ตอนที่ 309 งดงามที่สุดในใจ

มีความตื่นเต้นและความสุข ในน้ำเสียงของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น เขากอดเธออย่างแน่น จนหยางหลิงรุ่ยรู้สึกเจ็บเล็กน้อย และขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

"เฮ้ คุณผู้ชาย คุณปล่อยฉันนะ! เราไม่รู้จักกันโอเคไหม! "

หยางหลิงรุ่ยถูกล้อมรอบไปด้วยออร่าของผู้ชายที่แข็งแกร่ง หลังจากความตกตะลึงครั้งแรก เธอพยายามอย่างหนักที่จะผลักฮั่วเทียนหลันออกไป และรักษาระยะห่าง

แต่แรงของร่างกายของเธอ จะทำให้ฮั่วเทียนหลันขยับได้อย่างไร

ดังนั้นการต่อสู้ของเธอ จึงดูเหมือนเป็นการปฏิเสธแต่ก็ต้อนรับ

ฮั่วเทียนหลันกอดอันหรันไว้แน่น เขารู้แค่ว่าผู้หญิงคนนี้ ต้องเป็นอันหรันแน่นอน

แต่เขาถูกหยางหลินเข้ามาพัวพัน เขาจึงไม่สามารถหนีไปได้

ไม่ใช่ง่ายๆที่จะหาข้ออ้างที่จะไปห้องน้ำ แต่ก็ไม่คาดคิดว่าออกมาจากห้องน้ำ แล้วก็จะเจอเธอ

ผู้หญิงที่น่าจะตายนี้ เธอซ่อนตัวอย่างระมัดระวังจริงๆ

ถ้าเขาไม่มาออสเตรเลียครั้งนี้ เขาคงไม่รู้ว่าเขาจะได้พบเธออีกครั้งในปีนี้

"อันหรัน ฉันคิดถึงคุณ ลั่นลานก็คิดถึงคุณเช่นกัน ทั้งครอบครัวคิดถึงคุณ กลับบ้านกับฉันเถอะ! "

มีเสียงสั่น ในเสียงของชายคนนั้น

สิ่งนี้ไม่สอดคล้องกับนิสัยเย็นชานั้น ที่หยางหลิงรุ่ยเห็นฮั่วเทียนหลันในเมื่อกี้

ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ เขาอดไม่ได้ ที่ทำให้หยางหลิงรุ่ยดิ้นรน จึงหยุดลง

เธอรู้สึกได้ ว่าผู้ชายคนนี้ น่าจะเสียใจมาก!

"ขอโทษค่ะ คุณผู้ชาย คุณโปรดดูให้ดี ฉันไม่ใช่นางสาวอันที่คุณตามหา นามสกุลของฉันคือหยาง ส่วนฉันชื่อหยางหลิงรุ่ย เราเพิ่งเจอกันเมื่อกี้ ที่นี่มีคนมาบ่อย ช่วยปล่อยฉันได้ไหม"

หยางหลิงรุ่ยพยายามทำให้น้ำเสียงของเธอมีชั้นเชิงมากขึ้น เพื่อไม่ให้ผู้ชายคนนี้ระคายเคือง

ร่างกายของฮั่วเทียนหลันสั่น ความแข็งแกร่งในมือของเขาคลายลงเล็กน้อย

แต่เขายังคงรั้งหยางหลิงรุ่ยไว้ เพราะกลัวว่าเมื่อเขาปล่อยไป ผู้หญิงคนนี้จะหายไปจากอากาศที่เบาบาง

ท่าทางของเธอ เหมือนอันหรันทุกอย่าง

แต่เสียงของเธอ กลับมีความแตกต่างจากอันหรันนิดหน่อย

เสียงของอันหรันเป็นภาษาจีนกลาง ที่บริสุทธิ์และนุ่มนวล

และนางสาวหยางคนนี้ มีเสียงแหบเล็กน้อย แต่เสียงแหบนี้ไม่เป็นที่น่ารังเกียจ แต่ยังทำให้ผู้คนรู้สึกรัก

ยิ่งไปกว่านั้น ภาษาจีนของเธอก็ไม่ได้มาตรฐาน เหมือนกับภาษาจีนของออสเตรเลียที่เพิ่งได้ยินเมื่อกี้

กลิ่นกายของเธอ ยังแตกต่างจากอันหรัน

ผมของอันหรันตรง ในขณะที่ผมของผู้หญิงคนนี้ลอนเล็กน้อย

หลังจากเปรียบเทียบ ฮั่วเทียนหลันก็อดสงสัยไม่ได้ ว่าเขาจำผิดหรือเปล่า?

แต่เมื่อเขามองดูใบหน้าของหญิงสาวในอ้อมแขน สายตาของเธอ เธอได้ลิ้มรสริมฝีปากที่หอมกรุ่นนับพันครั้ง

ใบหน้าที่คุ้นเคยในความคิด ซ้อนทับกับเธออย่างสมบูรณ์

"อันหรัน คุณจำฉันไม่ได้เหรอ? ฉันเป็นสามีของคุณ ฮั่วเทียนหลัน! " ฮั่วเทียนหลันเขย่าอันหรันอย่างตื่นเต้น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวังที่ไม่มีใครปิดบัง

หยางหลิงรุ่ยส่ายหัวและพูดว่า : "คุณฮั่ว คุณปล่อยฉัน ฉันไม่ใช่คนที่คุณพูดจริงๆ! "

มีผู้หญิงสองคนมาจากหัวมุม และเมื่อเห็นท่าทางแปลกๆ ของชายและหญิงคู่นี้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะซุบซิบ

"สองคนนี้ อาจจะเกินไปหน่อยไหม? วุ่นวายข้างห้องน้ำ ไม่กลัวใครเห็น! "

"เธอจะเข้าใจอะไร? แค่มองก็รู้พวกเขาไม่ใช่สามีภรรยากัน ทำไม่ดีก็ไม่ใช่คู่กัน มันเรียกว่าการออบรักกัน มันทำให้คนน่าตื่นเต้น เธอไม่เข้าใจ......"

