ตอนที่ 308 ในที่สุดก็ตามหาเธอเจอ

แม้ว่าพี่ชายสองจะบอกให้เธอพูดอย่างซื่อสัตย์ แต่หยางหลิงรุ่ยไม่สามารถกินสิ่งที่เธอชอบได้ เธอไม่ชอบพูดถึงความงาม * หรูหรากับผู้หญิงที่มีชื่อเสียงกลุ่มนี้

ดังนั้นจึงได้แต่เดินเล่นอย่างน่าเบื่อคนเดียว และเมื่อกลับมาตลอดทาง บังเอิญเห็นพี่ชายสองคุยกับหนุ่มหล่อ จึงริเริ่มที่จะโน้มตัวเข้ามา

"พี่ชายสอง......" เสียงหวานและหยาดเยิ้มของหยางหลิงรุ่ย ดังขึ้นข้างหลังหยางหลิน

หยางหลินตกใจ ขมวดคิ้วอย่างใจเย็น หยางหลิงรุ่ยจับแขนของเขาไว้ และถามชายตรงหน้าอย่างสงสัย

แต่ลึกลับ เธอรู้สึกว่าเธอเคยเจอผู้ชายคนนี้

แต่หากเธอต้องการคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอก็รู้สึกเจ็บปวดในสมอง ทำให้เธอล้มเลิกความคิดในทันที

ความปวดหัว มีมาตั้งแต่เธอจำความได้ขึ้นมาอีกครั้ง

พี่ชายสองบอกว่ามีปีหนึ่งเธอตกบันไดลงมา และได้รับความทุกข์ทรมานจากการถูกกระทบกระแทก และความจำเสื่อม

และชายที่อยู่ตรงหน้าเต็มไปด้วยแววตาที่ก้าวร้าว มีอารมณ์ในดวงตาของเขาที่เธอไม่เข้าใจ ทำให้หยางหลิงรุ่ยกังวลเล็กน้อย

หยางหลินค่อยๆก้าวไปในแนวนอนอย่างใจเย็น ห้ามหยางหลิงรุ่ย และพูดว่า : "หลิงรุ่ย เธอไปดูพี่ชายคนโตเถอะอย่าให้เขาดื่มมากเกินไป ที่เหลือคืนนี้พี่สะใภ้จะให้เขานอนบนโซฟา"

หยางหลิงรุ่ยอื้ม รู้สึกแปลกๆ ทำไมจู่ๆพี่ชายคนรองถึงสนใจเรื่องครอบครัวของพี่ชายคนโต?

พี่ชายคนโตนอนบนโซฟา นี่ไม่ใช่เรื่องที่เห็นประจำในครอบครัวหยางเหรอ?

หยางหลิงรุ่ยยิ้มให้ชายหนุ่มรูปหล่อคนนี้ แล้วก็กระโดดออกไป

หลังจากที่เธอไปเป็นเวลานาน ฮั่วเทียนหลันก็มีสติกลับมา

"คุณหยาง คนนี้คือ? "

แม้ว่าคำพูดของเขาจะเป็นคำถาม แต่น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความหมายอะไรที่จะสอบถาม ทัศนคติของเขาค่อนข้างลึกซึ้ง

หยางหยวนยิ้มจางๆ : "น้องสาวของฉัน"

ท่าทีของเขาทำให้ชัดเจนว่า เขาไม่ต้องการพูดถึงหยางหลิงรุ่ย

แต่ฮั่วเทียนกลันมองไปในทิศทางของการหายไปของหยางหลิงรุ่ย เป็นครั้งคราว ถ้าหยางหยวนไม่ได้จะพูดถึงเรื่องธุรกิจบางอย่าง เขาคงจะตามไป

นี่เป็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์จริงๆ เขาหมดหวังแล้ว แต่พระเจ้าส่งผู้หญิงคนนี้มาอยู่ตรงหน้าเขา

เขาไม่เชื่อ ว่าจะมีคนเหมือนกันในโลกนี้

เมื่อหยางหลิงรุ่ยพบหยางหยวน เขากำลังนั่งอยู่บนรถเข็น และสนทนากับประธานหอการค้าของเมือง

ในช่วงสองปีที่ผ่านมาหยางหยวนมีสุขภาพที่ไม่ดี เขาได้รับบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังส่วนคอจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งก่อน ทำให้ได้รับบาดเจ็บที่ไม่สามารถกลับคืนมาได้

ภายใต้การบีบตัวของกระดูกสันหลังส่วนคอ แม้จะมีขาและเท้าก็ไม่คล่องแคล่วเล็กน้อย

ในความทรงจำของหยางหลิงรุ่ย พี่ชายคนโตจะเริ่มต้นเดินเป็นครั้งคราว แต่หลังจากนั้นเขาก็อาศัยเก้าอี้รถเข็นในการเดินทาง

"พี่ใหญ่! พี่ดื่มเหล้าอีกแล้ว! " หยางหลิงรุ่ยก้าวไปข้างหน้า และคว้าแก้วไวน์แดงในมือของหยางหยวน

ทันทีที่หยางหยวนเพิ่งจะนำไวน์เข้าปาก เขาก็ถูกน้องสาวตัดบท

เขาขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้ และพูดด้วยน้ำเสียงเจรจา : "หลิงรุ่ย เธอดูพี่สะใภ้ของเธอก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ ให้ฉันดื่มอีกแก้วเป็นยังไง คลายความโลภของฉันก็ได้? "

หัวหน้าการค้าของเมืองที่อยู่ข้างๆยังคงยิ้ม : "คุณหยาง ฉันจะช่วยดูแลนายหยาง นี่คือคำแรกของเขา......."

