ตอนที่ 329 อธิษฐานให้เขามีชีวิตอยู่ต่อ

“ใครเป็นคนพูดว่าเธอคือตัวซวยของตระกูลหยาง!”

หยางหลินยังไม่ทันได้ตอบกลับ ก็มีเสียงที่น่าประทับใจก็ดังมาจากด้านหลัง

น้ำเสียงที่คุ้นเคยนี้ ทำให้เขาหันกลับไปโดยไม่ได้ตั้งใจ และคนที่มานั้นก็คือพี่ใหญ่

หยางหยวนพาเขามาหาหยางหลิน

เขาเห็นไฟสีแดงที่ติดอยู่หน้าห้องผ่าตัดจึงขมวดคิ้ว แต่เพื่อไม่ทำให้หยางหลิงรุ่ยต้องกังวล เขาก็เลยเลิกทำ เขาค่อยๆยื่นมือไปลูบผมของหยางหลิงรุ่ยเบาๆ

“ไม่ต้องกังวล เขาจะต้องไม่เป็นไร”

“พี่ใหญ่.....” เสียงของหยางหลิงรุ่ยสั่น เธอกอดมาที่ขาของหยางหยวน ตัวเธอสั่นไปทั้งตัว

หยางหยวนไม่ได้พูดอะไร เขาถอนหายใจออกมา และลูบไปที่หลังของเธอเบาๆ

“หลิงรุ่ย อย่ากลัวไป ฉันจะอยู่ข้างๆเธอเอง”

ทุกคนกำลังรออยู่ที่หน้าห้องผ่าตัด แต่จู่ๆประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออกมา

พยาบาลท่านหนึ่งรีบวิ่งออกมาพร้อมตะโกนว่า “ใครเป็นญาติของคนไข้!”

“ฉัน ฉันเป็น.....” หยางหลิงรุ่ยรีบลุกขึ้น แต่ด้วยอารมณ์ที่เศร้าและนั่งนานเกินไปเธอเวียนหัวและล้มลงกับพื้น

หยางเทียนรีบเข้ามาพยุงเธอ และพูดออกมาว่า “คุณพยาบาล เกิดอะไรขึ้นกับเขา?”

นางพยาบาลรีบตอบออกมาว่า “ตอนนี้ผู้ป่วยเสียเลือดออกมาก และยังคงถ่ายเลือดต่อไป แต่ผู้ป่วยมีเลือด RH ที่หายากและไม่มีเลือดชนิดดังกล่าวเหลืออยู่ในคลังเลือด”

ประโยคนี้ทำให้คนที่ล้มลงไปอย่างอ่อนแรงแบบหยางหลิงรุ่ยถึงกับตะลึง

เธอพูดออกมาอย่างสิ้นหวังว่า “คุณพยาบาล คุณพยาบาล ขอร้องหละ ช่วยหาเลือดให้เขาที ช่วยชีวิตเขาด้วย!”

หยางหลิงรุ่ยไม่กล้าที่จะจินตนาการ ถ้าหากจางรันต้องมีเหตุการเสียชีวิตจากเธอ หลังจากนี้เธอจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร

เธอเลือดกรุ๊ป AB ไม่เหมือนใครสักคนในตระกูลหยาง

หยางหยวนขมวดคิ้ว เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรให้คนรีบหาเลือดชนิดนี้ให้

และพยาบาลคนนี้จะติดต่อสถานีวิทยุกระจายเสียงของโรงพยาบาล เพื่อหาว่ามีคนกรุ๊ปเลือด RH ที่อยู่ในโรงพยาบาลหรือไม่

เวลาที่ผ่านไป ยิ่งทำให้ความหวังของหยางหลิงรุ่ยค่อยๆเลือนลาง

เธอรู้ดีว่า จางรันอาจจะหมดหวังแล้ว

แม่ของจางรันมีเลือดกรุ๊ปเดียวกับเขา แต่เธออยู่ที่ประเทศm ต่อให้นั่งเครื่องบินที่เร็วที่สุดมา กว่าจะถึงก็คงสายไปแล้ว

ตอนนี้ฉันทำได้เพียงอธิษฐานต่อพระเจ้าเพื่อให้เขามีโอกาสมีชีวิตอยู่

แต่จู่ๆก็มีพยาบาลอีกคนเดินเข้ามากระซิบอะไรบางอย่างข้างหูพยาบาลคนนี้

พยาบาลหญิงดูเคร่งขรึมและดูเหมือนเธอจะคิดอะไรบางอย่างได้ จากนั้นเธอก็ส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ได้ ร่างกายของคนไข้อ่อนแอมากจะถ่ายเลือดได้อย่างไร?”