"เธอเข้าใจ เธอก็เข้าใจ! แต่เธอรู้สึกไหม เขาสองคนรู้สึกคุ้นๆ? "

"เธอก็รู้สึกอย่างนั้นด้วยเหรอ? ผู้ชายคนนั้น ดูเหมือนนายฮั่วที่มาวันนี้? ผู้หญิงคนนั้นเธอน่าจะเป็นหญิงสาวคนโตตระกูลหยาง......"

หยางหลิงรุ่ยหน้าแดงจนถึงโคนคอแล้ว เมื่อเธอได้ยินคำพูดของสองคนนี้

"พอแล้ว คุณผู้ชาย คุณปล่อยฉัน! หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เราจะโด่งดังออกไป! "

ฮั่วเทียนหลันเพิกเฉยต่อการต่อสู้ของผู้หญิงตรงหน้า ในตอนนี้ เขาเอนตัวเล็กน้อย แบกหยางหลิงรุ่ยขึ้นมาทันที และเดินไปที่สวนด้านหลัง

หยางหลิงรุ่ยกรีดร้องด้วยความตกใจ และทันทีที่เธอเปล่งเสียง เขาก็ปิดปากของเธออย่างรวดเร็ว

ผู้ชายคนนี้ เขาบ้าไปแล้วเหรอ? เขาจะทำอะไร?

ผู้คนมากมาย หากทั้งสองก่อความวุ่นวาย คนอื่นจะคิดอย่างไร?

ฮั่วเทียนหลันออกจากทางเดิน โดยมีศาลาอยู่ทางซ้าย และทะเลสาบเทียมทางด้านขวา

ภายใต้แสงจันทร์ ผืนน้ำและท้องฟ้าเป็นสีเดียวกัน พระจันทร์เสี้ยวสะท้อนในน้ำ สวยงามมาก

เขาอุ้มหยางหลิงรุ่ยโดยตรง และวางเธอลงที่ทะเลสาบ

" โอเค ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว ควรอธิบายให้ฉันฟังแล้วไหม? " ฮั่วเทียนหลันกล่าวอย่างเย็นชา

หลังจากที่เขาพูดจบ เขารู้สึกว่าน้ำเสียงของเขาดูแย่เล็กน้อย เขาจึงพูดเบาๆ ว่า : "ฉันไม่ได้จำผิด อันหรัน แม้ว่าคุณจะไม่คิดเกี่ยวกับฉัน คุณก็ต้องคิดถึงลั่นลาน ลั่นลานกำลังเติบโตขึ้น เธอต้องการแม่ ต้องการความรักของแม่ เธอเรียกชื่อคุณทุกครั้งในยามหลับ......"

หยางหลิงรุ่ยตัวสั่น ลั่นลาน ลั่นลาน? ลั่นลาน!

ชื่อนี้ ทำไมถึงคุ้นขนาดนี้ ราวกับว่ามันตราตรึงอยู่ในใจของเธอ?

เธอพยายามอย่างเต็มที่ ที่จะเข้าใจความทรงจำ แต่สมองของเธอกลับส่งเสียงพึมพำ ราวกับว่ามันกำลังจะระเบิด

"อ๊ะ ปวดหัว ฉันปวดหัว! ฉัน ไม่รู้จักลั่นลาน และก็ไม่รู้จักคุณ! "

พูดจบ หยางหลิงรุ่ยก็ชะแว๊บออกจากฮั่วเทียนหลัน และกำลังจะวิ่งหนี

แต่วินาทีต่อมา มือของเธอก็ถูกจับอย่างรุนแรง

ฮั่วเทียนหลันดึงหยางหลิงรุ่ยเข้ามา และกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ในขณะเดียวกันก็มองไปที่ฝ่ามือของเธอ

มีรอยแผลเป็นไม่น้อยบนมือของเธอ แม้ว่าอาการจะทุเลาลงไปมาก แต่ก็ยังเห็นได้ว่าเธอน่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัสที่มือ

"อาการบาดเจ็บที่มือคุณ คุณรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น? " ฮั่วเทียนหลันรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ผิดปกติ ดูเหมือนเธอจะความจำเสื่อม?

หยางหลิงรุ่ยรู้ดีว่ารอยแผลเป็นบนมือของเธอ น่าเกลียดมาก เธอจึงไปโรงพยาบาลเพื่อลบมันออกแค่ครั้งเดียว

ส่วนเธอได้รับบาดเจ็บยังไง เธอลืมไปแล้ว พี่ชายคนโตบอกว่ามันอาจจะโดนบาดหลังจากตกลงมาชั้นล่าง แต่เธอจำอะไรไม่ได้แล้ว

"เกี่ยวอะไรกับคุณ? รีบปล่อยฉัน ถ้าคุณยังติดพันฉัน ฉันจะจะตะโกนเรียกคน! "

แต่ลึกลับ หยางหลิงรุ่ยตกอยู่ในความยุ่งเหยิง เธอไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้