ตอนที่ 310 ด่าฉันตลอดชีวิต ฉันยอมคุณทุกอย่าง

"อ๊า! "แม้ว่าเขาจะเป็นคนเงียบๆ และมีความอดทน แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

นี่เป็นจุดที่เปราะบางที่สุดสำหรับผู้ชาย และหยางหลิงรุ่ย เมื่อกี้ใช้พลังทั้งหมดของเธออย่างชัดเจน

ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ว่าทำไมน้ำเสียงของเธอดูแปลกๆ เมื่อเธอถาม

หลังจากที่หยางหลิงรุ่ยเตะฮั่วเทียนหลัน ดูหน้าผากที่เจ็บปวดของเขาหยดลงมาด้วยเหงื่อ หัวใจก็อ่อนลง และเธอก็ถามเขาโดยไม่รู้ตัวว่ามีเป็นอะไรไหม

แต่หลังจากมีปฏิกิริยา ตัวเองก็รู้ว่าถูกเขาหลอกโอเคไหม?

"คุณเห็นแล้วใช่ไหม ว่าฉันไม่ได้อ่อนโยน ไม่ใช่คนที่คุณพูด เรื่องในวันนี้ เพื่อหน้าตาครอบครัวของเรา ฉันสามารถทำให้มันไม่เคยเกิดขึ้น แต่ถ้าคุณกล้าตอแยฉันอีก ก็อย่าโทษฉันที่เตะไข่แตก! "

หลังจากคำขู่ร้ายออกมา ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยก็แดง เธอก็ไม่อายที่จะพูดคำที่น่าอับอายเช่นนี้

เธอหันหลังและจากไป แต่หลังจากก้าวไป ชายคนนั้นที่พื้นก็คว้าชุดไว้

หยางหลิงรุ่ยรำคาญ ไม่สิ้นสุด? ผู้ชายคนนี้สมองพังแล้วหรือเปล่า?

เธอหันกลับมา และเตะมือของชายคนนั้น

เธอสวมรองเท้าส้นสูง และทันใดนั้นมือของฮั่วเทียนหลันก็ลดลงทันที

เขาลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก มองไปที่ผู้หญิงที่กำลังกัดฟันต่อหน้าเขา แล้วพูดเบาๆว่า : "ไม่ว่าคุณจะอ่อนโยนหรือไม่ คุณก็เป็นภรรยาของฉัน ไปกับฉันเถอะ ฉันสาบานกับพระเจ้า ฉันจะรักคุณตลอดไป!"

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่เคร่งขรึมของชายตรงหน้า หยางหลิงรุ่ยก็รู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อย

เขานี้เหมือน ไม่ได้แกล้ง?

ผู้หญิงชื่ออันหรันนี้ สรุปแล้วดีแค่ไหน ถึงได้รับความรักจากผู้ชายคนนี้?

หยางหลิงรุ่ยยังคงฝันถึงความรัก หยิ่งยโสไปดูละครน้ำเน่า แต่ก็โหยหาความโรแมนติกในละครน้ำเน่า

และการดื้อรั้นเพื่อความรักของผู้ชายคนนี้ ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้ง

สีหน้าบนใบหน้าของเธอสงบลง เธอพูดเบาๆ: "คุณฮั่ว ฉันไม่ใช่อันหรันที่คุณพูด ถ้าคุณไม่เชื่อฉัน คุณสามารถไปหาพี่ชายของฉัน และถามได้ ฉันอิจฉาผู้หญิงคนนั้นที่ชื่ออันหรัน ที่สามารถถูกคุณรักได้มากขนาดนี้ ตอนนี้ฉันก็ขอให้คุณพบเธอโดยเร็วที่สุด แต่ตอนนี้ฉันขอร้องคุณ ได้โปรด หยุดรบกวนฉันได้ไหม? "

"พี่ชายคนโตของคุณ? " แสงประกายแวบเข้ามาในดวงตาของฮั่วเทียนหลัน ราวกับกำลังคิดหาทางแก้ปัญหา

หยางหลิงรุ่ยต้องเป็นอันหรันแน่นอน เขาแน่ใจ 100%

ในโลกนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะมีใบหน้าที่เหมือนกัน

แต่ทำไมอันหรันถึงสูญเสียความทรงจำ?

ตัวเธอเองไม่รู้ แต่หยางหยวนต้องรู้

"ใช่ พี่ชายคนโตของฉัน หากคุณมีคำถามใด ๆ เพียงแค่ถามเขา อย่างแรกคือ เขายินดีที่จะตอบคุณ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าคุณรบกวนฉันอีก ฉันจะบอกพี่ชายของฉันแน่นอน ทุกคนในนี้รู้ดีถึงอารมณ์ของพี่ชายของฉัน คุณฮั่ว นั้นคุณก็จะมีห่วงชีวิตแล้ว! "

หยางหลิงรุ่ยใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง พยายามกำจัดความวุ่นวายของฮั่วเทียนหลัน

แต่ฮั่วเทียนหลันดูครุ่นคิด และพูดแผ่วเบาว่า : "ตามที่คุณบอก ตระกูลหยางเกี่ยวข้องกับความมืด?"

