน

หลังจากอันหรันจากไป ฮั่วเทียนหลันก็ได้เรียนรู้มากมายจากเธอ รวมถึงความนุ่มนวล