ถ่ายเลือด? เมื่อได้ยินสองคำนี้ หยางหลิงรุ่ยก็รู้สึกว่าเธอเห็นความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

“คุณพยาบาล มีเลือดแล้วใช่ไหมคะ หาคนที่มีเลือดตรงกันกับเขาได้แล้วใช่ไหมคะ?” หยางหลิงรุ่ยยื่นมือออกไปเขย่าแขนของนางพยาบาล

เธอไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนนี้เธอเหมือนกับคนที่ตีโพยตีพายอะไรไปเอง

พยาบาลเอามือของเธอออกแล้วตอบอย่างหลีกเลี่ยง “ขอโทษด้วยนะคะ เงื่อนไขของคนนั้นไม่เพียงพอ”

“เป็นแบบนั้นไปได้อย่างไร? เขาคือใคร ฉันจะไปหาเขาเดี๋ยวนี้! แค่เขายอมถ่ายเลือด อยากได้อะไรฉันก็ยอม!” การใช้ชีวิตในครอบครัวของนักธุรกิจเป็นเวลานาน หยางหลิงรุ่ยก็ซึมซับนิสัยเหล่านั้นมาบ้าง

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เธอไม่อยากเห็นความหวังที่มีอยู่ตรงหน้าหลุดลอยไป และปล่อยให้จางรันต้องตาย

พยาบาลยังคงลังเล และหยางหยวนที่สังเกตเห็นกิริยาของพวกเธอจึงไอออกมาหนึ่งครั้งแล้วพูดออกมาว่า “เชิญ ผอ. ของพวกคุณมาที!”

พยาบาลมองมาที่ชายวัยกลางคนคนนี้ด้วยความประหลาดใจ ยังไม่ได้ทำอะไรเลยทำไมต้องเรียก ผอ. มาด้วย?

ในโรงพยาบาลนี้มีคนไข้เยอะแยะมากมาย ถ้าหาก ผอ. ต้องออกมารับหน้าตลอด เขาจะไม่ต้องวิ่งจนขาหักหรอ?

เธอกำลังจะพูดออกมา แต่ในตอนนั้นหยางเทียนก็พาคนใส่ชุดคลุมสีขาวมาสองสามคน

ผอ. ของโรงพยาบาลกลางวิ่งเหงื่อท่วมมาพร้อมกับพุงกางๆของเขา

“คุณหยาง คุณมาด้วยตัวเองเลยหรอ ทำไมไม่บอกกันก่อนสักคำ!”

ผอ. โรงพยาบาลโค้งตัวเพื่อเป็นการทักทาย แต่หยางหยวนกลับทำหน้านิ่งๆพร้อมพูดออกไปว่า “ตอนนี้ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณหนึ่งเรื่อง”

“ขอร้อง? ไม่ต้องขนาดนั้นครับ คุณหยางมีอะไรให้ผมช่วยบอกมาได้เลยครับ แค่คุณหยางมาหาผมก็ถือว่าเป็นเกียรติมากแล้ว!”

ผอ. โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นเด็กกำพร้า และเติบโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าของตระกูลหยาง ไม่ว่าจะเป็นค่าเล่าเรียนหรือค่าอาหาร ตระกูลหยางเป็นคนจัดการให้เขาจนเขามีทุกวันนี้ได้

สำหรับตระกูลหยางแล้ว โดยเฉพาะเป็นหยางหยวนผู้ยิ่งใหญ่แล้ว เขาเคารพอย่างใจจริง

หยางหยวนไม่ได้พูดอะไร เขาแค่มองมาที่นางพยาบาลคนนั้น

นางพยาบาลรู้ดีว่าเขาต้องการอะไร เธอจึงเดินมากระซิบข้างๆหูของ ผอ. สองสามคำ

ตอนแรกสีหน้าของ ผอ. ก็ดูผ่อนคลาย แต่เมื่อได้ยินสิ่งที่นางพยาบาลพูดออกมาแล้วสีหน้าของเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมา

เขาลังเลอยู่นาน จนสุดท้ายก็กัดฟันพูดขึ้นมาว่า “คุณหยาง รอผมสักครู่ ผมจะไปติดต่อกับเขาเดี๋ยวนี้”

ผอ. รีบเดินไปที่ลิฟท์ หยางหลิงรุ่ยก็เดินตามไป หยางเทียนเดินตามหลังเธอไปอีกที

เมื่อเห็นลิฟท์หยุดที่ชั้นบนสุด หยางหลิงรุ่ยถึงกับตะลึง

ที่ชั้นบนสุดมีคนไข้อยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น กรุ๊ปเลือดของบอดี้การ์ดหลายสิบคน โรงพยาบาลแห่งนี้คนยังไม่เคยตรวจสอบ

หรือว่าจะเป็นฮั่วเทียนหลันที่มีเลือดRH?

เมื่อประตูลิฟท์เปิดออก เธอจู่ๆเธอก็ถามกับตัวเองว่าควรออกไปดีไหม

ร่างกายของฮั่วเทียนหลันเป็นอย่างไร เธอเองก็รู้ดี

เขาเป็นคนป่วย และเขาก็เพิ่งติดเชื้อมา เขาอ่อนแอมาก

ด้านหนึ่งเป็นคนที่อ่อนแอ อีกด้านหนึ่งคือคนที่พร้อมจะตาย

หยางหลิงรุ่ยลังเลอยู่สักพักก่อนที่จะก้าวออกไปจากลิฟท์

ออกจากลิฟท์มาได้ไม่นาน เธอก็เห็น ผอ. ถูกบอดี้การ์ดขวางทางอยู่ เขาจึงพูดออกไปอย่างกระวนกระวายใจว่า “รบกวนคุณช่วยไปบอกท่านประธานฮั่วหน่อยว่า ฉันมีเรื่องด่วนจะมาขอพบ”