"อ๊า? " หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง ชายคนนี้ คิดจะพูดเปลี่ยนเรื่องก็เปลี่ยนเรื่อง ตัวเองพูดถึงเรื่องนี้เหรอ?

เมื่อเธอเห็นสายตาที่ยิ้มเยาะของชายคนนี้ เธอก็เข้าใจ ว่าชายคนนี้กำลังแกล้งตัวเองอีกครั้ง

หยางหลิงรุ่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกรำคาญ และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า : "ถ้าคุณทำแบบนี้ต่อไป ฉันจะเรียกหาใครสักคน เมื่อทุกคนรู้ว่าคุณเป็นคนข่มขืน คุณจะถูกตำรวจจับ และเข้าคุก! "

ฮั่วเทียนหลันโค้งงอริมฝีปาก การขู่ของผู้หญิงคนนี้ ยังคงอยู่ในระดับต่ำ

เขายักไหล่ แต่บังเอิญทำให้เกิดรอยแผลเป็นที่ข้อมือของเขาที่เพิ่งถูกเธอเตะ และขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด : "โอเค! ถ้าอย่างนั้นเรียกใครก็ได้เลย อยู่ในคุกสามารถกินข้าวกินน้ำและนอนหลับได้สบาย ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้"

ฮั่วเทียนหลันรู้ดี ว่าแม้ว่าหยางหลิงรุ่ยจะจำตัวเองไม่ได้ แต่เธอก็จะไม่โทรแจ้งตำรวจอย่างแน่นอน

ท้ายที่สุดแล้วเมื่อเรื่องของทั้งสองครอบครัวถูกเปิดเผย แม้ว่าเธอจะเป็นเหยื่อก็ตาม ชื่อเสียงของทั้งสองและตระกูลหยางที่อยู่เบื้องหลัง พวกเขาจะได้รับผลกระทบ และแม้แต่ตลาดหุ้นก็จะได้รับผลกระทบตาม

ยิ่งกว่านั้น เธอคืออันหรัน ฮั่วเทียนหลันเชื่อ ว่าเธอไม่สามารถจะจำตัวเองไม่ได้เลย เธอจะใจอ่อน

แน่นอน ใบหน้าของหยางหลิงรุ่ยมีความโกรธจากท่าทางที่โกงของฮั่วเทียนหลัน

เธอชี้นิ้วไปที่ฮั่วเทียนหลันและนิ้วหยกที่เรียวยาวของเธอ เกือบจะโดนใบหน้าของฮั่วเทียนหลัน

ในตอนนี้ ฮั่วเทียนหลันเปิดริมฝีปากของเขาเบาๆ และปลายลิ้นของเขาก็กวาดไปทั่วปลายนิ้วของหยางหลิงรุ่ย

หยางหลิงรุ่ยตัวสั่น และถอยห่างออกไปสองสามก้าวด้วยความตกใจ ใบหน้าที่โกรธของเธอเปลี่ยนเป็นสีม่วง

"ไร้ยางอาย ต่ำช้า คุณมันไม่ใช่คน! "

เมื่อมองไปที่หยางหลิงรุ่ยที่ไม่ต่อเนื่อง ฮั่วเทียนหลันก็โค้งริมฝีปากเล็กน้อย : "ด่าเถอะ ด่าให้เต็มที่เท่าที่ต้องการ ตราบใดที่คุณมีความสุข และเต็มใจที่จะกลับบ้านกับฉัน คุณแค่ด่าว่าฉันไปตลอดชีวิต ฉันจะยอมคุณ"

หยางหลิงรุ่ยรู้สึกว่ามุมมองทั้งสามของเธอ ได้รับการฟื้นฟูชายคนนี้จริงๆ......

เธอไม่รู้ว่าควรจะอธิบายถึงความหลงใหล หรือไร้ยางอายของเขาอย่างไร เธอรู้สึกอับอายมาก

เธอไม่ได้ค้นพบ ความอับอายเป็นส่วนใหญ่ แต่รำคาญเพียงเล็กน้อย

"นี่ ฉันจะบอกคุณเป็นครั้งสุดท้าย ฉันชื่อหยางหลิงรุ่ย หยางต้นหยาง หลิงจิตใจ......"

"รุ่ยเกษรดอกไม้ อันหรันอัน อันหรันหรัน ที่รัก กลับบ้านกับฉันเถอะ! "

ก่อนที่เธอจะพูดจบ ฮั่วเทียนหลันก็ขัดจังหวะเธอ และในเวลาเดียวกันก็จะจับมือเธอ

หยางหลิงรุ่ยต้องการหลีกหนี แต่ดูเหมือนชายคนนั้น จะรู้วิถีการเคลื่อนไหวของเธอ และคว้ามือของเธอไว้

ฝ่ามือของเขาร้อน และมีความหยาบและบางเป็นเอกลักษณ์ของผู้ชาย ความรู้สึกของการจับ เป็นความรู้สึกปลอดภัยที่อธิบายไม่ได้

พู่ หยางหลิงรุ่ยถ่มน้ำลายใส่ตัวเองในใจ

เห็นได้ชัดว่าชายคนนี้ เป็นคนจะข่มขืน จะรู้สึกปลอดภัยได้อย่างไร