มุมปากของหลิงรุ่ยลดลง และพูดว่า : "สิ่งที่ผู้ชายอย่างพวกคุณพูด ไม่มีอะไรน่าเชื่อถือ......"

เมื่อเธอกำลังจะพูดประโยคอื่น หยางหยวนก็เห็นใครบางคนเขาโบกมือให้คนๆ นั้นแล้วพูดว่า : "อาหรัน มาที่นี่! "

ชายคนนั้นที่ถูกเรียกว่าอาหรัน ค่อยๆเดินมา

เขาทักทายเบาๆ : "นายหยาง หลิงรุ่ย......"

"ตอนนี้หลิงรุ่ยเบื่อมา ไปเดินกับเธอกันเถอะ! " หยางหยวนพูดพลางผลักหยางหลิงรุ่ยไปทางด้านของจางหรัน

จางหรันจับมือของหยางหลิงรุ่ยเบาๆ ร่างของหยางหลิงรุ่ยแน่นขึ้น ใบหน้าของเธออดไม่ได้ที่จะลอยขึ้นเป็นสีแดง

ก่อนที่ทั้งสองจะก้าวไปไม่กี่ก้าว พวกเขาได้ยินหัวหน้าการค้าที่อยู่ข้างหลังพวกเขา พูดว่า: "จางหรันคนนี้ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย ควบคุมหุ้นของ Haoran technology มีมูลค่าตลาดเกือบ 1 แสนล้าน สถานะเข้ากับคุณหยาง ทั้งสองต่างมีใจตรงกัน......"

ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยแดงขึ้น เหมือนไฟแผดเผา

ห้องโถงด้านหน้าเสียงดังเล็กน้อย ทั้งสองก็เดินไปที่สวนด้านหลัง

หยางหลิงรุ่ยและจางหรันเว้นระยะห่างไม่ใกล้ไม่ไกล นั่งอยู่ในศาลา

ความแปลกแยกเล็กน้อยของเธอ ทำให้สีหน้าจางหรันผิดหวัง แต่เขาก็ปรับความคิดของตัวเองได้อย่างรวดเร็ว และพูดว่า : "หลิงรุ่ย พรุ่งนี้คุณมีนัดไหม? พาชิงหรงไปด้วย พวกเราไปบ้านผีสิงยามดึกกันเถอะ! "

บ้านผีสิงยามดึกเป็นสถานที่บันเทิงที่พัฒนาขึ้นใหม่โดย Haoran Group ซึ่งมีบรรยากาศสยองขวัญและการผจญภัย อย่างไรก็ตามมันมีความเชื่อถือได้ในระดับหนึ่ง ซึ่งทำให้ผู้คนหัวเราะได้หลังจากตกใจ แต่ไม่น่ากลัว ดังนั้นเด็กและผู้ใหญ่จึงชอบ ทุกวันคนจะแออัดมาก

หยางหลิงรุ่ยเอียงศีรษะ ไม่รู้ว่าทำไม เธอถึงนึกถึงผู้ชายคนเมื่อกี้โดยไม่ได้ตั้งใจอยู่เสมอ

"หลิงรุ่ย หลิงรุ่ย? "

จางหรันตะโกนสองสามครั้ง ก่อนที่หยางหลิงรุ่ยจะตอบสนอง

"อา? อาหรัน คุณพูดว่าอะไรนะ? "

จางหรันพูดไม่ออก ได้แค่พูดซ้ำเมื่อกี้นี้

"พรุ่งนี้ไม่ได้! ชิงหรงมีกิจกรรมพ่อแม่ลูกในโรงเรียน ซึ่งต้องให้ผู้ปกครองเข้าร่วมกับลูกๆ ใช้เวลาทั้งวัน ขอโทษด้วย! "

"กิจกรรมครอบครัว? จำเป็นต้องไปกับพ่อแม่เหรอ? ฉันเป็นพ่อของชิงหรงได้ไหม? " จางหรันดูเหมือนจะพูดล้อเล่น

หยางหลิงรุ่ยส่ายหัวทันที : "ชั่งเถอะ คุณไม่รู้อารมณ์ของชิงหรง ถ้าเห็นคุณปรากฏตัว ฉันเดาว่าจะไม่สนใจฉันอย่างน้อยสามวันเลย"

หยางหลิงรุ่ยและจางหรันมีความสัมพันธ์ที่ดีมาก หรือว่าพูดว่ารู้สึกดีมาก

เพราะเมื่อความทรงจำของหยางหลิงรุ่ยเริ่มขึ้น จางหรันมักจะปรากฏตัวต่อหน้าเธอ สนทนากับเธอ และพาเธอออกไปเล่น